เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
นี่เรายังอยู่ในประเทศเดิมหรือเปล่า
ดอกบัวแห้งเหี่ยวทั่วบ่อกลับมามีชีวิตอีกครั้ง คนดูไลฟ์ถึงกับอึ้ง
【ห๊ะ?】
【ฟื้น...ฟื้นคืนชีพแล้วเหรอ ไม่เสียแรงที่ดูโฆษณาไปตั้ง 30 นาที!】
【เป็นไปได้ยังไง! จริงหรือเปล่า นี่เรื่องจริงใช่ไหม】
【เมื่อกี้ฉันเห็นเย่หลิงเดินไปที่ข้างบ่อ แล้วทำอะไรสักอย่างแบบนั้น แล้วก็แบบนี้ ดอกบัวก็ฟื้นคืนชีพแล้วเหรอ??】
【เร็ว! ใครก็ได้มาตบฉันสักสองที บอกทีว่าพืชวงศ์บัวไม่มีทางโตเร็วขนาดนี้ ตบฉันเลย!】
【โอเค ตบ】
【เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจหมดแล้ว! พลังวิญญาณฟื้นคืนชีพ! ฮ่า ๆ ๆ ฉันไม่ได้บ้าไปเอง!】
“เชี่ย!” นักศึกษาปริญญาโทอดแสดงความตกตะลึงออกมาไม่ได้ ก่อนหันไปมองอาจารย์ของตัวเอง “ศาสตราจารย์...”
ปรากฏว่าอิ่งฉวีตื่นเต้นยิ่งกว่าเขาเสียอีก พุ่งเข้าไปข้างหน้าแทบจะกราบบ่อดัง ๆ สักที
“เร็ว!” อิ่งฉวีบอกนักศึกษาของตัวเอง “ตบฉันที ดูว่าฉันฝันอยู่หรือเปล่า!”
นักศึกษาปริญญาโทพูดตะกุกตะกัก “นี่...แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ ศาสตราจารย์”
อิ่งฉวีว่า “บอกให้ตบก็ตบสิ จะพูดมากทำไม!”
นักศึกษาปริญญาโทว่า “งั้น...งั้นผมตบแล้วนะครับ”
เพียะ! ฝ่ามือฟาดลงบนแขนอิ่งฉวีเสียงดังสนั่น ไม่มีความรักฉันอาจารย์กับศิษย์ มีแต่ความแค้นส่วนตัวล้วน ๆ
แต่อิ่งฉวีไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้น เขาดูคลุ้มคลั่งไม่ต่างจากคนเสียสติ “ฮ่า ๆ ๆ ไม่ได้ฝัน! ฮ่า ๆ ๆ ดอกไม้ของฉันฟื้นแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ฟื้นแล้ว!”
ทุกคนอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง อยากเตือนว่าเขายังถ่ายรายการวาไรตี้อยู่ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง
【ศาสตราจารย์ ทำแบบนี้แล้วฉันกลัวจริง ๆ นะ】
【ไหนบอกว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่สุขุมไม่ใช่เหรอ?】