อากาศในเมืองเอสครึ้มหม่น เฉินเออร์เกาพาเฉินเจายวนมาที่สถานีตำรวจ
ระหว่างเดินเข้าออก มีคนไม่น้อยทักทายเฉินเออร์เกา
「หัวหน้าเฉิน」
「อืม กินข้าวหรือยัง」
「กินแล้ว」
「คนนี้ใครน่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย」
เฉินเออร์เกายิ้มตอบว่า 「ผู้เชี่ยวชาญด้านการติดตามที่ผมเชิญมาครับ」
พอเห็นเพื่อนร่วมงานคนนั้นเดินห่างออกไป เฉินเออร์เกาก็ขยับเข้าไปใกล้เฉินเจายวน ก้มหน้าถามเสียงเบา 「มีบัตรประชาชนไหม」
เฉินเจายวนเงยหน้ามองเฉินเออร์เกาด้วยสายตาราวกับมองคนโง่
ในใจคิดว่า ฉันใช้วีแชตกับอาลีเพย์แล้ว จะไม่มีบัตรประชาชนได้ยังไง
เธอเป็นพลเมืองดีนะ!
「มี」
「ขอดูหน่อย」
เฉินเออร์เกากระดิกนิ้วเรียกเฉินเจายวน
เฉินเจายวนหยิบบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าสะพายสีดำ แล้วยื่นให้เฉินเออร์เกา
บนบัตรระบุวันเกิดว่า 1 มกราคม 2000
ตอนนี้เป็นปี 2024
「คุณอายุ 24 ปีเหรอ」
「ก็น่าจะอย่างนั้น」
เฉินเออร์เกาขมวดคิ้วน้อย ๆ 「แล้วเมื่อ 27 ปีก่อน ใครเป็นคนตั้งชื่อให้ผม」
「ฉันเอง」
「บัตรนี่ปลอมหรือเปล่า」
「ของจริง」
「พิสูจน์ยังไง」
「คุณปู่เฉินเต๋อเซิ่งช่วยทำให้ฉัน」
เฉินเออร์เกา 「……」
ชวนให้พูดไม่ออกจนกลัดกลุ้มอยู่บ้าง……
สุดท้ายเฉินเออร์เกาก็พยักหน้าอย่างจนใจ เขาถือบัตรประชาชนของเฉินเจายวนไปลงทะเบียนตรงประตูใหญ่ แล้วทำบัตรผ่านเข้าออกชั่วคราวให้เธอ
ทันทีที่เข้ามาในลาน เฉินเจายวนก็รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองเธอจากด้านบน จึงเงยหน้าขึ้นไป
ที่หน้าต่างชั้นสองมีคนเบียดกันอยู่สี่คน ชายสามหญิงหนึ่ง
「หัวหน้า สาวสวยคนนี้คือผู้ยิ่งใหญ่ที่คุณเชิญมาหรือครับ」
หญิงสาวคนนั้นดูบอบบางอ่อนแอ ทว่าน้ำเสียงกลับร่าเริงสดใส
เฉินเออร์เกาถลึงตาใส่ทั้งสามคน ก่อนหันไปบอกเฉินเจายวนเสียงเบา 「สมาชิกทีมผมเอง ชินกับการไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่แล้ว」
เฉินเจายวนพยักหน้าอย่างเฉยเมย ไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียเธอก็มาทำงานหาเงิน
เฉินเออร์เกาพาเฉินเจายวนขึ้นไปชั้นบน มาถึงห้องทำงาน
「ตรง!」
ชายสามหญิงหนึ่งที่เมื่อครู่ยังเกาะหน้าต่างแอบมองเฉินเจายวน รีบวางงานในมือแล้วมายืนเรียงแถวตรงหน้าเฉินเออร์เกาอย่างพร้อมเพรียง
「สมาชิกทีมเรา กู้เสี่ยวไห่ จางป๋ออวี่ หวังอี้ชง และฉู่หลี」
เฉินเออร์เกาแนะนำสมาชิกทีมเสร็จ ก็ชี้ไปทางเฉินเจายวน 「ผู้เชี่ยวชาญด้านการติดตาม เฉินเจายวน」
ตั้งแต่เฉินเจายวนก้าวเข้ามาในห้องทำงาน สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่งซึ่งสวมแว่นไร้กรอบและมีกลิ่นอายบัณฑิตอยู่ครู่หนึ่ง
ชายคนนั้นคือหวังอี้ชง
แม้เฉินเจายวนจะเบนสายตาไปอย่างรวดเร็ว หวังอี้ชงก็ยังสังเกตเห็น เขากวาดตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด
ผิวขาวมาก ใบหน้าสะอาดหมดจด แววตาแฝงความห่างเหิน การแต่งกายเป็นสไตล์จีนที่กำลังนิยม ผมดำรวบหางม้าต่ำ มัดด้วยริบบิ้นสีเขียว มือขวาถือร่มสีดำ ส่วนข้อมือทั้งสองข้างสวมปลอกแขนสีเงินกว้างราว 10 เซนติเมตร ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก
มีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง
เฉินเจายวนเลิกคิ้วมองหวังอี้ชง เขาจึงละสายตากลับไป
กู้เสี่ยวไห่มองเฉินเจายวนอย่างไม่อยากเชื่อ 「ผู้เชี่ยวชาญที่ยังสาวขนาดนี้เลยเหรอ」
คนคนนี้ดูซื่อ ๆ อยู่บ้าง
「ฝากเนื้อฝากตัวด้วย」
เฉินเจายวนตอบสั้น ๆ 「ได้」
ทุกคนเงียบกริบ คำว่า ‘ได้’ ทำให้บรรยากาศชะงักลงเล็กน้อย
เฉินเจายวนหันไปมองกระดานไวต์บอร์ดข้าง ๆ บนนั้นมีรูปถ่ายของเด็กสาวหลายคนติดไว้ด้วยหมุดแม่เหล็ก
เธอเดินเข้าไปใกล้รูปถ่าย
「พวกนี้คือเด็กสาวที่หายตัวไปสินะ」
เฉินเออร์เกาส่งสายตาให้สมาชิกทีม ทุกคนจึงแยกย้ายกลับไปทำงานของตัวเอง
「ใช่」 เฉินเออร์เกาตอบ ยืนเท้าเอวอยู่ข้างเฉินเจายวน
「ตายหมดแล้ว」
ทันทีที่เฉินเจายวนพูดจบ ไม่ใช่แค่เฉินเออร์เกา แม้แต่สมาชิกทีมคนอื่นก็วางงานในมือลงแล้วหันมามองเธอ
เฉินเออร์เกายืนนิ่ง มองเฉินเจายวนราวกับยังทำใจยอมรับไม่ได้
「เดี๋ยวนะ……ทั้งห้าคนตายหมดแล้วเหรอ」
「ตายหมดแล้ว」
หวังอี้ชงแค่นเสียง แล้วเดินเข้ามามองเฉินเจายวน
「แค่มองรูปก็ฟันธงแล้วหรือว่าเด็กทั้งห้าคนตายหมด」
「ใช่」
กู้เสี่ยวไห่เดินเข้ามาด้วย 「คนสวย ล้อพวกเราเล่นหรือเปล่า」
「ฉันมีจรรยาบรรณในอาชีพ」
เฉินเจายวนพูดจบก็เงยหน้ามองเฉินเออร์เกา 「ยังจะตามหาไหม」
เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้คนอื่นฟัง คนที่จ่ายเงินให้เธอคือเฉินเออร์เกา
「หา!」
「มีของใช้ประจำตัวของเด็กสาวพวกนี้ไหม อะไรก็ได้」
「ฉู่หลี」
ฉู่หลีพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ แล้วเริ่มโทรศัพท์ทันที
เห็นว่าคงต้องรออีกสักพักกว่าจะได้ของมา เฉินเจายวนจึงลากเก้าอี้มานั่งตามสบาย หลับตางีบโดยไม่สนใจคนรอบข้าง
กู้เสี่ยวไห่ย่องไปข้างเฉินเออร์เกา
ถามเสียงเบาว่า 「หัวหน้า ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่」
「ไม่ได้บอกหรือไง ผู้เชี่ยวชาญด้านการติดตาม」
กู้เสี่ยวไห่เบ้ปาก มองเฉินเออร์เกาด้วยสีหน้าประหนึ่งจะบอกว่า ‘ผมเชื่อก็บ้าแล้ว’
ตอนเฉินเจายวนลืมตาขึ้น เธอมองนาฬิกาบนผนัง
บ่ายสามโมง
「บ้านของเด็กสาวพวกนี้อยู่ไกลจากสถานีตำรวจขนาดนั้นเลยเหรอ」 ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังมาไม่ถึง
「สามคนอยู่ในตำบล ไกลจากที่นี่หน่อย รออีกสักพักเถอะ」
「ฉู่หลี ญาติของเด็กสาวพวกนี้ว่าอย่างไรบ้าง」
「บอกว่าส่งมาให้ได้ค่ะ」 ฉู่หลีเพิ่งพูดจบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
「ได้ค่ะ ฉันลงไปเดี๋ยวนี้」
ฉู่หลีวางสาย คว้าปากกากับกระดาษติดป้าย แล้วรีบวิ่งลงไป
ผ่านไปอีก 10 นาที
ฉู่หลีหิ้วถุงกระดาษวิ่งเข้ามา
「ผู้ปกครองของเด็กสาวสี่คนเอาของมาส่งแล้วค่ะ ส่วนคุณยายของอีกคนอายุมากแล้ว คงต้องมาช้าหน่อย」
เฉินเจายวนพยักหน้า รับถุงจากมือฉู่หลี
ข้างในมีหวี แก้วน้ำ ยางรัดผม และบัตรโรงอาหารของเด็กสาวแต่ละคน แยกใส่ถุงพลาสติกใส โดยติดชื่อไว้บนถุงทุกใบ
「ใช้ได้ไหม」
「ได้」
เฉินเจายวนถือถุงกระดาษแล้วพูดกับเฉินเออร์เกาว่า 「ไปกันเถอะ」
「ตอนนี้เลยเหรอ」
「ฟ้าใกล้มืดแล้ว」
「ไม่เป็นไร」
เฉินเออร์เกาพยักหน้า 「ได้」
「หัวหน้า เราไม่ต้องตามไปด้วยเหรอ」
เฉินเออร์เกามองเฉินเจายวน เห็นเธอไม่พูดอะไร
「ตอนนี้ยังไม่ต้อง」
เฉินเจายวนกับเฉินเออร์เกาเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน เฉินเออร์เกานึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปกำชับกู้เสี่ยวไห่ 「ถ้าคุณป้าคนนั้นมา หาคนไปส่งเธอกลับบ้านด้วย」
「ได้」
……
ชั้นล่าง
「ต้องขับรถไหม」
「ไม่ต้องครับ หัวหน้าเฉิน」
「หืม」
「ร่างกายไหวไหม」
เฉินเออร์เกาตบอกตัวเอง 「พอไหว」
เฉินเออร์เกาไม่ได้พูดเกินจริง แต่ภายหลังเขาก็คิดว่า หากย้อนกลับไปได้ เขาคงเลือกถ่อมตัวกว่านี้
เฉินเจายวนยื่นถุงกระดาษให้เฉินเออร์เกาถือ ส่วนตัวเองหยิบหวีพลาสติกสีเขียวอ่อน แล้วล้วงยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพาย
เธอคีบกระดาษยันต์สีเหลืองไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง พึมพำอะไรบางอย่าง จากนั้นแปะยันต์ลงบนหวีสีเขียวอ่อน
หวีเล่มนั้นลอยขึ้นกลางอากาศต่อหน้าเฉินเจายวนกับเฉินเออร์เกา
「ไป ตามมันไป」
ห้านาที
สิบนาที
สิบห้านาที
ครึ่งชั่วโมง
เฉินเออร์เกามองเฉินเจายวนที่สวมรองเท้าบูตหนังสีดำ วิ่งมาครึ่งชั่วโมงแล้วยังหน้าไม่แดง ไม่หอบสักนิด
เขาก้มมองรองเท้าหนังของตัวเอง ไม่รู้ว่าควรเสียใจที่ใส่รองเท้าหนังมาทำไม หรือควรทึ่งกับกำลังขาของเฉินเจายวนที่ใส่รองเท้ามาร์ตินบูต
สี่สิบนาทีต่อมา
ฟ้ามืดลงแล้ว
ในที่สุดหวีที่ติดยันต์ไว้ก็หยุดอยู่ในบริเวณก่อสร้างแห่งหนึ่ง
「ที่นี่ที่ไหน」
「ไซต์งานก่อสร้าง」
คราวนี้ถึงตาเฉินเจายวนพูดไม่ออกบ้าง
คนงานในไซต์เลิกงานกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เฝ้าวัสดุอยู่
เฉินเจายวนปาใบไม้ใบหนึ่งใส่ชายคนนั้น จากนั้นก็เดินเข้าไปอย่างผึ่งผาย
เฉินเออร์เกาถามด้วยปากว่า 「นั่นอะไร」
「พรางตาด้วยใบไม้」
เฉินเจายวนพูดจบก็หยุดอยู่หน้าตอม่อรับน้ำหนักต้นหนึ่ง