คำให้การทั้งสามชุดตรงกันครบถ้วน คดีนี้ในที่สุดก็ปิดลงได้
เมื่อเย่เจ๋อหลิงรู้ว่าฆาตกรที่สังหารเย่เจ๋อหมิงคือหลินหลาน เธอก็ตกตะลึงในตอนแรก ก่อนจะเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่ง “ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ชายไม่ได้ตายเพราะฉัน ดีจัง... ฉันไม่ได้ฆ่าพี่ชาย...”
ส่วนหลิวเจียเล่อเมื่อรู้เรื่องนี้กลับมีสีหน้าตกตะลึง เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าหลินหลานจะฆ่าคน
ในใจเขา หลินหลานเป็นเหมือนนางฟ้า คอยอดทนให้อภัยเย่เจ๋อหมิงกับพวกพ้องอยู่เสมอ และคอยปลอบใจเขาทุกครั้งที่ถูกกดขี่ คนใจดีขนาดนั้นจะฆ่าคนได้อย่างไร
เขาถึงกับพยายามฆ่าตัวตายในสถานกักกัน ยืนกรานว่าจะต้องพบหลินหลานให้ได้สักครั้ง
แม้หลินหลานจะสวมชุดนักโทษสีเหลือง แต่สีหน้าของเธอกลับสงบนิ่ง บุคลิกโดยรวมยังคงอ่อนโยนสงบเย็น ราวกับวันเวลาไม่เคยทำให้เธอหวั่นไหว
หลิวเจียเล่อจับมือหลินหลานไว้ พลางพูดอย่างร้อนใจว่า “พี่หลินหลาน ตำรวจเข้าใจผิดใช่ไหมครับ พวกเขาต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ คนที่ฆ่าขยะอย่างเย่เจ๋อหมิงชัด ๆ ว่าคือเย่เจ๋อหลิง ทำไมพี่ถึงรับผิดแทนเธอครับ”
“เจียเล่อ พวกเขาไม่ได้เข้าใจผิด เย่เจ๋อหมิงถูกฉันฆ่าเอง”
“...ทำไมครับ?”
“เจียเล่อ ถึงการกระทำของแกจะขัดขวางการสืบคดีของตำรวจ แต่แกคงไม่ติดคุกหลายปีหรอก พอพ้นโทษแล้วก็อยู่ให้ห่างจากเย่เจ๋อหลิงเสีย อย่ารักเธออีกเลย แกควรวางแผนชีวิตของตัวเองได้แล้ว อย่าเป็นเหมือนฉัน ที่สุดท้ายทุ่มเทให้ความรักจนไม่เหลืออะไร แถมยังทรยศต่อความเชื่อของตัวเองอีก”
ดวงตาของหลิวเจียเล่อดูเลื่อนลอย “ผม... ผมไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า”
“แกต้องทำให้ได้ อย่ารักคนที่ไม่ได้รักตัวเอง!” แววตาของหลินหลานแน่วแน่ “สำหรับฉันมันสายไปแล้ว แต่แกยังทัน”
น้ำตาของหลิวเจียเล่อไหลพราก
“เจียเล่อ ไม่ต้องมาเยี่ยมฉันอีกนะ ฉันอยู่ที่นี่ก็ใช้ชีวิตได้ดี”
หลินหลานเป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในใจ ต่อให้อยู่ในเรือนจำ เธอก็ยังใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบได้
——