แดดแผดจ้า มู่เหมี่ยนนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเบาะข้างคนขับ
เธออ่านแฟ้มประวัติทางการแพทย์ฉบับนั้นมาหลายรอบแล้ว แต่ตัวอักษรสามตัวใหญ่ที่เขียนไว้อย่างชัดเจนก็ยังคงอยู่ตรงนั้น: เย่เจ๋อหมิง
สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงคือ ผู้ตายเป็นเย่เจ๋อหมิงจริง ๆ
“ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราก็ตัดคำตอบที่ผิดออกไปได้ข้อหนึ่ง ในเมื่อผู้ตายคือเย่เจ๋อหมิง หลิวเจียเล่อที่หายตัวไปก็น่าสงสัยมาก ถ้าหาตัวหลิวเจียเล่อเจอ บางทีเราอาจได้เบาะแสเพิ่มก็ได้”
ตอนนั้นเอง ฝางรุ่ยก็ได้รับโทรศัพท์
“หัวหน้า เราพบเบาะแสของหลิวเจียเล่อแล้วครับ แอปชำระเงินบนมือถือของเขาแสดงว่าเขาเคยไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในเขตตงเฉิง กล้องวงจรปิดในร้านจับภาพผู้ชายคนหนึ่งได้ หน้าตาคล้ายเขามากครับ!”
“แล้วพวกคุณเจอตัวเขาหรือยัง?”
“ยังครับ กล้องวงจรปิดแถวนี้จับภาพเขาไว้ได้ แต่บริเวณนี้มีกล้องไม่มาก เขาหายไปจากจุดอับของกล้อง ตอนนี้เรากำลังตรวจสอบเส้นทางที่เขาใช้ครับ”
การตามหาหลิวเจียเล่อไม่ราบรื่นนัก เขตตงเฉิงเป็นย่านเก่าแก่ บริเวณใกล้เคียงยังมีชุมชนแออัดในเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยบ้านเช่าที่ดัดแปลงอย่างผิดกฎหมายจำนวนมาก เป็นเรื่องยากที่จะระบุได้ทันทีว่าหลิวเจียเล่ออยู่ที่ไหน
หลังเลิกงาน ฝางรุ่ยตั้งใจรอมู่เหมี่ยนกลับบ้าน เขาพบว่าตั้งแต่มู่เหมี่ยนย้ายมาอยู่ห้องข้าง ๆ เขา ก็กลายเป็นว่าต้องรับหน้าที่รับส่งเธอไปโดยปริยาย
ส่วนมู่เหมี่ยนก็รับสิ่งเหล่านี้อย่างสบายใจ ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“ฝางรุ่ย ฉันอยากไปซื้อเค้ก!”
“คุณไม่กินของหวานไม่ใช่เหรอ?”
“อีกไม่กี่วันก็เป็นวันเกิดพี่สาวฉันแล้ว ฉันอยากสั่งเค้กสวย ๆ ให้เธอสักชิ้น”
“ได้สิ ฉันไปส่ง!”
ฝางรุ่ยนึกถึงหลินเซินที่คลั่งรักคนนั้น จึงคิดจะช่วยสืบถามเรื่องช่วงนี้ของเสิ่นซีอินให้เขา
“มู่เหมี่ยน ตอนนี้พี่สาวคุณมีแฟนหรือเปล่า?”
มู่เหมี่ยนชะงักเมื่อได้ยินคำถาม เธอมองฝางรุ่ยอยู่สองสามวินาที ก่อนจะเบือนสายตาไป “น่าจะไม่มีนะ ฉันไม่ค่อยแน่ใจ”