ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันหันไปทางมู่เหมี่ยน
มู่เหมี่ยนรู้สึกขนหัวลุกเมื่อถูกสายตามากมายจ้องมอง เธออยากจะหนีออกจากที่นี่
ฝางรุ่ยช่วยแก้สถานการณ์ให้:“นิติเวชมู่ ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้น?”
เสียงของฝางรุ่ยดูจะมีมนต์ขลัง ทำให้มู่เหมี่ยนรู้สึกหงุดหงิดน้อยลง
“ในทางทฤษฎีแล้วทำได้” มู่เหมี่ยนไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่พูดออกมาเรื่อยเปื่อย “แค่สร้างรกเทียมขึ้นมา เติมออกซิเจนให้เพียงพอ เอาแมวที่วางยาสลบแล้วใส่เข้าไปแทนที่รกของศพ ฉีดออกซิโตซินให้หญิงตั้งครรภ์มากพอ ขณะเดียวกันก็ทำให้ศพรักษาสภาพร่างกายให้แข็งแรงพอ เธอก็สามารถคลอดแมวออกมาได้”
มู่เหมี่ยนยกภาพวาดขึ้นมาบังหน้าตัวเอง “แบบนี้ ในความเป็นจริง เขาก็ลองทำแบบนี้แหละ แต่การออกแบบของเขาหยาบเกินไป เขาจึงล้มเหลว ดังนั้นเขาอาจจะลองใหม่ แล้วก็ลองต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะสำเร็จ”
ภาพวาดของมู่เหมี่ยนเรียบง่ายมาก เส้นสายเรียบง่ายแต่สื่อภาพที่สะเทือนใจอย่างยิ่ง—ในภาพคือหญิงตั้งครรภ์ที่ถูกผ่าท้อง ภายในมีลูกแมวตัวหนึ่งถูกห่อหุ้มด้วยสิ่งกลม ๆ ภาพนั้นทั้งกลมกลืนและน่าขนลุก
นิติเวชฉินขัดจังหวะมู่เหมี่ยน “แต่ผลตรวจพิษวิทยาไม่พบว่าศพใช้ออกซิโตซิน”
“เขาจึงล้มเหลวไง!”
ห้องประชุมเงียบลงชั่วครู่
ข้อสันนิษฐานของมู่เหมี่ยนช่างไร้สาระ ไม่มีหลักฐานอะไรเลย ฆาตกรคนไหนกันที่คิดจะให้คนคลอดแมวออกมา? ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง
เว้นเสียแต่ว่าฆาตกรคนนี้เป็นคนโรคจิต!
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่มู่เหมี่ยน นี่มันความคิดของฆาตกร หรือความคิดของมู่เหมี่ยนกันแน่?
“หัวหน้าฉิน มู่เหมี่ยนเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนี้ ทำไมเธอถึงมาร่วมประชุมวิเคราะห์คดีของพวกเราได้ล่ะ?” จู่ ๆ ตำรวจคนหนึ่งก็พูดขึ้น “ชาวบ้านในชุมชนที่เกิดเหตุหลายคนสะท้อนว่า มู่เหมี่ยนมีพฤติกรรมแปลก ๆ และเคยทะเลาะกับผู้ตาย อีกทั้งเธอยังเป็นนิติเวช เชี่ยวชาญการผ่าชันสูตร ตอนนี้เธอก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย”