ฝางรุ่ยและเสี่ยวจางมาถึงลานกว้างข้างจัตุรัสตั้งแต่เช้าตรู่
เช้านี้มีเหล่าป้าๆ ลุงๆ ที่มาออกกำลังกายกันมากมาย วุ่นวายและครึกครื้น แต่ฝางรุ่ยก็ยังมองเห็นมู่เหมี่ยนท่ามกลางผู้คนได้ในพริบตา
เธอยังคงสวมผ้าพันคอหนาๆ ห่อหุ้มตัวเธอไว้ทั้งตัว นั่งจ้องต้นไม้เขียวขจีในแปลงดอกไม้อย่างเหม่อลอย
เสี่ยวจางมองตามสายตาของฝางรุ่ย ก็เห็นมู่เหมี่ยนเช่นกัน
"นิติเวชมู่ คุณมายืนตรงนี้ทำอะไร? ออกกำลังกายเช้าเหรอ?" เสี่ยวจางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มู่เหมี่ยนดูไม่ใช่คนชอบออกกำลังกายเลย
"ฉันรอรถอยู่"
"ที่นี่ห้ามจอดรถ คุณจะรอรถที่นี่ได้ยังไง คุณต้องไปยืนรอที่ข้างถนนต่างหาก"
มู่เหมี่ยนเหลือบมองฝางรุ่ยแวบหนึ่ง แล้วก็เลื่อนสายตาออกไป "ตอนนี้รอถึงแล้ว"
เสี่ยวจางรู้สึกงงๆ "ไหนรถ? ทำไมฉันไม่เห็นเลย?"
"ไปรอในรถก็ได้," ฝางรุ่ยยื่นกุญแจให้มู่เหมี่ยน "ฉันกับเสี่ยวจางยังมีภารกิจ"
เสี่ยวจางเข้าใจทันที ที่แท้มู่เหมี่ยนก็อยากจะนั่งรถไปด้วยนี่เอง แต่เธอรู้ได้ยังไงว่าวันนี้พวกเขาจะมาที่นี่ตอนเช้า? ไม่สิ แล้วหัวหน้าเขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังรอพวกเขาอยู่?
เสี่ยวจางรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ต่างโลก!
มู่เหมี่ยนไม่ได้รับกุญแจ "ฉันจะไปสืบสวนกับพวกคุณด้วย ฉันคุ้นเคยที่นี่มาก ตอนย้ายมาใหม่ๆ ฉันตรวจตรารอบๆ ชุมชนทุกวัน ตอนนี้ถึงแม้จะลดเหลืออาทิตย์ละครั้งแล้ว แต่ก็น่าจะไม่มีผลกระทบอะไร"
เสี่ยวจางฟังจนตาค้าง มู่เหมี่ยนนี่ก่อนหน้านี้เป็นสายลับหรือไง? หรือว่าเธอไปทำให้ใครโกรธเข้า? อยู่ดีๆ ทำไมต้องตรวจตราสภาพแวดล้อมรอบที่พักทุกวันด้วย?
ช่วงนี้ฝางรุ่ยหาข้อมูลเกี่ยวกับโรคออทิสติกมาเยอะ ผู้ป่วยออทิสติกจำนวนมากจะต่อต้านสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย พวกเขาจำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้ตัวเองปรับตัวได้ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกแปลกใจกับพฤติกรรมของมู่เหมี่ยน