หลิวเจียเล่อเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนฉีกยิ้มกว้าง “เย่เจ๋อหมิงทำชั่วมามาก กรรมเลยตามสนอง ไม่อย่างนั้นแค่ผลักเบา ๆ ทำไมถึงตายได้ล่ะ!”
“คุณแน่ใจหรือว่าผลักเขาไปชนโต๊ะทำงาน?” ฝางรุ่ยถามย้ำอีกครั้ง
“เรื่องนี้สำคัญด้วยหรือ? ผมเป็นคนฆ่าเอง ผมยอมรับ จะตัดสินยังไงก็แล้วแต่พวกคุณ อย่าซักไซ้ผมอีกเลย!”
ฝางรุ่ยพักการสอบสวน แล้วออกจากห้องสอบสวนไปหามู่เหมี่ยน
“มู่เหมี่ยน ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าผู้ตายมีบาดแผลที่สมองซึ่งเกิดขึ้นตอนยังมีชีวิต บาดแผลนั้นเกิดจากอะไร?”
มู่เหมี่ยนหยิบรายงานชันสูตรศพออกมา เปิดไปยังภาพถ่ายบาดแผลนั้น
“เป็นแผลจากการกระแทก จากรูปทรงของบาดแผล คาดว่าของหนักชิ้นนั้นน่าจะเป็นรูปวงรี ฉันเดาว่าน่าจะเป็นประติมากรรมชิ้นหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่พบอาวุธชิ้นนั้นในที่เกิดเหตุ”
“เป็นไปได้ไหมว่าเกิดจากการกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน?”
“ไม่น่าเป็นไปได้ ถ้ากระแทกกับขอบโต๊ะทำงาน รูปทรงของบาดแผลก็ไม่น่าจะเป็นวงรี”
“ขอบคุณ หลิวเจียเล่อกำลังโกหก คนที่ฆ่าผู้ตายน่าจะเป็นเย่เจ๋อหลิง ส่วนหลิวเจียเล่อกำลังรับโทษแทนเธอ!” ฝางรุ่ยตบศีรษะมู่เหมี่ยนเบา ๆ แล้วถือรายงานเดินออกไป
มู่เหมี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเตือนฝางรุ่ยอย่างไม่พอใจ “ตบหัวบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ไม่สูงหรอก แล้วก็ ผู้ตาย...”
แต่ฝางรุ่ยเดินไปแล้ว
สมกับเป็นคนใจร้อนจริง ๆ! แต่มู่เหมี่ยนรู้ว่าอีกเดี๋ยวฝางรุ่ยก็จะกลับมาหาเธอ
เมื่อฝางรุ่ยกลับเข้ามาในห้องสอบสวน หลิวเจียเล่อก็เข้าสู่ภาวะปฏิเสธที่จะตอบคำถามทุกข้อแล้ว
ฝางรุ่ยจ้องหลิวเจียเล่อเขม็ง “คนที่ฆ่าผู้ตายไม่ใช่คุณ แต่เป็นเย่เจ๋อหลิง ใช่ไหม?”
“เย่เจ๋อหลิงมาเกี่ยวอะไรด้วย? ผมเป็นคนฆ่าเอง ผมสารภาพแล้ว! พวกคุณยังจะเอายังไงอีก?”