ตีหนึ่งกว่าๆ
บนเส้นทางเปลี่ยว รถโรลส์-รอยซ์คันหนึ่งจอดอยู่ตรงมุมที่แสงไฟส่องไม่ถึง ตัวรถสั่นไหวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะสงบลง
อากาศในห้องโดยสารอับชื้น ปนกลิ่นน้ำหอมและเหงื่อ
ลู่หยุนโจวรู้สึกคอแห้ง นิ้วมือกำขอบเบาะไว้แน่น สายตามองไปที่ผู้หญิงคนหน้ากำลังติดกระดุมเสื้ออย่างช้าๆ
เขาอ้าปาก เสียงแหบแห้ง: "คุณซู... คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ซูชิงหวานหันหน้ากลับมา ดวงตาคมกริบราวกับจะแช่แข็งคนทั้งคน
เธอหยิบเสื้อแจ็คเก็ตของลู่หยุนโจวปาใส่หน้าเขา เสียงหลุดออกมาจากซอกฟัน: "อยากตายหรือไง! กล้าอีกที ควักตานายทิ้งเลย"
ลู่หยุนโจวไม่กล้าส่งเสียง รีบซุกเสื้อแล้วหันข้างไปแต่งตัวอย่างลนลาน
สมองเต็มไปด้วยภาพเมื่อคืน หลังเย็นวาบเป็นระยะ
เดิมทีมันคืองานธรรมดาๆ งานหนึ่ง
ซูชิงหวานไปคุยงานที่กลุ่มฮุ่ยซิน ลูกน้องคนสนิท ... เอ๊ย พนักงานขับรถประจำตัวของเธอลาป่วยคืนนี้ ทำให้ลู่หยุนโจวถูกเรียกตัวไปทำหน้าที่แทน ทั้งขับรถและคุ้มกัน
แต่แล้วรองประธานฝ่ายฮุ่ยซินกลับมัวเมาหน้าตารูปร่างของซูชิงหวาน แอบใส่ยาในเหล้า
ลู่หยุนโจวรออยู่หนาห้องส่วนตัว สังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงบุกเข้าไป ล้มบอดี้การ์ดไปเจ็ดแปดคน พาซูชิงหวานขึ้นรถหนีมา
ใครจะคิดว่าขับมาครึ่งทาง ยาฤทธิ์เริ่มออกฤทธิ์เต็มที่
คุณซูผู้เย็นชาเป็นปกติ ตัวร้อนจนสติแตก ดึงเขาเข้าไปที่เบาะหลังโดยตรง
ยาเม็ดนั้นมีพิษสงประหลาด ผิวหนังสัมผัสเพียงเสี้ยววินาที หัวสมองเขาก็ตื้อตาม หมดสติไปเช่นกัน
จึงเกิดเรื่องบังอาจขึ้นมาได้
พอลองคิดย้อนกลับไป มือลู่หยุนโจวเต็มไปด้วยเหงื่อ
เรื่องบังอาจคงเป็นเรื่องบังอาจ แต่สิ่งที่เขากลัวจริงๆ คืออีกคนหนึ่ง — เซียวซื่อไห่
สามีของซูชิงหวาน ปรมาจารย์ใต้ดินแห่งเมืองเซิ่งอานอย่างแท้จริง ทั้งเส้นมีดและเส้นเต๋า ต่างถูกเขาเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า จะฆ่าคนขับรถจ้างชั่วคราวสักคน ก็ไม่ต่างจากบี้แมลงสาบตัวหนึ่ง
"จะยืนมึนอยู่อีกนานไหม ไปขับรถข้างหน้า"
เสียงของซูชิงหวานขัดจังหวะความคิดของเขา
"ครับ คุณซู"
ลู่หยุนโจวแทบจะคลานเข้าไปนั่งที่นั่งคนขับ สตาร์ทรถ มือยังสั่นเทา
ในกระจกมองหลัง ซูชิงหวานพิงพนักพิงหลับตา สีหน้าเย็นชาดังเดิม มีเพียงปลายหูที่ยังแดงระเรื่อจางๆ
นอกจากนั้น ไม่เห็นร่องรอยอะไรผิดปกติเลย
ลู่หยุนโจวหรี่ตามองถนนข้างหน้า
ก็จริง เธอคือผู้บริหารกลุ่มสตาร์ริเวอร์ ที่ถือทรัพย์สินนับหมื่นล้าน ผู้หญิงแบบนี้เห็นผู้ชายมามากมาย เรื่องเมื่อคืนสำหรับเธอคงเหมือนเหยียบโคลนสักก้อน เช็ดให้สะอาดก็จบ
เขามีค่าอะไร?
ก็แค่ทหารปลดประจำการที่ต้องออกมาหาเงิน ทำงานเป็นบอดี้การ์ดเพื่อเก็บเงินแต่งงานเท่านั้น
"นายแต่งงานหรือยัง?"
จู่ๆ ซูชิงหวานก็เอ่ยปากถาม น้ำเสียงเหมือนถามว่าวันนี้วันอะไร
ลู่หยุนโจวหยุดชะงัก: "ยังครับ แต่มีแฟนแล้ว ตั้งใจจะจัดการเรื่องแต่งปีหน้า"
"คืนนี้คนเดียวนายจัดการหลายคน พาฉันหนีออกมาได้มาก่อนเคยทำอะไรมา?"
ซูชิงหวานลืมตาขึ้น มองเขาผ่านกระจก
"ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เคยเป็นทหารอยู่สองสามปี เคยฝึกสกาท"
ลู่หยุนโจวตอบเสียงเบา
"ฉันให้หนึ่งล้าน นายเลิกกับแฟนนาย"
พวงมาลัยแทบจะหลุดมือ
ลู่หยุนโจวสูดหายใจลึก: "คุณซู ผมไม่ใช่คนที่จะขายความรักเพื่อเงิน"
"น้อยไป?"
"ไม่ใช่เรื่องเงิน"
ซูชิงหวานหัวเราะเสียงเย็นชา: "งั้นคืนนี้นายจะจัดการยังไง? คิดว่าตัวเองเป็นแค่คนขับรถ แล้วฉันประธานกลุ่มสตาร์ริเวอร์จะไม่เอาเรื่องกับนายอย่างนั้นสิ? นายทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของเซียวซื่อไห่มาพักหนึ่ง คงรู้จักนิสัยเขาไม่น้อย"
ลู่หยุนโจวไม่ตอบ มือเปียกเหงื่อ
ซูชิงหวานพูดต่อ: "เล่าให้ฟัง เดือนก่อนมีบอดี้การ์ดคนหนึ่ง แค่ส่งสายตามองฉันที่ขอบสระว่ายน้ำ แถมยังเกิดอารมณ์ เซียวซื่อไห่สั่งคนหักแขนขาเขาทั้งห้า โยนลงไปในคอกหมาในสนามหลังบ้าน หมาโบราณห้าตัวไม่ได้กินข้าวสามวันแล้ว นายลองทายว่าสุดท้ายเหลืออะไร"
นิ้วของลู่หยุนโจวเกร็งบนพวงมาลัย ข้อนิ้วขาวซีด
"คุณซู" เขากดเสียงที่สั่นลง "คืนนี้เป็นความผิดของผม ทุกเงื่อนไขผมรับได้หมด แต่การเลิกกับแฟน ผมทำไม่ได้"
ในกระจกมองหลัง ซูชิงหวานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"นายเลิกกับคนนั้นแล้ว ฉันจะจัดให้แต่งงานกับอีกคน"
"ใคร?"
"ประธานกลุ่มฮุ่ยซินคนปัจจุบัน เฟิ่งเฉียนอี"
ลู่หยุนโจวรู้จักชื่อนี้ดีเกินไป
หนึ่งในสี่งามแห่งเมืองเซิ่งอาน ภายนอกดูหรูหรา แต่ลับหลัง อาศัยหน้าตาและเรือนร่างไต่เต้าขึ้นมาจากการประจบประแจงเหล่าคนมีอำนาจ ไม่กี่ปีก็ขึ้นไปนั่งตำแหน่งประธาน
แล้วให้เขาไปเป็นสามีผู้หญิงแบบนั้น?
"คุณซู ขอโทษครับ ผมรับไม่ได้"
ซูชิงหวานจ้องเขาอยู่สองสามวินาที แล้วมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: "ในยุคแบบนี้ยังมีคนแบบนายอยู่อีก นี่สินะ ที่ทำให้ฉันไม่ผิดหวัง ไม่ต้องรีบ ให้เวลาสามวันคิดให้ดี"
ลู่หยุนโจวไม่พูดอะไรอีก
รถจอดที่หน้าคฤหาสน์ ซูชิงหวานเปิดประตูลงไป รองเท้าส้นสูงเคาะบนพื้นหิน เสียงก้องกังวาน แล้วร่างบางก็หายลับเข้าไปหลังประตูคฤหาสน์
ลู่หยุนโจวพิงเบาะนั่ง หยิบบุหรี่ออกมาจุดสูดลึกๆ
ตอนควันกระจาย เขาก็นึกขึ้นมาได้
ตอนฝึกสกาทครั้งนั้น เผลอไปโดนจุดสำคัญเข้า
โรคเรื้อรังที่ทรมานเขามาหลายปี คืนนี้หายไปแล้ว
ความจริงข้อนี้ทำให้เขาดับบุหรี่ทันที แล้วรีบสตาร์ทรถกลับบ้าน
เขาจะต้องบอกข่าวนี้กับหลินอวี่เสวียน
หลินอวี่เสวียนเป็นนักศึกษาปริญญาโทคณะแพทย์ศาสตร์ ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยที่ใครๆ ก็ยอมรับ หน้าตาสะอาดบริสุทธิ์ สวย และหุ่นสูงโปร่ง
ตอนเขาอยู่ในกองทัพ เธอส่งจดหมายไม่ขาด ทนรอเขากลับมา
หลังปลดประจำการ ทั้งคู่เช่าอพาร์ตเมนต์หน้าโรงเรียนแพทย์อยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์มั่นคงมาโดยตลอด
ตอนเปิดประตู เกือบตีสอง
กุญแจหมุน ประตูผลักออก หลินอวี่เสวียนเดินออกมาจากห้องนอน ใบหน้าเผยความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง
การแต่งตัวของเธอในคืนนี้ทำให้ลู่หยุนโจวชะงัก
แต่งหน้าจัดเต็ม ใส่ชุดกระโปรงลูกไม้สีดำสายเดี่ยว ถุงน่องรัดต้นขา สวมรองเท้าส้นสูง ดูแล้วกับนักเรียนเรียบร้อยที่แต่งหน้าน้อยๆ ในชีวิตประจำวันราวกับคนละคน
"หยุนโจว? ทำไมกลับมาตอนนี้ล่ะ?"
หลินอวี่เสวียนเก็บสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว ยิ้มรับแล้วเดินเข้ามา วางมือบนแขนเขา "เหนื่อยไหม?"
"อวี่เสวียน ฉันไม่เหนื่อย!"
ลู่หยุนโจวคว้ามือเธอไว้ เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ฉันมีข่าวดี ร่างกายฉันหายแล้ว! หายสนิทเลย!"
รอยยิ้มของหลินอวี่เสวียนแข็งทื่อชั่วขณะ มีบางอย่างวาบผ่านในแววตา
เธอเม้มปาก "นายหมายความว่า... เรื่องนั้น?"
"ใช่! ในที่สุดฉันก็เป็นผู้ชายปกติได้แล้ว!"
ลู่หยุนโจวโอบเธอเข้ามา ก้มลงจูบ
ร่างกายของหลินอวี่เสวียนเกร็ง พอผ่านไปสองสามวินาทีก็ผลักเขาออกอย่างแรง กลับมายิ้ม "ดีจังเลยที่รัก ไปอาบน้ำก่อนนะ ฉันอุ่นข้าวให้กิน ข้าวเสร็จค่อยคุยกัน"
"โอเค!"
ลู่หยุนโจวหันหลังเดินไปทางห้องน้ำ
หลินอวี่เสวียนยืนมองแผ่นหลังของเขาหายไปสุดทางเดิน แล้วความอ่อนโยนบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไปจนหมดสิ้น
เธอเดินเข้าครัว เปิดก๊อกน้ำ แล้วใช้ปากล้างอย่างบ้าคลั่ง ล้างแล้วล้างอีก
เงยหน้ามองไปทางห้องนั่งเล่น ความรังเกียจเต็มดวงตา
เธอใช้หลังมือเช็ดมุมปาก พึมพำด่าเบาๆ: "น่าขยะแขยง ลิปสติกที่คุณชายฉู่ให้มาเลอะหมดเลย"
ในห้องนั่งเล่น ลู่หยุนโจวเดินไปได้สองก้าว สายตาเผลอไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของหลินอวี่เสวียนบนโต๊ะกาแฟสว่างขึ้น
เขาคว้าขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ อยากจะเรียกเธอกลับมารับ แต่พอสายตาตกไปที่หน้าจอ ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่ออยู่กับที่
ชื่อผู้โทร สองคำ:
"เจ้าของ"