เฉินต้าจู้เพ่งมองไปที่หญิงสาวคนนั้น
เขารู้จักผู้หญิงคนนี้!
นางคือเซินเวย ภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกับขาลู่เมื่อเดือนที่แล้ว
ตอนนี้ เสื้อแขนสั้นสีขาวที่นางสวมอยู่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำในแม่น้ำ เกาะติดกับร่างกายเผยให้เห็นชุดชั้นในสีดำข้างใน รวมถึงหน้าท้องที่อวบอิ่มเล็กน้อย
เส้นผมสีดำสนิทติดอยู่กับใบหน้าที่มีเนื้อมีหนังเล็กน้อย ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
เฉินต้าจู้รู้สึกเพียงว่าต้นเซียนในร่างดูเหมือนจะขยับเล็กน้อย ความรู้สึกประหลาดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ
เขานึกถึงคำพูดที่ปู่บอกไว้ในโลกสมาธิเมื่อครั้งก่อนได้ในทันที
วันที่ทลายกำเนิดเดิม คือวันที่ต้นเซียนเติบโต เอ๊ะ... หรือว่าจะให้ต้นเซียนออกจากเปลือกอีกครั้ง ต้องทำเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับผู้หญิงด้วย?
คิดได้ดังนั้น เขาก็ลากเซินเวยไปนั่งที่ก้อนหินใหญ่ซึ่งโผล่พ้นน้ำครึ่งหนึ่งกลางแม่น้ำ
เพราะตอนนี้เขาเปลือยกายอยู่ ถ้าขึ้นฝั่งไป กลัวเซินเวยจะตกใจหมดสติ
"มีอะไรมา ทำไมถึงคิดกระโดดแม่น้ำล่ะ?"
"ปล่อยฉัน!"
เซินเวยสำลักน้ำสองสามครั้ง พลางไอและสะบัดมือของหลิวต้าจู้ทิ้ง น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง
นางรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคร้ายเหลือเกิน!
พ่อแม่ของนางยอมยกนางให้กับขาเป๋ที่แก่นางกว่าสิบปีและไม่เคยพบหน้ามาก่อน เพราะค่าสินสอดแปดหมื่นหยวน
ตอนนั้นนางไม่มีทางขัดขืน ตั้งใจจะยอมจำนนต่อชะตากรรม แต่ไม่คิดว่าขาลู่นั้นไม่ใช่มนุษย์เลย!
เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทุกคืนมีแต่วิธีทรมานนางสารพัด ทำให้เจ็บปวดแทบอยากตาย
เดือนกว่ามาแล้ว ยังไม่รู้รสชาติของการเป็นผู้หญิงเลย ชีวิตแบบนี้ทนไม่ไหวจริงๆ
กว่าจะหนีออกจากบ้านมาได้ตอนที่ขาลู่เผลอ ตั้งใจจะจบชีวิตตัวเองให้สิ้นเรื่อง แต่ไม่คิดว่าจะมีคนมาช่วยไว้
"ชีวิตฉันทำไมถึงได้ขมขื่นขนาดนี้ อยากตายก็ตายไม่ได้!"
พูดจบ ก็ไม่รู้ว่าโทสะมาจากไหน เธอหันขวับไปจ้องหลิวต้าจู้
"เป็นเพราะแกทั้งนั้น ฉันไม่ได้ให้แกช่วย แกจะมาช่วยทำไม!"
แล้วก็กำหมัดแน่น กำลังจะชกไปที่อีกฝ่าย แต่พอเพ่งมองดีๆ ก็พบว่าคนที่ช่วยตัวเองไว้เมื่อครู่กลับเป็นเฉินต้าจู้ คนโง่ประจำหมู่บ้านที่โด่งดัง
มือที่นางชูขึ้นมา อยู่ๆ ก็หยุดค้างกลางอากาศ สายตาหันไปหยุดที่กล้ามเนื้อแน่นหนาและใบหน้าหล่อเหลาของเฉินต้าจู้
หลิวต้าจู้ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยหลังอย่างรู้งาน
"ขอโทษที รบกวนด้วย แล้วก็ตายไปเถอะ"
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก
ยังไงคำพูดดีๆ ก็ห้ามคนที่ตั้งใจจะตายไม่ได้ อยากตายก็ตายไปเถอะ
แต่ยังไม่ทันถอยออกไปไกล ข้อมือก็ถูกเซินเวยคว้าไว้
นางส่งเสียงหึๆ ในลำคอ แล้วกวาดตามองเขาขึ้นลงอย่างไม่เกรงใจ
"ไม่ล่ะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!"
พูดจบ อีกมือก็จับชายเสื้อตัวเองแล้วดึงขึ้น
กัดฟันพูดว่า "ขาลู่ทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดนี้ ถ้าฉันตายไป คงไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย และฉันยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเป็นผู้หญิงมันเป็นยังไง"
"ฉันจะไม่ตายง่ายๆ แบบนี้เด็ดขาด ฉันจะนอกใจเขา ฉันจะท้องลูกของคนอื่น แก้แค้นเขาให้สาสม!"
"หา?"
สมองของเฉินต้าจู้ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
นี่มัน... หมู่บ้านน้ำหวานมีวัฒนธรรมบ้าน ๆ ขนาดนี้เลยหรือ?
ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ถูกเซินเวยดึงกลับไปที่ก้อนหิน
"ไอ้ตาจู้บ้าน่า พี่สาวแต่งงานกับขาลู่มานานขนาดนี้ แต่เขาไม่เคยแตะต้องฉันเลย วันนี้ลาภลอยตกมาถึงแกแล้ว!"
แต่เมื่อไปแตะต้องสิ่งนั้นเข้า นางก็ยังตกใจสะดุ้ง
"แม่เจ้า! นี่... นี่... นี่มัน..."
พูดพลาง สีหน้าที่ตกใจก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น นางแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่าง สายตาที่มองเฉินต้าจู้ร้อนแรงยิ่งขึ้น
"เคยได้ยินคนพูดว่า อยู่กับผู้ชายแล้วมีความสุข โดยเฉพาะถ้าฝ่ายชายเก่งก็ยิ่งสุข ไอ้ตาจู้อย่างแก ต้องทำให้พี่สาวสุขจนแทบตายแน่ ๆ ฮ่า ๆ ๆ วันนี้จะต้องลองให้ได้!"
แล้วก็จ้องเขม็งแล้วคว้าเฉินต้าจู้ไว้แน่น
เฉินต้าจู้รีบโบกมือปฏิเสธ
"อย่า อย่า อย่า!"
เพิ่งจะได้วิชานำทางตะวันใหญ่มาต้องรีบฝึกตอนที่ยังมีแดดอยู่ ถ้ารอให้ตะวันตกดินไป ก็ไม่ได้ฝึกแล้วสิ!
ฉันกำลังบำเพ็ญเซียนอยู่ที่นี่นะ
นี่มันเสียเวลาฉันชัดๆ!
แล้วถ้าเธอรีบร้อนจริง ๆ มาหาฉันตอนกลางคืนก็ได้นี่นา!
แต่ปากก็ไม่ทันสมอง ร่างกายก็ไม่ฟังคำสั่งสมอง
เซินเวยประคองหัวของเฉินต้าจู้ไว้อย่างทะนุถนอม กันไม่ให้เขาสำลักน้ำ แล้วก็ขมวดคิ้ว ค่อยๆ ลอง
ในหัวเฉินต้าจู้นึกถึงนิทานเรื่องดอกท้อในแดนเซียนที่เคยเรียนตอนมัธยมต้นขึ้นมาทันใด
แต่ตอนนี้เฉินต้าจู้ไม่มีโอกาสได้คิดถึงเรื่องพวกนี้ จิตสำนึกของเขาราวกับถูกพลังล่องหนบางอย่างดึงเข้าไปในโลกสมาธิทันที
ยังคงเป็นศาลาแดงเล็ก ๆ นั้น และยังคงเป็นไข่มุกที่ลอยอยู่กลางอากาศเปล่งประกายแสงสีทอง
ไข่มุกดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เปลือกที่ห่อหุ้มเหมือนไข่มุกราวกับมีรอยร้าวปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
โอ้โห?
เฉินต้าจู้มองดูสภาพของไข่มุกเม็ดนี้ ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อไข่มุกเม็ดนี้แตกออก ต้นเซียนจะเติบโต เขาจะได้สิ่งต่างๆ มากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ทุกส่วนของร่างกายจะมีความเจ็บปวดจนทนไม่ได้!
สุดยอดจริงๆ ทั้งเจ็บทั้งสุข
เพียงแต่ตอนนี้ หลังจากเพิ่งเจอความเจ็บปวดเหมือนถูกสิบล้อทับซ้ำ ๆ ไปเมื่อครู่ เฉินต้าจู้ไม่อยากเจอแบบนั้นเป็นครั้งที่สองจริง ๆ
ความกลัวผุดขึ้นในใจทันที
เขารีบผลักเซินเวยผู้กำลังขยับตัวอยู่บนกาย เป็นหญิงอวบอิ่มมาตรฐาน ที่กำลังยุ่งอยู่
แต่วินาทีถัดมา รอยร้าวบนลูกกลมสีทองก็แผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง พอเสียง "แคร๊ก!" ดังขึ้น ลูกกลมก็แตกออกเผยให้เห็นลูกกลมสีทองลูกใหม่ที่ดูเหมือนเดิมแต่ยิ่งเปล่งประกายกว่าเดิม
แสงนั้นกลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าไปกลางหน้าผากของหลิวต้าจู้
เขารู้สึกถึงพลังงานมหาศาลพุ่งออกจากหัวใจอย่างบ้าคลั่งไปทั่วร่าง ดั่งสัตว์ร้ายที่ดุร้าย พุ่งชนไปทุกทิศทาง
เจ็บ!
เจ็บจนแทบบ้า!
เจ็บจนไม่กล้าหายใจ ร่างกายแข็งทื่ออีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเซินเวยยังประคองหัวเขาไว้ คงจะจมน้ำตายไปแล้ว
เซินเวยที่ได้เป็นผู้หญิงครั้งแรกในชีวิต ดีใจสุดขีด
เฉินต้าจู้นึกในใจ เธอสบายแล้ว แต่ฉันจะตายอยู่แล้ว!
ครั้งนี้ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างรุนแรงกว่าเมื่อครู่สิบเท่า
เหมือนมีระเบิดในร่างกายถูกจุดชนวน ระเบิดร่างให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ยังคงรับรู้ทุกอย่างได้
ที่สำคัญมันไม่ได้จบลงแค่ครั้งเดียว แต่ถูกระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ็บจนเฉินต้าจู้อยากตาย!
ตอนนั้นเอง ความทรงจำประหลาดก็ผุดขึ้นมา
"มวยเส้าหลิน", "ไท่จี๋", "ปาจี๋", "มวยไทย", "วิชาคืนความงาม", "วิชาจับล๊อค"
วิชาต่าง ๆ ไหลเข้าสู่ส่วนลึกในสมองของเฉินต้าจู้ กลายเป็นความทรงจำของกล้ามเนื้อ ความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่างก็หายไปในทันที
เฉินต้าจู้ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน สูดหายใจเข้าลึก ๆ
มองดูเซินเวยที่เพิ่งเสร็จสิ้น กำลังพักผ่อนด้วยตาครึ่งหลับครึ่งตื่น เขากัดฟันเบา ๆ
"เธอเสร็จแล้วใช่ไหม? ตอนนี้... ถึงตาฉันบ้าง!"