เฉินต้าจู้จับไหล่เซินเวยไว้ ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของหล่อน เขาก็ลงมือใช้วิชาห้องหอที่เพิ่งเรียนมาทั้งหมดกับร่างของหล่อนจนหมดสิ้น
สิบแปดกระบวนท่าถูกงัดออกมาใช้ครบถ้วน
หลังจากถูกปรนเปรออย่างหนัก เซินเวยก็เหนื่อยจนร้องไห้พลางอ้อนวอนขอให้เขาหยุดไม่ขาดปาก
“ต้าจู้คนดี สามีคนดี ปล่อยฉันเถอะ ฉันไม่กล้าแล้วจริง ๆ ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว!”
เฉินต้าจู้สั่นตัวเบา ๆ แล้วเหลือบมองหล่อนอย่างพูดไม่ออก
ช่างเป็นคนที่ฝีมือไม่เอาไหน แต่กลับชอบเล่นเสียจริง
ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย บำเพ็ญต่อไปก็คงไม่ได้ผลดีนัก เฉินต้าจู้จึงพาหล่อนไปที่ริมฝั่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
“วางใจเถอะ ของดี ๆ ให้คุณไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ต่อให้คุณอยากได้อีกก็ไม่มีแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงก่ำอยู่แล้วของเซินเวยยิ่งแดงขึ้นไปอีก
“ไอ้โง่เอ๊ย ช่างไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเอาเสียเลย”
หล่อนพูดพลางดึงเสื้อผ้าที่ม้วนขึ้นลงมาปกปิดร่างขาวผ่องราวกับปลาตัวใหญ่สีขาว
แต่เสื้อผ้าที่แช่น้ำจนโปร่งใสแนบติดกับร่างกาย จะปิดอย่างไรก็ปิดไม่มิด
ทุกอย่างจึงยังมองเห็นราง ๆ อยู่ตลอด
เฉินต้าจู้เลิกคิ้วขึ้น
เมื่อครู่ยังเรียกฉันว่าสามีคนดี พอเสร็จแล้วกลับเรียกฉันว่าไอ้โง่หรือ ดูท่าผู้หญิงคนนี้ยังไม่อิ่มสินะ!
เขากำลังจะให้หล่อนได้ลิ้มรสความร้ายกาจของนิ้วมือ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากไม่ไกล