คนกลุ่มหนึ่งตกลงกันว่าจะตั้งที่พักพิงไว้ใกล้บ่อน้ำแห่งนี้
ในเวลาเดียวกัน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสมองของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น
“ยืนยันตำแหน่งที่พักพิงหรือไม่? เมื่อยืนยันแล้วจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้!”
หลินเช่ไม่ลังเล เขานึกในใจว่า “ยืนยัน!”
คนอื่น ๆ ก็ยืนยันให้ตั้งแคมป์ขึ้นที่นี่เช่นกัน
“ตั้งแคมป์ที่พักพิงเรียบร้อยแล้ว พื้นที่โดยรอบในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรคือเขตแคมป์ที่พักพิง ภายในแคมป์สามารถสร้างที่พักพิงและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ ได้ แผงค่าสถานะเปิดใช้งานแล้ว… ค่าคุณูปการของที่พักพิงเปิดใช้งานแล้ว… แผงซื้อขายของร้านค้าเปิดใช้งานแล้ว… ช่องแชทเปิดใช้งานแล้ว…
ผู้ที่สร้างคุณูปการให้แคมป์จะได้รับค่าคุณูปการ ซึ่งสามารถนำไปใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของในร้านค้าแคมป์ภายในเกมได้!”
แคมป์ของผู้เล่นก่อตั้งขึ้นแล้ว เกมเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ! ระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่สามสิบวัน!
มีแผงค่าสถานะด้วยเหรอ? นี่มันเกมจริง ๆ สินะ
หลินเช่เปิดแผงค่าสถานะของตัวเองขึ้นมา
【ชื่อ: หลินเช่】
【เผ่าพันธุ์: มนุษย์】
【อาชีพ: ชาวนา (ระดับหนึ่ง) (อาชีพไม่จำกัดจำนวนผู้เล่น)】
【พรสวรรค์ประจำอาชีพ: มีโอกาสในระดับหนึ่งที่จะจำแนกพืชป่าได้ ผลผลิตพืชผลที่คุณลงมือดูแลเองเพิ่มขึ้น 20%】
【พลังชีวิต: 100】
【พละกำลัง: 100】
【พละกำลังโจมตี: 5】
【ความคล่องแคล่ว: 5】
【ร่างกาย: 5】
【จิตวิญญาณ: 6】
【พรสวรรค์ส่วนตัว: กำลังตรวจสอบ…】
【กำลังตรวจสอบ… ตรวจสอบเสร็จสิ้น】
【พรสวรรค์ที่หนึ่ง ตราสัญลักษณ์พลัง: เมื่อผู้เล่นทำสิ่งใดก็ตามจนบรรลุเงื่อนไขที่กำหนด จะสามารถปลดล็อกตราสัญลักษณ์พลังได้】
【ตราสัญลักษณ์นักเดินทางระดับต้น: ลดการใช้พละกำลังระหว่างเดินทาง 10% เพิ่มความเร็วในการเดิน 5% (เงื่อนไขการอัปเกรด: เมื่อเดินทางครบหนึ่งร้อยกิโลเมตร จะอัปเกรดเป็นตราสัญลักษณ์นักเดินทางระดับกลางได้)】
【พรสวรรค์ที่สอง มนุษย์เหนือสิ่งใด: คุณเป็นผู้ยึดมั่นในมนุษย์เหนือสิ่งใดอย่างบริสุทธิ์ คุณทนไม่ได้กับสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์รูปร่างประหลาดเหล่านั้น ทุกครั้งที่คุณสังหารสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ซึ่งแข็งแกร่ง คุณจะมีโอกาสในระดับหนึ่งที่จะได้รับค่าสถานะที่เกี่ยวข้องเพิ่มขึ้น】
นี่คือการเปลี่ยนข้อมูลตัวละครให้กลายเป็นตัวเลขงั้นหรือ? เกมนี้ถึงกับนับตราสัญลักษณ์พลังที่หลอมรวมกับวิญญาณของเขาเป็นพรสวรรค์ของเขา
แถมเขายังมีพรสวรรค์ถึงสองอย่าง?
แต่พรสวรรค์ที่สองอย่าง 【มนุษย์เหนือสิ่งใด】 นี่มันอะไรกัน? หลินเช่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นพวกกระหายเลือดขนาดนั้น!
ถ้ามองแบบนี้ พรสวรรค์ 【มนุษย์เหนือสิ่งใด】 น่าจะเป็นพรสวรรค์ของเขาเอง ส่วน 【ตราสัญลักษณ์พลัง】 ก็คือสิ่งที่ทำให้เขาได้เปรียบ
ไม่รู้ว่าพรสวรรค์ของคนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง?
นับจากวินาทีที่ตั้งที่พักพิงขึ้น เกมจึงจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!
ตรวจดูพรสวรรค์เสร็จแล้ว หลินเช่ก็เปิดร้านค้าแคมป์ที่พักพิง เขาอยากรู้ว่าในร้านค้ามีอะไรบ้าง
เมื่อเปิดร้านค้าขึ้น หลินเช่กวาดตามองดู ภายในร้านค้าไม่ได้มีอาวุธเทพสังหารมังกร ฟันทีเดียวราคาเก้าหมื่นเก้าพัน หรือของที่แค่เติมเงินเก้าร้อยเก้าสิบแปดก็ซื้อได้อย่างที่เขาคิด กลับมีแต่แบบพิมพ์เขียววางเรียงราย และต้องใช้ค่าคุณูปการแลกมา
【แบบพิมพ์เขียวกองไฟ: ใช้สร้างกองไฟ วัสดุที่ใช้สร้างกองไฟ: แบบพิมพ์เขียวกองไฟ ×1 แหล่งกำเนิดไฟ ×1 ไม้ ×10】
ค่าคุณูปการที่ต้องใช้: 1
【แบบพิมพ์เขียวขวานหิน: ใช้สร้างขวานหิน วัสดุที่ใช้สร้างขวานหิน: แบบพิมพ์เขียวขวานหิน ×1 หิน ×1 ไม้ ×1】
ค่าคุณูปการที่ต้องใช้: 1
【แบบพิมพ์เขียวบ้าน】【แบบพิมพ์เขียวหอก】
…
หลินเช่ไล่ดูอย่างรวดเร็ว แม้แต่แบบพิมพ์เขียวเครื่องมือพื้นฐานก็ยังต้องใช้ค่าคุณูปการหนึ่งหน่วย แต่ตอนนี้เขามีค่าคุณูปการเป็นศูนย์
เมื่อดูคร่าว ๆ เสร็จ หลินเช่ก็หันไปมองช่องแชท เขาอยากรู้ว่าเพื่อนร่วมทีมของเขาอยู่ที่นี่กันหมด แล้วช่องแชทนี้ใช้คุยกับใครกันแน่
ทันทีที่เปิดขึ้น ข้อความจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสายตา
【อารยธรรมแมลงร้ายกาจ: คราวนี้มีอารยธรรมใหม่เข้าร่วมเกมตั้งมากมาย หวังว่าพวกเขาจะเอาชีวิตรอดได้นานหน่อยนะ พวกแมลงร้ายกาจอย่างเราต้องการสารอาหารใหม่!】
【อารยธรรมค้างคาวมนุษย์รัตติกาล: โลกในเกมคราวนี้เป็นโลกป่าดิบที่ไร้อารยธรรมอย่างนั้นหรือ คราวนี้พวกเราต้องได้แก่นแก้วของโลกเพิ่มขึ้นอีกแน่】
【อารยธรรมห้วงน้ำลึก: แก่นแก้วของโลกในเกมจะมีสักกี่แต้มกัน? ฉันว่าไปชิงพิกัดของอารยธรรมใหม่พวกนั้นดีกว่า บุกโลกที่อารยธรรมพวกนั้นอาศัยอยู่โดยตรงเลย!】
【อารยธรรมสัตว์ปรสิต: ซี้ดซี้ด! ยังคิดจะบุกอีกหรือ? เอาชีวิตรอดจากเกมรอบนี้ให้ได้ก่อนเถอะ นึกไม่ถึงเลยว่าเกมคราวนี้จะอยู่ในโลกป่าดึกดำบรรพ์! จากโลกป่าดิบครั้งก่อน มีใครรอดมาบ้าง?】
【อารยธรรมอสูรมนุษย์: โฮก! อสูรมนุษย์จะต้องผงาดขึ้นมาแน่นอน!】
…
หลินเช่ขมวดคิ้วแน่น อารยธรรมอื่น… การรุกรานของอารยธรรม… โลกป่าดึกดำบรรพ์งั้นหรือ…?
ลางสังหรณ์ไม่ดีวาบผ่านใจเขา ดูท่าหากพวกเขาแพ้เกม ผลที่ตามมาอาจไม่ใช่แค่พวกเขาตาย โลกมีโอกาสสูงที่จะถูกอารยธรรมต่างเผ่าพันธุ์เหล่านั้นรุกราน!
เพราะฉะนั้น ตอนนี้พวกเขาคงไม่ได้เล่นเกมเพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเองเท่านั้นแล้ว!
หลินเช่าจดจำเรื่องนี้ไว้เงียบ ๆ แต่เรื่องนั้นยังเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้สิ่งเร่งด่วนที่สุดคือการสร้างที่พักพิง
หลังจากตรวจดูฟังก์ชันทั้งหมดที่เปิดใช้งานอย่างรวดเร็วแล้ว หลินเช่ก็ปิดแผงเกม เขาเห็นคนอื่น ๆ กำลังจ้องแผงตรงหน้าตัวเองอย่างเหม่อลอย จึงไม่ได้เข้าไปรบกวน
เขาเดินสำรวจรอบ ๆ พร้อมเก็บกิ่งไม้แห้งสำหรับก่อไฟไปด้วย เขาอยากลองดูว่าหากไม่มีแบบพิมพ์เขียวกองไฟ จะก่อไฟด้วยวิธีดั้งเดิมที่สุดได้หรือไม่
ระหว่างทาง หลินเช่าพบว่าพวกเขายังไม่เจอสัตว์ป่าขนาดใหญ่ แต่ป่าดึกดำบรรพ์แบบนี้น่าจะมีสัตว์ป่าอยู่มากมาย คงเป็นเพราะยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่
เดินจากบ่อน้ำไปทางใต้ราวสองร้อยกว่าก้าวก็จะเจอป่าผืนหนึ่ง หลินเช่ยังเห็นหินอยู่บ้าง หินเหล่านั้นเป็นสีแดงคล้ำ น่าจะเป็นแร่เหล็ก
เมื่อเดินออกจากบริเวณบ่อน้ำ หลินเช่ถึงได้รู้ว่าบ่อน้ำและแคมป์ที่พักพิงซึ่งพวกเขาเลือกไว้ถูกป่าทึบล้อมรอบ หญ้ารกและเถาวัลย์หนาทึบดูราวกับกำแพง หากมองเข้าไปในป่าลึกก็เห็นได้เพียงเงามืดกับหมอกสีเทา บรรยากาศชวนขนลุกอย่างยิ่ง
ถ้าอยากทำให้ที่พักพิงเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น ก็จำเป็นต้องพัฒนาป่าผืนนี้
หลินเช่ไม่ได้เข้าไปในป่า เขาเก็บเพียงกิ่งไม้แห้งและกิ่งไม้ที่อยู่แถบริมป่า
หลังจากเก็บฟืนได้ส่วนหนึ่ง หลินเช่ก็กลับมายังที่พักพิงซึ่งยังไม่มีอะไรเลย ตอนนี้คนอื่น ๆ ตรวจดูข้อมูลเสร็จแล้วและกำลังยืนล้อมวงพูดคุยกัน
ต่างจากตอนที่พวกเขาออกตามหาที่ตั้งแคมป์ซึ่งทุกคนเงียบงัน ตอนนี้ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นของตัวเอง
หลินเช่ได้ยินเสียงของชายผิวดำคนนั้นดังลั่นมาแต่ไกล
“โอ้ พระเจ้า!!”
“นี่คือบททดสอบจากพระเจ้า!”
หลินเช่เกือบหลุดหัวเราะ เขาไม่เคยได้ยินเลยว่าพระเจ้าเคยทดสอบคนผิวดำด้วย
พระเจ้าจะมีเวลาที่ไหนมาสนใจพวกคุณกัน!
“ดำ… เปียร์ นี่ไม่ใช่พระเจ้า!”
กลับเป็นชาร์ลส์ที่เอ่ยปากออกมา เห็นได้ชัดว่าความคิดแบบชนชั้นสูงผิวขาวของเขายังไม่เปลี่ยนไป เกือบจะเผลอเรียกอีกฝ่ายด้วยคำเหยียดผิวออกมาแล้ว
เมื่อหลี่เสวียนหมิงเห็นหลินเช่กลับมา ก็ลุกขึ้นทันที
“พี่ กลับมาแล้ว!”
หลินเช่ขานรับเบา ๆ วางไม้ลง แล้วไปยืนอยู่ด้านข้าง
“เกมเอาชีวิตรอดเริ่มขึ้นแล้ว เกมนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของอารยธรรมมนุษย์ทั้งมวล ประเทศของฉันคือประภาคารแห่งอารยธรรมมนุษย์ ฉันควรเป็นคนนำพาทุกคนผ่านเกมนี้ไปให้ได้”
หลินเช่กำลังสงสัยว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงเห่าหอนของชาร์ลส์เข้า
“บากะ! คนที่ควรเป็นผู้นำพวกคุณก็คือจักรวรรดิญี่ปุ่นอันยิ่งใหญ่ของฉันต่างหาก”
อิโนะอุเอะ ซาบูโร ซึ่งก่อนหน้านี้ยังนอบน้อมถ่อมตน ตอนนี้กลับวางท่าหยิ่งผยองไม่เห็นหัวใคร ราวกับลักษณะประจำชาติของพวกเขาไม่ผิดเพี้ยน
เขายังพูดไม่ทันจบ ชายหมีรัสเซียเคราครึ้มก็ถ่มน้ำลายลงพื้น
“คัทยูชาเฝ้ามองฉันอยู่ ผู้ชายที่แข็งแกร่งดุจหมีสีน้ำตาลจะไม่ฟังคำสั่งของลูกเจี๊ยบ”
“แคมป์ก็กว้างขนาดนี้ ต่างคนต่างสร้างที่พักพิงของตัวเอง ถ้าใครคิดจะออกคำสั่งอีวาน ฉันจะบิดหัวมันแล้วยัดลงไปในรูตูดของมันเอง”
ขณะพูด เขายังกำหมัดใหญ่เท่ากระสอบทรายโบกไปมา
“ที่ว่างข้างบ่อน้ำตรงนั้นเป็นของฉัน”
พูดจบ อีวานชายเคราครึ้มก็หันหลังเดินจากไปทันที!
ที่จริงนี่แหละคือสิ่งที่หลินเช่าต้องการ แม้เกมจะกำหนดให้พวกเขาร่วมมือกันเอาชีวิตรอดและสร้างแคมป์ที่พักพิง แต่ก็ไม่มีใครยอมทำตามคำสั่งของคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อสถานะของแต่ละคนละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้
ถึงขั้นที่ว่าหากมีโอกาส เขาอาจหาเรื่องเล่นงานไอ้สารเลวที่เกิดบนเกาะญี่ปุ่นสักคน
แต่ไม่ใช่ตอนนี้
เมื่อมีคนเริ่มก่อน เรื่องการร่วมมือกันก็กลายเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ หลินเช่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน
“ใครมีฝีมือแค่ไหนก็เอาชีวิตรอดกันเอง!”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป หลี่เสวียนหมิงตามเขาไปโดยไม่ลังเล