เขาเบี่ยงตัวมองไปยังแผงขายของข้าง ๆ เจ้าสัตว์พิการที่ขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ กำลังต่อราคาอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขาหยุดฝีเท้า ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ฝั่งคนขายที่เป็นกิ้งก่าก็ไม่มีท่าทีจะยอมลดราคาให้เลย
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ขมวดคิ้ว
เจ้าสัตว์พิการนี่ ทำไมต้องไปอ้อนวอนขอร้องใครต่อใครแบบนี้ด้วยนะ?
แล้วเขาก็สาวเท้ายาว ๆ ตรงไปที่แผงขายของ
เจียงเยวี่ยไป๋กำลังท้อแท้ กำลังจะพยายามเป็นครั้งสุดท้าย จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา:
“เดี๋ยวฉันซื้อผงปรับสภาพดินถุงนี้ให้เขาเอง”
เจียงเยวี่ยไป๋เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ก็ปะทะเข้ากับสายตาคู่หนึ่ง
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋สูงมาก เขายืนอยู่ข้างหลังเธอห่างไปแค่ก้าวเดียว
อีกฝ่ายสวมชุดเก่าสีเข้มทั้งตัว แต่ใบหน้ากลับหล่อเหลาเกินธรรมดา ผมยาวสีม่วงเข้มมัดรวบไว้ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาหงส์สีเขียวมรกตจ้องมองเธออยู่
แม้แต่เสื้อผ้าเก่า ๆ ก็ไม่อาจบดบังความสง่างามเปี่ยมพลังของเขาได้ รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นทำให้เขาสะดุดตาเป็นพิเศษบนถนนสายนี้
เจียงเยวี่ยไป๋มั่นใจและยืนยันได้เต็มปากว่าตัวเองไม่เคยเจอหนุ่มหล่อคนนี้มาก่อน คนธรรมดาเธออาจจำไม่ได้ แต่คนหล่อขนาดนี้เธอจะจำไม่ได้ได้ไง!
เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย: “คุณคือ…”
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋: “เมื่อวานตอนคุณไปสมัครงานที่ร้านขยะ ฉันเห็นคุณ”
เจียงเยวี่ยไป๋ใจเต้นรัว นี่คงไม่ใช่คนที่สอบไม่ผ่าน แล้วมาหาเรื่องเธอหรอกนะ!
เธอก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ พยายามเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงไป
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ยื่นมือมาดึงหมวกของเธอไว้ สีหน้ายิ้ม ๆ เยาะ ๆ: