หลังเลิกงาน เจียงเยวี่ยไป๋ก็เดินตามเอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ไปดูห้องพักพนักงานของตัวเอง ก็ห้องพักพนักงานน่ะนะ จริง ๆ แล้วเป็นห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นหนึ่ง มีห้องน้ำเล็ก ๆ ในตัว
ถึงจะอาบน้ำไม่ได้ แต่ปัญหาเรื่องเข้าห้องน้ำก็หมดไป
แล้วห้องนี้ยังเป็นตึกแยกเดี่ยวในลานบ้านอีก
ห้องสะอาดสว่างสดใส แม้แต่ซอกมุมก็ถูกเก็บกวาดจนไม่มีฝุ่นผง เห็นได้ชัดว่าเอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ตั้งใจจัดมาก
“เป็นไงบ้าง” เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋เดินวนรอบตัวเจียงเยวี่ยไป๋อย่างห่วงใย เหมือนหมาตัวใหญ่
“พอใจมั้ย ไม่พอใจเดี๋ยวฉันจัดให้ใหม่”
“ฉันชอบมากเลย”
เจียงเยวี่ยไป๋พอใจอยู่แล้ว ห้องนี้ดีกว่าบ้าน 80 เปอร์เซ็นต์ในเมืองสนิมอีก
ดวงตาเธอเป็นประกาย “แต่นายบอกมอเก๋อร์รึยัง”
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ทำหน้าไม่สบอารมณ์ กำลังจะอ้าปากพูดอะไร
แต่วินาทีนั้น สมองกลที่ข้อมือก็สั่นสะเทือนขึ้นมา ก้มมอง จอแสดงชื่อมอเก๋อร์ขึ้น
วิดีโอคอลต่อติด มอเก๋อร์ปล่อยผมสีเงินขาวตามสบาย ดวงตาสีม่วงไวโอเล็ตมองผ่านจอ น้ำเสียงเรียบ ๆ
“เขาล่ะ”
เขาล่ะ เขาล่ะ
ทุกครั้งที่ได้ยินสองคำนี้ เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ก็จะรู้สึกหงุดหงิดเหมือนมีไฟไร้สาเหตุ ทำเหมือนเขากับเจียงเยวี่ยไป๋สนิทกันมากนัก
รู้งี้ วันนี้ตอนแชร์ข้อมูล เขาไม่น่าบอกมอเก๋อร์เลยว่าเยวี่ยไป๋จะย้ายมา
เจียงเยวี่ยไป๋รู้ว่าเรียกหาเธอ เธอยิ้ม เบียดเข้าไป โบกมือทักทายมอเก๋อร์