หลังงานเลี้ยงจบลง ฟางไน่กลับไปที่ห้องหนังสือเพื่อทำงานเหมือนทุกที
ดวงจันทร์นอกหน้าต่างสลัวลาง ราตรีเยือกเย็นดุจสายน้ำ
ดูเหมือนมีเพียงการทำงานไม่หยุดหย่อนเท่านั้นที่จะเติมเต็มช่องว่างในใจของเขา ในที่สุดหลังจากจัดการอีเมลฉบับสุดท้ายเสร็จ ฟางไน่ก็ปล่อยตัวตามสบาย
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก เอนกายลงบนเก้าอี้ ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวนวดคลึงสันจมูก ในดวงตาสีแดงไวน์เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติในยามนี้ก็ละทิ้งรอยยิ้มที่แสนจะเหมาะสมตามปกติ เผยให้เห็นความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวจาง ๆ
ฟางไน่ยิ้มขมขื่น ดูเหมือนว่าช่วงนี้ก็เสียแรงเปล่าอีกแล้ว เดิมตั้งใจจะเชิญท่านหญิงมาร่วมลงทุน ใครจะรู้ว่าจะไม่ได้พูดคุยสักประโยค
เขาหรุบตาลง เพิ่งเปิดสมองกลก็เห็นข้อความจากฉือเว่ยเด้งขึ้นมา:
"เป็นไงบ้าง เยวี่ยเยวี่ยน่าหลงใหลมากใช่ไหม!"