เจียงเยวี่ยไป๋ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ซุกอยู่ในอ้อมกอดของเอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ มือยังวางอย่างไม่เกรงใจบนกล้ามอกใหญ่เด้งสู้มือของอีกฝ่าย
สวรรค์ น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เธอจะไม่เล่นบทนางเอกจิตใจดีอีกแล้ว!
สิ่งมีชีวิตในโลกมนุษย์อสูรนี้ ค่าพลังเกินมาตรฐานไปมาก แค่เล่น ๆ ก็ฆ่าเธอได้สบาย
เจียงเยวี่ยไป๋มองมนุษย์อสูรน้อยอย่างระแวดระวัง
แต่ฝ่ายนั้นไม่ได้พุ่งเข้ามาหรือวิ่งหนีอย่างที่นึกไว้
กลับนอนหงายอยู่บนพื้น หายใจหอบแรง ดูเหมือนร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ มอมแมมเต็มไปด้วยสีเทาแห่งความพ่ายแพ้ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่สู้สุดชีวิตแล้วยอมจำนนต่อชะตากรรม
เจียงเยวี่ยไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเกือบตาย
ดวงตากลมสุกใสของหญิงสาวเผยความสับสน ถ้าเป็นตามประสบการณ์จากนิยายทุกเรื่องที่เคยอ่าน เธอควรจะฆ่ามนุษย์อสูรน้อยตัวนี้เพื่อตัดปัญหาในภายหลัง
แต่เธอ…รับไม่ได้จริง ๆ
ชีวิตไม่ใช่ตัวหนังสือ แต่มันคือการเผชิญกับชีวิตที่เต้นเป็นจังหวะและมีเลือดเนื้อ
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋จ้องมนุษย์อสูรน้อยบนพื้น ตาแคบลง หน้าตาหล่อเหลาคมคายฉายแววสงสัยเล็กน้อย
เจ้าลูกอสูรตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นมนุษย์อสูรพันธุ์แท้ มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมถึงมีลูกอสูรพันธุ์แท้มาปรากฏตัวที่นี่ได้ หรือว่าเขาคิดไปเอง?
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ยื่นมือออกไป ดูเหมือนจะทำอะไรสักอย่าง
ทันใดนั้น มือเล็กขาวเรียวข้างหนึ่งวางลงบนแขนของเขา คนตัวเล็กในอ้อมอกเอ่ยเสียงเบาด้วยความไม่แน่ใจ:
"เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ อย่าเพิ่งลงมือเลยนะ เอ่อ…ปล่อยไปเถอะ"
ตอนนี้เอง เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ถึงรู้ว่าท่วงท่าของทั้งสองสนิทสนมกันแค่ไหน สัตว์พิการตัวเล็กไม่สูงเลย แค่ระดับบ่าเขาเท่านั้น