เจียงเยวี่ยไป๋ไม่คิดว่าเอ่อเอ่อร์ตัวโต๋จะมาหาถึงที่ จะไม่ใช่แอบตามเธอมาก่อนหน้านี้ใช่ไหม!
เธอเกร็งจนพูดตะกุกตะกัก "มะ มาได้ยังไงเนี่ย?"
ดวงตากลมโตของสาวน้อยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ตอนที่เจียงเยวี่ยไป๋ถามประโยคนี้ออกไป เห็นได้ชัดว่าเธอลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้ปลอมตัวอยู่ เพราะอยู่บ้านพักผ่อน เธอไม่ได้เอาเขม่าทาหน้าอีก และไม่ได้คลุมเสื้อคลุมป่านที่ต้องใส่ตอนออกไปข้างนอกด้วย
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋มีสีหน้าแปลก ๆ ไม่คิดว่าเจ้าสัตว์พิการตัวเล็กนี่จะหน้าตาแบบนี้ โทษทีนะที่ต้องเก็บตัวเองไว้
ถึงอีกฝ่ายจะใส่แค่เสื้อสีเทาที่เย็บปะอย่างตะกุกตะกัก ผมสีน้ำตาลดำมัดไว้หลวม ๆ แต่ใบหน้านั้นก็ยังใสสะอาดงดงาม ดูอ่อนหวานน่ารัก ทั้งตัวเปล่งประกายเสน่ห์ดึงดูดใจคน
แทบ แทบจะไม่เหมือนผู้ชายเลย!
เจียงเยวี่ยไป๋สบตากับเอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ ก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้พกอะไรสักอย่าง หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอถอยไปหลบหลังแผ่นบังลม พูดเสียงแข็งว่า
"ตกลงนายมานี่ทำไม!"
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ฟังคำถามนี้แล้วแทบจะขำปนโมโห
เจ้าสัตว์พิการนี่ถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ อุ้มร่างจิตวิญญาณของเขาไป
แล้วก็ซุกพุง แล้วก็จุ๊บหัว แถมยังจับอุ้งเท้าเล็ก ๆ อีก ตอนนี้ยังตีหน้าเซ่อถามเขาว่ามานี่ทำไม?