นกน้อยตัวกลมปุ๊กกำลังเกาะอยู่บนก้อนหินที่ห่างจากเธอไม่ถึงสามก้าว เอียงคอมองเธออยู่
นกตัวนี้มีสีม่วงอมฟ้าทั้งตัว อกและท้องปกคลุมด้วยขนอ่อนสีอ่อน ตาดำเป็นมันเหมือนเมล็ดถั่วสองเม็ดจ้องมาไม่กะพริบ
ความรู้สึกแรกของเจียงเยวี่ยไป๋คือ
นกอะไรอ้วนจัง
ทำไมบนโลกนี้ถึงมีนกอ้วนใหญ่ขนาดนี้ได้ กลมปุ๊กเหมือนลูกบอลยาง
สิ่งมีชีวิตรอบเมืองสนิมเธอเห็นมาไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นพวกตัวสีหม่น ๆ หน้าตาเหมือนแมลงกลายพันธุ์กับสัตว์ฟันแทะ
พวกที่อยู่รอดได้ในสภาพแวดล้อมที่มลพิษรุนแรงแบบนี้ หน้าตาก็ไม่ค่อยพิถีพิถันนัก
แต่นกน้อยตรงหน้าตัวนี้ ขนเป็นระเบียบ สีสดใส แถมหัวกลมตัวกลม น่ารักและดูดี
ไม่เหมือนนกที่ควรปรากฏในที่แบบนี้เลย
เจียงเยวี่ยไป๋ถือกะละมังเปล่า ลองเดินเข้าไปใกล้สองก้าว
นกน้อยตัวนี้แทนที่จะตกใจหนี กลับเอียงคอ แล้วส่งเสียงร้อง "กุ๊ก ๆ"
เจียงเยวี่ยไป๋รู้สึกว่าหัวใจตัวเองจะละลายเป็นนมเลย คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะมีของน่ารักขนาดนี้ด้วย!
เธอเดินเข้าไปใกล้อย่างระวัง อยากจะหยอกเล่นกับนกน้อย แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะคุ้นเคยเองง่ายมาก วินาทีต่อมาบินเข้ากลางอกเธอเลย แถมยังส่งเสียง "กุ๊ก ๆ" เบา ๆ
เจียงเยวี่ยไป๋รู้สึกเหมือนกำลังกอดก้อนสำลีอุ่น ๆ อยู่ ดีใจอย่างประหลาดใจ:
"ให้ตายเหอะ เจ้าเด็กน่ารัก ทำไมถึงว่าง่ายขนาดนี้นะ! อยากกลับบ้านกับพี่ไหมจ๊ะ~"
นกน้อยออดอ้อน: "กุ๊ก!"
เจียงเยวี่ยไป๋: (///▽///)
ใครจะปฏิเสธของน่ารักที่ทำตัวอ้อนเก่งแบบนี้ได้!