ฉือโจวเมี้ยนนั่งอยู่ในออฟฟิศ ได้ข้อความเสียงฝันดีของเยวี่ยเยวี่ยมาครอบครองสมใจอยาก พูดตามตรง เขาลุ้นมากกับเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ ของเยวี่ยเยวี่ยที่ประกาศไว้
เขากดเปิด ทุกอย่างเหมือนกับหน้าตัวอย่าง เป็นรูปเซลฟี่ของเยวี่ยเยวี่ยเท้าคาง จากนั้นก็มีเสียงดนตรีเบา ๆ ฟังแล้วเหมือนกำลังเดินอยู่ในค่ำคืนอันเงียบสงบ
ห้าวินาทีต่อมา เสียงของเยวี่ยเยวี่ยก็ดังขึ้น งดงามราวลำธารที่ค่อย ๆ ไหลรินใต้แสงจันทร์:
"วันนี้เธอเหนื่อยมากเลยนะ จะเพลียมากไหมจ๊ะ~"
"วันนี้ลมนุ่มมากเลยนะ ต้องกินข้าวให้ตรงเวลา เข้านอนให้ตรงเวลาทุกวันด้วยนะ ไม่งั้นเยวี่ยเยวี่ยจะเป็นห่วงเธอนะ..."
เสียงนุ่มละเมียดของเด็กสาวผสานกับดนตรีประกอบธรรมชาติ ราวกับมีเวทมนตร์ที่ทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายได้จริง ๆ
กล้ามเนื้อทั่วร่างของฉือโจวเมี้ยนคลายลงหมด เขาต่อสู้ฟันฝ่ามาจนถึงตำแหน่งผู้นำด้วยพรสวรรค์และสายเลือดของตัวเอง มีคนมากมายที่คอยประจบสอพลอและเข้ามาดูแล แต่เขาเข้าใจดีว่าเบื้องหลังคำพูดเหล่านั้น มันก็แค่เพราะเขาอยู่ในตำแหน่งสูงเท่านั้น
แทบไม่มีใครถามเลยว่าเขาเหนื่อยไหม หิวไหม
เพราะในสายตาผู้คน ผู้บัญชาการฉือต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งสุดขีด เย็นชาไร้ปรานี ไม่ยอมให้ใครสักคนมาสงสาร
ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เขาก็เจ็บเป็น เหนื่อยเป็น และอ่อนล้าเป็น
จากนั้น เสียงของเยวี่ยเยวี่ยก็ดังออกมาจากสมองกลอีกครั้ง:
"เธอง่วงไหม เยวี่ยเยวี่ยง่วงแล้วนะ!" พูดจบก็มีเสียงหาวเล็ก ๆ น่ารัก จากนั้นเสียงเด็กสาวก็เบาลงอีก แถมยังเจือด้วยความง่วง งึมงำอย่างสะลึมสะลือ:
"เยวี่ยเยวี่ยอยากให้เธอพูดด้วยอีกเยอะเลย แต่เยวี่ยเยวี่ยง่วงมากจริง ๆ...
หวังว่าเราจะเจอกันในฝันนะ ฝันดีจ้ะ"
สิ้นเสียง หน้าปกที่ประกอบจากรูปเซลฟี่เท้าคางของเยวี่ยเยวี่ยก็เปลี่ยนเป็นรูปที่เยวี่ยเยวี่ยนอนตะแคงหลับตา ดูนอนหลับสบายมากในทันใด