ถึงตอนนี้วอลเปเปอร์บนสมองกลของเขาก็เปลี่ยนเป็นภาพเยวี่ยเยวี่ยถือแส้เล็ก ๆ สีหน้าทะนงองอาจมองเขาอยู่จากด้านบน
ทั้งหยิ่งทั้งมีเสน่ห์ ทำให้เจ้าปลาวาฬแทบกลั้นใจไม่ไหว
ถ้าเยวี่ยเยวี่ยปรากฏตัวตรงหน้าเขาได้จริง ๆ และทำแบบนั้นกับเขาจริง ๆ ก็คงดี...
แค่ก ๆ คิดไปได้
จุ้ยหลันใบหูแดงระเรื่อ รีบปรับสภาพตัวเองให้เรียบร้อยแล้วพูดว่า "ไม่ต้อง งานทั้งหมดดำเนินตามปกติ ไม่ว่ากรณีใดก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงตารางงาน"
ไป่หลั่นหลั่น: "ได้ค่ะ"
พูดจบไม่ทันไร ลิฟต์ก็ส่งเสียงติ้งแล้วเปิดออก จุ้ยหลันเงยหน้าก้าวออกไป พอดีกับเห็นเงาคุ้นเคยคนหนึ่งที่หน้าประตูโถงใหญ่ของหน่วยงานรัฐ
ฟางไน่
อีกฝ่ายถือเอกสารกองหนึ่งอยู่ในมือ สีหน้าไม่ได้สวยงามเท่าไหร่ และยังเป็นสัตว์ที่ได้ใกล้ชิดกับเยวี่ยเยวี่ยมากที่สุดในตอนนี้ด้วย บางทีคลิปที่เยวี่ยเยวี่ยขึ้นจัตุรัสใหญ่เมื่อคืน
เขาอาจจะได้เห็นก่อนใครก็ได้
จุ้ยหลันคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าค่อย ๆ มืดลง ดวงตาสีดำสนิทจับความไม่พอใจเล็กน้อย แล้วพูดกับไป่หลั่นหลั่นเสียงเรียบ ๆ ว่า
"ไปสืบมา ว่ามันมาทำอะไรที่นี่"
ไป่หลั่นหลั่นรับคำสั่ง รีบลงมือปฏิบัติ แล้วหายไปจากข้างกายเขาทันที
"คุณชายฟาง"
จากนั้นจุ้ยหลันจึงเอ่ยปาก เสียงไม่ดังนัก แต่ทำให้ฟางไน่หยุดฝีเท้า "ช่วงนี้ยุ่งไหม"
ฟางไน่ไม่คิดว่าจะเจอจุ้ยหลันที่นี่ เขากดความหงุดหงิดในใจลง หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่ไร้ที่ติบนใบหน้า:
"ประธาน? ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่ ช่างโชคดีจริง ๆ"
"คุณชายฟางมาทำธุระแต่เช้า ยุ่งขนาดนี้เลยหรือ"
"ประธานพูดเล่น ที่เล็ก ๆ วิ่งรับใช้แค่นั้นแหละ"
ส่วนไป่หลั่นหลั่นในฐานะผู้ช่วยทองคำ ทำงานได้รวดเร็วมาก ในขณะที่ทั้งคู่ยังพูดจาเกรงใจกันอยู่ เขาก็สืบเรื่องจนกระจ่างแจ้งแล้ว รวบรวมข้อมูลทั้งหมดส่งไปที่สมองกลของจุ้ยหลัน