ข้อความนี้ถูกส่งออกไปแล้ว เจียงเยวี่ยไป๋เห็นอีกฝ่ายแสดงคำว่า "กำลังพิมพ์..." ตลอดเวลา แต่ข้อความกลับไม่ถูกส่งมาสักที
นานขนาดนี้ ฟางไน่แยกเรื่องงานเรื่องส่วนตัวอย่างชัดเจน สื่อสารอย่างกระชับ ทำงานอย่างคล่องแคล่ว ต่อให้ชอบเยวี่ยเยวี่ยแค่ไหน ก็ไม่เคยนำอารมณ์มาเกี่ยวข้องกับการสื่อสารเลย จะทำได้แค่ทิปเงียบ ๆ ที่หลังบ้าน แล้วฝากข้อความไว้ว่า เยวี่ยเยวี่ยแม่รักเธอ!
การลังเลและไม่กล้าตัดสินใจแบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
เจียงเยวี่ยไป๋พิมพ์ถามไปว่า
[เป็นอะไรไป ฟางไน่ ยังมีอะไรไม่เหมาะสมอีกเหรอ?]
ครั้งนี้ฝ่ายตรงข้ามตอบไวขึ้นมาก
ฟางไน่: [ไม่มีอะไร แค่...]
ฟางไน่: [ฉันรู้สึกว่าฐานะของฉัน ไม่ได้สูงส่งเหมือนนายสมาคมจุ้ยหลัน ที่จะช่วยคุณเคลียร์อุปสรรคทั้งหมดได้]
หลังส่งสองข้อความนี้ไป กล่องข้อความก็แสดง "กำลังพิมพ์..." อีกครั้ง
เจียงเยวี่ยไป๋อ่านท่าทีชุดนี้แล้ว ก็เดาความหมายที่ซับซ้อนในประโยคของสุนัขจิ้งจอกตัวนี้ออก เจ้ากลัวว่าหลังจากที่ตัวเองได้สัมผัสกับคนสัตว์ระดับสูงกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนจะลดลง
ในโลกนี้คนสัตว์คบหากันตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูดเรื่องนั้น ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องอารมณ์กัน ดังนั้นการที่ฟางไน่ถามถึงความกังวลด้านอารมณ์ของตัวเองออกมา สำหรับคู่ค้าทางธุรกิจแล้วถือว่าเกินขอบเขตอย่างมาก
คู่ค้าทางธุรกิจ แค่ต้องรักษาผลประโยชน์ร่วมกัน ได้กำไรก็แบ่งกันอย่างเป็นมิตร ขาดทุนก็ทิ้งกันอย่างไม่ใยดี ต่อให้อยู่บนโลกสีน้ำเงิน ก็ไม่มีใครถามคู่ค้าของตัวเองว่า
"เราสองคนตอนนี้เป็นอะไรกัน?"
ฟางไน่เองก็รู้ดีว่า คำถามที่แฝงอารมณ์แบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขา ดังนั้นเลยไม่ส่งออกมาสักที และก็ไม่กล้าส่ง
เจียงเยวี่ยไป๋ตอบกลับตรง ๆ ว่า
[ฟางไน่ นายดีมาก ดีจนไม่ต้องดีกว่านี้แล้ว อย่าดูถูกตัวเอง นักายเป็นคนสัตว์ที่ทีมเยวี่ยเยวี่ยไว้วางใจที่สุดบนเครือข่ายอวกาศเสมอ]