วันที่หกของการหยุดพัก ประจำเดือนของเจียงเยวี่ยไป๋หมดลงพอดี เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น ตั้งแต่มาอยู่ในโลกนี้ ไม่เคยรู้สึกสบายตัวแบบนี้มานานแล้ว
ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทาง มีงานที่มั่นคง มีแฟน ๆ ที่รัก และมีสิ่งที่ควรค่าแก่การทุ่มเท
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือทรัพยากรในเมืองสนิมนั้นขาดแคลนเกินไป เจียงเยวี่ยไป๋ดื่มสารอาหารเหลวเข้าไปหนึ่งอึก ใบหน้าน้อย ๆ ย่นเป็นกระจุก
ยังคงรสชาติแย่เหมือนเดิม
เหมือนน้ำเหล้าข้าวที่หมักนานเกินไป เปรี้ยวจนทนไม่ไหว
ตอนที่ดื่มครั้งแรก เธอนึกว่าซื้อสารอาหารเหลวที่เสียมา ที่ไหนได้ พอมาเจอทีหลังถึงได้รู้ว่าสารอาหารเหลวคุณภาพต่ำมันก็เป็นแบบนี้แหละ
รสชาติแย่แต่อยู่ท้อง
เธอกลืนลงไปแล้วรีบกรอกน้ำเข้าไปหลายอึกใหญ่ ชะล้างรสหมักในปากให้จางลง พอกินอิ่มท้องแล้ว เจียงเยวี่ยไป๋ก็ต้องขยับตัวบ้าง
ไม่ได้ดูเหล่าผักป่าของตัวเองมานานแล้ว เธอหยิบจอบเล็ก ๆ ข้างเตียงกับผงปรับสภาพดินบนโต๊ะเล็ก ๆ
เจียงเยวี่ยไป๋แบกจอบน้อยเดินไปยังที่ดินผืนเล็กที่ถางไว้ มองดูวัชพืชที่โตคลั่งกับต้นกล้าผักที่เกือบถูกกลบมิด จู่ ๆ ก็เข้าใจแล้วว่าความรู้สึกที่ว่า “ปลูกถั่วใต้เขาหนานซาน หญ้าครึ้มกล้าถั่วบาง” มันเป็นยังไง
ศิลปะมาจากชีวิตจริงสินะ
สาวน้อยจำนน ต้องก้มลงถอนหญ้าอย่างเดียว เพราะต้นกล้าผักพวกนี้คืออาหารเสริมมื้อเดียวที่เธอจะมีกิน ถ้าไม่ได้เคี้ยวอะไรบ้างเลย กล้ามเนื้อขากรรไกรคงฝ่อหมดแล้ว
หลังจากขยันขันแข็งดึงวัชพืชออกจนหมด ในที่สุดผืนดินนี้ก็เหลือแต่ต้นกล้าผักไม่กี่ต้นขึ้นประปราย
เจียงเยวี่ยไป๋ใช้สารปรับสภาพดินตามคำแนะนำ ละลายมันลงในน้ำ