สวี่ผิงอันไม่พูดพล่ามทำอะไร รีบวิ่งเข้าไปถีบก้นชายอ้วนนั้นอย่างแรง
"โอ๊ย!"
ชายอ้วนพุ่งลงไปหน้ากระแทกพื้น
เจ้าเฉียนตกใจเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองชายตรงหน้า ในสมองนึกถึงใครบางคนขึ้นมา จึงเอ่ยถามอย่างลองเชิง "คุณ...คุณคือสวี่ผิงอัน?"
"เสี่ยวเฉียน ไม่เจอกันนาน!"
สวี่ผิงอันยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวทั้งชุด
"เป็นคุณจริงๆ ด้วย!"
ดวงตาเจ้าเฉียนเป็นประกาย แม้เธอกับสวี่ผิงอันจะไม่ได้ติดต่อกันมานาน แต่ตอนเด็กๆ ทั้งคู่สนิทกันมาก และเธอยังเคยแอบชอบเขาอีกด้วย
"ไอ้หนุ่ม นี่แกเป็นใครวะ เรื่องของคนอื่นอย่ามายุ่ง!"
ชายอ้วนลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ จ้องสวี่ผิงอันอย่างโมโห
"ปากเหม็นอย่างนี้ ไปกินอุจจาระมาหรือไง?"
สวี่ผิงอันจ้องเขม็ง เปี่ยมไปด้วยอำนาจข่มขวัญ
"แก..."
ชายอ้วนเกิดความขลาด คำพูดไม่ดีที่กำลังจะพูดถึงคอ ก็ต้องกลืนลงคอไป
"เจ้าเฉียน ไปกันเถอะ!"
พูดจบ สวี่ผิงอันก็จูงมือเจ้าเฉียนแล้วหันหลังเดินออกไป
ฝ่ามือเจ้าเฉียนรู้สึกร้อนวูบ ใบหูแดงเรื่อ เธอปล่อยให้เขาจูงไป
ชายอ้วนอยู่ข้างหลังกัดฟันกรอด จดจำหน้าตาของสวี่ผิงอันไว้ในใจ...
ลานจอดรถ
"สวี่ผิงอัน คุณมาที่นี่ได้ยังไง กินข้าวหรือ?" เจ้าเฉียนนั่งลงที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า เอียงคอมองเขาอย่างสงสัย
"ถ้าฉันบอกว่ามารับคุณกลับบ้านโดยเฉพาะล่ะ เชื่อไหม?" สวี่ผิงอันยักไหล่
"ไม่เชื่อหรอก!"
เจ้าเฉียนทำตาขาว "อีกอย่าง นานแค่ไหนแล้วไม่เจอกัน ตอนนี้คุณทำงานที่ไหน?"
"เอ่อ...ฉันเป็นเลขาส่วนตัวให้เจ้านายใหญ่คนหนึ่ง"
นึกถึงเมื่อคืนที่เพิ่งเล่นไพ่กับซูไห่ถัง ก็อดรู้สึกใจไม่ดีไม่ได้
"ผู้ชายหรือผู้หญิง?"
"เดาดูสิ" สวี่ผิงอันยิ้ม
"ต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ!"
เจ้าเฉียนทำปากจู๋ เกิดความรู้สึกหึงหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...
ทันใดนั้น โทรศัพท์สวี่ผิงอันก็ดังขึ้น เป็นวิดีโอคอลจากซูไห่ถัง
ซูไห่ถัง?
เจ้าเฉียนเห็นชื่อนี้ก็ชะงักไป ชื่อเดียวกันกับคุณอาซูซะ?
"สวี่ผิงอัน เจ้านายใหญ่ที่คุณพูด...คงไม่ใช่คุณอาซูใช่ไหม?"
สวี่ผิงอันยิ้มไม่ตอบ ต่อสายต่อหน้าเจ้าเฉียน
"เสี่ยวสวี่ รับเฉียนเฉียนแล้วหรือยัง?"
เสียงซูไห่ถังดังมาจากปลายสาย เจ้าเฉียนตกใจ เสียงนี้...เป็นคุณอาซูจริงๆ ด้วย?
"คุณซูวางใจได้ เจ้าเฉียนอยู่ที่รถฉัน เรียบร้อยทุกอย่าง" สวี่ผิงอันตอบอย่างใจเย็น
"ธุรกิจของตัวเองไม่ทำ ดันออกไปรับจ้างคนอื่น...ให้เธอฟังโทรศัพท์หน่อยสิ!" ซูไห่ถังตำหนิ
สวี่ผิงอันส่งโทรศัพท์ให้เจ้าเฉียน
"คุณอาซู..."
"เด็กดื้อ รู้แล้วใช่ไหมว่าเงินหายากแค่ไหน? ครั้งนี้โชคดีที่มีเสี่ยวสวี่ พรุ่งนี้เริ่มมาทำงานที่บริษัทฉันได้เลย!" ซูไห่ถังในจอทำหน้าขรึม
"ฉันก็สร้างชื่อเสียงด้วยตัวเองได้!" เจ้าเฉียนเป็นคนที่แข็งกร้าวมาตั้งแต่เด็ก
"ไม่เจอโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ งั้นแล้วแต่เธอ!" ซูไห่ถังโมโห
"หึ!"
เจ้าเฉียนส่งเสียงหึอย่างทะนง แล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้สวี่ผิงอันทันที
"คุณซู ผมขอส่งเจ้าเฉียนกลับบ้านก่อนนะครับ" สวี่ผิงอันยิ้มแหย
"เสี่ยวสวี่ทำได้ดีมาก"
ซูไห่ถังเปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม เอี้ยวตัวไปข้างหน้า กล้องพอดีหันไปทางคอเสื้อ เธอพูดเสียงออดอ้อน
"อาซูต้องให้รางวัลคุณดีๆ! อีกเดี๋ยวคุณมาที่บริษัท ตอนเย็นกลับบ้านกับอาซู"
"ได้สิครับ!"
เจ้าเฉียนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินซูไห่ถังพูดกับสวี่ผิงอันด้วยเสียงออดอ้อน ก็ถึงกับช็อกไปทั้งตัว!
เธอไม่เคยได้ยินคุณอาซูพูดกับผู้ชายด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน...
เดี๋ยวก่อน!
รางวัล?
กลับบ้านด้วยกัน?
เจ้าเฉียนเบิกตากว้าง ในหัวนึกถึงภาพที่ไม่ควรนึกขึ้นมาทันที
เธอมองสวี่ผิงอันอย่างตกตะลึง ไอ้คนนี้คงไม่ใช่กับคุณอาซู...
พอสวี่ผิงอันวางสาย เจ้าเฉียนก็ทนไม่ไหวแล้ว จ้องเขาเขม็งแล้วถามว่า
"คุณอาซูพูดว่าให้รางวัลคุณ หมายความว่ายังไง?"
"แค่นั้น...ยังไงฉันก็ช่วยคุณไว้ คุณซูอาจจะให้เงินฉันเป็นรางวัลก็ได้" สวี่ผิงอันสีหน้าไม่เปลี่ยน
เจ้าเฉียนยังไม่ค่อยเชื่อ แต่คำอธิบายนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล
"แล้วที่ให้คุณกลับบ้านด้วยกันล่ะ หมายความว่ายังไง?"
"ฉันเป็นเลขาส่วนตัวและบอดี้การ์ดประจำตัวของคุณซู ต่อไปก็ต้องอยู่ด้วยกันเพื่อสะดวกในการดูแล"
บอดี้การ์ดประจำตัว?
ในหัวเจ้าเฉียนมีภาพมากมายระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง...
"สวี่ผิงอัน คุณอย่ามาหลอกฉันล่ะ!"
"ฉันไม่ได้หลอกคุณ"
สวี่ผิงอันเกาจมูกอย่างเขินอาย "เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไว้ใจกันไม่ได้เลยเหรอ? คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันส่งคุณกลับ"
เจ้าเฉียนมองสวี่ผิงอันอย่างลึกซึ้ง แล้วบอกที่อยู่ของโครงการหนึ่ง
สิบนาทีต่อมา
สวี่ผิงอันจอดรถที่หน้าประตูหมู่บ้าน เจ้าเฉียนเปิดประตูรถ เดินอ้อมหน้ารถไปทางฝั่งคนขับ
"มีอะไรอีกหรือ?" สวี่ผิงอันถาม
"อีกไม่กี่วันฉันก็จะย้ายไปอยู่ด้วย...ถ้าคุณกล้าหลอกฉัน อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้านะ"
เจ้าเฉียนส่งเสียงหึอย่างทะนง พูดจบก็เดินสะโพกเข้าสู่หมู่บ้านไป
สวี่ผิงอันมองแผ่นหลังเธอแล้วยิ้มแหย ไอ้เด็กคนนี้นี่โกรธง่ายจริงๆ!
กลุ่มบริษัทซิงเฉิน
สวี่ผิงอันเดินเข้าไปในห้องทำงานของประธาน ซูไห่ถังเดินเข้ามาหา ยิ้มเหมือนดอกไม้บาน
"เสี่ยวสวี่ มาแล้วเหรอ!"
"คุณอาซู ส่งเจ้าเฉียนกลับบ้านแล้ว"
"อืม"
ซูไห่ถังรีบล็อกประตู กะพริบตาส่งให้เขา "วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ"
"ทำงานให้คุณอาซูเป็นหน้าที่อยู่แล้ว"
"ปากหวานจริง...อาซูปวดเอว ช่วยนวดให้หน่อยสิ"
ซูไห่ถังเดินไปที่โต๊ะทำงาน พยุงมือทั้งสองข้างบนโต๊ะ หลังโค้งให้เขา
กลิ่นหอมโชยมา ขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำเปลือยเปล่าต่อหน้าสวี่ผิงอัน ท่านี้ทั้งยั่วยวนและเย้ายวนใจอย่างที่สุด
อึก!
สวี่ผิงอันกลืนน้ำลาย ใครจะทนไหว?
"เสี่ยวสวี่ รีบหน่อยสิ" เสียงซูไห่ถังหวานละมุน
สวี่ผิงอันไอสองสามครั้ง มือใหญ่ทั้งสองข้างลูบไล้ที่เอวของซูไห่ถัง ประกอบกับเทคนิคนวดแบบเต๋าของตำรายาโบราณสุดยอด ไม่กี่ทีก็ทำให้ซูไห่ถังครางออกมาอย่างมีความสุข
"อ่า...สบายจัง..."
"คุณอาซู แบบนี้ฉันไม่มีสมาธิเลยครับ" สวี่ผิงอันยิ้มทั้งน้ำตา
"กลัวอะไรล่ะ ห้องนี้เก็บเสียงดีอยู่แล้ว...อยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น" ซูไห่ถังหันมามองเขาอย่างยั่วยวน
"ในห้องทำงาน...มันไม่ค่อยดีมั้งครับ?"
"แบบนี้สิถึงจะเสียว...เร็วเข้า"
ซูไห่ถังส่งเสียงครางเบาๆ เหมือนแมวร้อง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
สวี่ผิงอันลุกจากโซฟา ค่อยๆ ติดกระดุม ยิ้มมุมปาก
"ไอ้ตัวดี อาซูตัวอ่อนไปหมดแล้ว..."
ซูไห่ถังนั่งพิงโซฟา ใบหน้าแดงเรื่อ ดวงตาคมกริบมองเขาอย่างมีเสน่ห์
สวี่ผิงอันยิ้ม นึกถึงคำพูดที่เล่าลือในวงการ: มีงานเลขาทำ ไม่มีงาน...
"คุณอาซู ผมถือว่าเริ่มงานอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหมครับ?" สวี่ผิงอันถาม
"แน่นอน"
ซูไห่ถังเงยหน้าดูนาฬิกา "เลิกงานได้แล้ว กลับบ้านกับฉัน"
"เจ้าเฉียนบอกว่า อีกไม่กี่วันเธอจะย้ายมาอยู่ด้วย...ฉันไปอีกคนคงไม่ดีมั้งครับ?" สวี่ผิงอันถาม
"เธอเป็นเลขาส่วนตัวฉัน นอกจากงานบริหาร ยังต้องดูแลชีวิตส่วนตัวฉันด้วย จะอยู่ด้วยกันทำไมไม่ได้ล่ะ?"
"อีกอย่าง นายไม่คิดเหรอ...แบบนั้นมันเสียวขึ้นอีก" ซูไห่ถังอมยิ้ม
"คุณอาซูว่ายังไงก็ได้ครับ!"
สวี่ผิงอันโล่งใจ ถ้าคุณอาซูไม่กลัว เขาผู้ชายแท้ๆ จะไปกลัวอะไร?