ทั้งสองเพิ่งลงมาถึงลานจอดรถใต้ดิน โทรศัพท์ของซูไห่ถังก็ดังขึ้นกะทันหัน
“หัวหน้าโจว มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ?”
เธอกดรับสาย ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรบ้าง แต่สีหน้าของซูไห่ถังก็เปลี่ยนไปทันที
“คุณน้า เกิดอะไรขึ้นครับ?”
สวี่ผิงอันเห็นท่าไม่ดีจึงรีบถาม
“ค่อยคุยกันระหว่างทาง รีบพาฉันไปโรงพยาบาลเร็ว!”
ซูไห่ถังตัดสาย สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
หลังขึ้นรถ สวี่ผิงอันจึงรู้ว่าคนที่โทรมาคือโจวเจี้ยน ผู้บริหารกรมประชาสัมพันธ์เมืองปินโจว บิดาของเขาเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน โรงพยาบาลแจ้งว่าอาการอยู่ในขั้นวิกฤต
ซูไห่ถังมีเพื่อนสมัยมัธยมปลายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจและทรวงอกพอดี โจวเจี้ยนจึงฝากให้เธอช่วยติดต่อเพื่อรักษาชีวิตบิดา
หลังฟังจบ สวี่ผิงอันก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“คุณน้า ผมพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ให้ผมไปจับชีพจรคุณลุงดูไหมครับ?”
“อย่าพูดเหลวไหล นี่เป็นเรื่องเป็นเรื่องตาย” ซูไห่ถังกลอกตาใส่เขา ไม่ได้เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจเลย
สวี่ผิงอันไม่พูดอะไรอีก เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที
หอผู้ป่วยอายุรกรรม โรงพยาบาลปินโจว
เสียงเตือนจากเครื่องมือแพทย์ดังติ๊ด ๆ บีบคั้นจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก
โจวเจี้ยนอายุราวสี่สิบกว่า ใต้ตาคล้ำ ริมฝีปากเต็มไปด้วยแผลร้อนใน เมื่อเห็นซูไห่ถังผลักประตูเข้ามา เขาก็รีบเดินพรวดเข้ามาหา
“คุณซู! ศาสตราจารย์อู๋อยู่ไหนครับ?”
“เพิ่งลงจากทางด่วน อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะ”
ซูไห่ถังปลอบเขาสองสามคำ แล้วแนะนำสวี่ผิงอันที่ยืนอยู่ข้างกายให้รู้จักด้วย