"ล้อเล่นน่ะ แค่หน้าแดงเอง"
ซูไห่ถังเม้มปากยิ้มน้อย ๆ รอยย่นที่หางตาไม่เพียงแต่ไม่ทำให้ดูแก่ กลับเพิ่มเสน่ห์เข้าไปอีกหลายส่วน
ทั้งคู่ดื่มไปคุยไป รู้ตัวอีกทีวิสกี้สองขวดก็หมดเกลี้ยง
ซูไห่ถังเมาแล้ว สายตาคลุมเครือ รอยยิ้มยิ่งเย้ายวน ทุกอิริยาบทเต็มไปด้วยการยั่วเย้าที่ไม่ตั้งใจ ทำให้คนใจเต้นไม่หยุด!
"เสี่ยวสวี่ ฉันเมาแล้ว... พาฉันไปโรงแรมหน่อย..."
ซูไห่ถังขยับเข้าไปใกล้สวี่ผิงอัน เป่าลมร้อนใส่หูเขา เสียงเต็มไปด้วยการยั่วยวน
สวี่ผิงอันได้กลิ่นหอมของสาวใหญ่บนตัวเธอ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้น
ห้องพักในโรงแรม
"อาเซี่ย เมื่อกี้คนพวกนั้นเป็นใคร" สวี่ผิงอันนั่งลงบนโซฟา คุยเล่นกับซูไห่ถัง
"ไม่คู่ควรเอ่ยถึง!"
ซูไห่ถังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปให้ดู บนหน้าจอเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง "จำเธอได้ไหม"
"ลูกสาวของอาลัวหรือ"
สวี่ผิงอันขยับเข้าไปดู พอมีความทรงจำบ้าง ตอนเด็ก ๆ เหมือนเคยไปบ้านเธอ ชื่ออะไรน้า...
เจ้าเฉียน?
ตอนอายุห้าขวบพ่อแม่เธอตาย ซูไห่ถังมีเมตตารับเธอมาเลี้ยง
"เสี่ยวเฉียนอายุใกล้ ๆ กับเธอ เวลาผ่านไปไวจริง ๆ... เธอกับเสี่ยวเฉียนโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว แต่อาแก่แล้ว!"
ซูไห่ถังไม่รู้ว่าเมามากไปหรือเปล่า น้ำเสียงแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจ
"อาเซี่ย อาไม่ได้แก่สักหน่อย" สวี่ผิงอันยิ้ม
"จริงเหรอ"
"ในสายตาผม อายังสวย มีเสน่ห์แบบสาว ๆ อยู่ ใครเห็นก็คงคิดว่าเป็นพี่สาวของเจ้าเฉียนด้วยซ้ำ"
"ไอ้เด็กบ้า ปากหวานจริง ๆ"
ซูไห่ถังได้รับความพอใจทางอารมณ์อย่างมาก เธอใจสั่น สายตามีเลศนัยจ้องมองสวี่ผิงอันไม่วางตา แล้วถามว่า "งั้นเธอบอกอามา สาวแก่แบบอา ยังมีเสน่ห์ดึงดูดใจหนุ่ม ๆ อย่างเธออยู่ไหม"
สวี่ผิงอันไม่ตอบทันที แต่เงียบไปสองวินาที แล้วพูดอย่างจริงจัง:
"ถ้าให้ผมเลือก ผมเลือกอาจะ 100 เปอร์เซ็นต์"
"ทำไมล่ะ" ซูไห่ถังทั้งดีใจและสงสัย
"อาสวยและมีความรู้ มีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย เป็นผู้หญิงที่ผู้ชายมากมายเฝ้าฝันถึง"
"เธอรู้ไหมว่า 'มีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย' แปลว่าอะไร"
ซูไห่ถังขยับเข้ามานั่งชิดเขา กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นตัวปะปนกันโชยเข้าจมูก ทำให้คนรู้สึกคันใจ
"รู้สิ"
สวี่ผิงอันคอแห้งผาก เขาอ่านความปรารถนาที่เปิดเผยออกมาจากสายตาของซูไห่ถัง
ซูไห่ถังไม่พูดอีกต่อไป
เธออาศัยความเม่า ค่อย ๆ หลับตาลง เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากสีแดงอยู่ใกล้ปากเขา
"เสี่ยวสวี่ จูบฉัน..."
สวี่ผิงอันกลืนน้ำลายลงคอ
วินาทีถัดมา เขาก้มลงจูบ...
"อุ้มฉันไปห้อง..."
ซูไห่ถังตาหวานเยิ้ม หายใจถี่รัว
สวี่ผิงอันอุ้มเธอพาดเอวเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
"เสี่ยวสวี่ เธอแข็งแรงจริง ๆ วันนี้อาได้รู้ซึ้งถึงคำนี้เลย"
ซูไห่ถังนอนเหยียดอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน นิ้วมือลูบผมลอนหยัก มองสวี่ผิงอันด้วยสายตาอ่อนโยน
ผิวกายขาวเนียนเปล่งประกายออกมาให้เห็นเป็นวงกว้าง ทำให้สวี่ผิงอันคอแห้งอีกครั้ง
"ผมเคยเป็นทหาร ร่างกายอาจจะแข็งแรงหน่อย" สวี่ผิงอันยิ้มบาง ๆ
"ฉันว่าเธอเหมือนควายน้ำเลย แข็งแรงเกินไป"
ซูไห่ถังขยับตัวเข้ามาซุกที่หน้าอกสวี่ผิงอัน นิ้วชี้เรียวที่ทาเล็บสีแดงขีดวงกลม ๆ บนหน้าอกเขาไม่หยุด
"เอ๋ หยกของเธอชิ้นนี้แปลกดี ทั้งเนื้อหยกก็ดีมากด้วย!"
"ปู่ให้ผมไว้!"
สวี่ผิงอันลูบหน้าอก หยกเขียวสลักลวดลายแปดเซียน
ตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ เคยบอกว่า หยกชิ้นนี้ตกทอดจากบรรพบุรุษตระกูลสวี่รุ่นต่อรุ่น ผ่านมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ไม่มีใครบอกได้ชัดเจน
"สวยจริง ๆ"
"หยกสวยแค่ไหนก็สู้อาจาไม่ได้" สวี่ผิงอันยิ้มกว้าง
"ไอ้ตัวแสบ ปากหวานจริง ๆ อาได้ยินแล้วใจจะละลาย" ซูไห่ถังหัวเราะจนตัวสั่น หน้าอกอวบอิ่มสั่นไหวรุนแรง
สวี่ผิงอันทนไม่ไหว ก้มลงจูบเบา ๆ ที่นั่นหนึ่งที
"ว่าแต่ เสี่ยวสวี่ เธอทำงานที่ไหน" ซูไห่ถังกอดสวี่ผิงอันแน่นแล้วถาม
"ห้างสรรพสินค้าปินโจว เป็นยามรักษาความปลอดภัย! ปกติก็ขับรถรับจ้างหาเงินเสริม"
"ลำบากจังเลย"
ซูไห่ถังฟังแล้วพูดเสียงหวาน "เคยได้ยินชื่อกลุ่มบริษัทซิงเฉินไหม"
"เคย"
"ฉันเป็นประธานกลุ่มบริษัทซิงเฉิน งั้นเธอมาเป็นเลขาส่วนตัวให้ฉันดีไหม เธอเคยเป็นทหารอยู่แล้ว" ซูไห่ถังยิ้มหวาน
สวี่ผิงอันเบิกตากว้าง กลุ่มบริษัทซิงเฉินมีมูลค่าหลายพันล้าน เป็นที่รู้จักทั้งเมืองปินโจว
ตัวเองกลับหลับนอนกับประธานหญิงมูลค่าหลายพันล้านคนนี้จริง ๆ เหรอ?
"ทำไมไม่ตอบล่ะ ดูถูกบริษัทอาเหรอ" ซูไห่ถังเห็นเขานิ่งงัน ก็เอานิ้วจิ้มที่หน้าอกเขา
"เปล่า!"
สวี่ผิงอันพูดเล่น "อาจะ ผมไม่เคยเป็นเลขามาก่อน... อาจะให้เงินเดือนผมเท่าไหร่"
"เรียนรู้เอาได้! เงินเดือนเดือนละสองหมื่น โบนัสแยกต่างหาก!"
"นี่..."
"ยังไม่พอใจอีกเหรอ"
สวี่ผิงอันส่ายหน้า แต่มือไม่อยู่นิ่ง ตบที่เอวเธอเบา ๆ แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผมแค่ตกใจมาก ไม่คิดว่าอาจะเก่งขนาดนี้"
ซูไห่ถังร้องอุทานเบา ๆ ใบหน้าแดงก่ำ
"ไอ้เด็กซน กล้ารังแกอา ดูสิว่าอาจะจัดการเธอยังไง!"
"..."
ในห้องราคะโหมกระหน่ำอีกครึ่งคืน พอทั้งคู่สงบลงจริง ๆ ข้างนอกหน้าต่างก็เริ่มมีแสงสว่างแล้ว
"เสี่ยวสวี่ อาไม่สามารถขาดเธอได้แล้วจริง ๆ"
ซูไห่ถังเหนื่อยจนหนังตาจะปิด แต่แขนขากลับพันกอดเขาแน่นเหมือนปลาหมึก "วันนี้ไปลาออกเลย แล้วย้ายมาอยู่กับอา"
"ไม่เหมาะสมมั้ง"
สวี่ผิงอันตกใจ รีบพูด "ถ้าเจ้าเฉียนรู้เรื่องของเรา เธอต้องฆ่าผมแน่!"
ถึงเจ้าเฉียนจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของซูไห่ถัง แต่ตั้งแต่เด็กก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างลูกสาวคนหนึ่ง
"ไม่เป็นไร เสี่ยวเฉียนมีงานของเธอ ปกติไม่ได้อยู่กับฉัน"
"แล้วลุงล่ะ..."
"เขาจากไปหลายปีแล้ว!"
"ถ้าอาพูดอย่างนี้ ผมก็เกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ" สวี่ผิงอันถึงได้ตอบตกลงอย่างเต็มปาก
ที่แท้สามีของซูไห่ถังตายไปแล้ว เธอกำลังอยู่ในวัยกระหาย อา...มิน่า
"เฮ้อ ไม่คิดว่าอาแก่ขนาดนี้แล้ว ยังได้มาเจอไอ้ตัวแสบอย่างเธอ" ซูไห่ถังทำปากจู๋แล้วจูบที่คางเขาเบา ๆ
ทั้งคู่กอดกันนอน พักจนถึงเที่ยง ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
ซูไห่ถังรับโทรศัพท์พูดไม่กี่ประโยค สีหน้าก็มืดลง
"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"
วางสายแล้วหันมาบอกสวี่ผิงอัน "เสี่ยวสวี่ จำไว้นะ ไปลาออก แล้วมาที่ซิงเฉินรายงานตัว"
"ได้ครับ อาจะ"
สวี่ผิงอันยิ้มกว้าง มือก็ไม่ยอมอยู่นิ่งอีก
"อ๊า!"
ซูไห่ถังร้องอุทานหันหลัง ซุกหน้าไว้ที่หน้าอกเขา เสียงออดอ้อน "เสี่ยวสวี่ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ"
"ไม่มีคราที่ไถแล้วเสีย มีแต่วัวที่ตายเพราะไถนาเกินแรง... อาไม่ยอมรีดเธอจนหมดแรงหรอก"
"ฮี่ฮี่ ผมแข็งแรงจะตาย"
"ไม่ได้! เดี๋ยวฉันไปตลาดสด ซื้อของบำรุงมาให้เธอกิน"
"..."