"องค์ไท่จื่อ เพคะ หม่อมฉันทราบว่าพระองค์ทรงรักษาพรหมจรรย์เพื่อพระชายา ไม่ยอมแตะต้องหม่อมฉัน"
"แต่พระองค์ทรงทุกข์ทรมานเช่นนี้ หม่อมฉันสามารถใช้วิธีอื่นปรนนิบัติพระองค์ได้..."
ภายในห้องเงียบงัน จากนั้นเสียงกรุบกริบดังขึ้น...
ท่ามกลางความมึนงงชั่วขณะ เยี่ยนเจิงแน่ใจแล้ว: นางย้อนชีพมาแล้ว
ภายในห้องที่กั้นด้วยบานประตูเพียงบานเดียว สวามีผู้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะครองคู่กันหนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ นางคือองค์ไท่จื่อจ้าวซวี่แห่งราชวงศ์ปัจจุบัน กำลังเริงรมย์กับเจียงอิงอิงพระชายารองของเขา
นางกับไท่จื่อรู้จักและสนิทสนมกันในค่ายทหารตั้งแต่เด็ก สองใจผูกพัน ก่อนอภิเษกสมรสก็ได้ให้สัตย์สาบานว่าจะครองคู่กันหนึ่งชีวิตหนึ่งคู่
แต่แต่งงานสามปี นางยังไร้บุตร
เพื่อสืบราชสันตติวงศ์ ฮ่องเต้และฮองเฮาจึงยัดเยียดพระชายารองมาให้
ชาติก่อนนางไม่ลังเลเลยที่จะชักกระบี่บุกเข้าไป มิเพียงเปิดโปงเรื่องนี้ ยังพลั้งมือทำร้ายไท่จื่อระหว่างโต้เถียง
ฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงทราบก็กริ้วหนัก จะลงโทษนางอย่างรุนแรง ไท่จื่อทูลขอโทษให้นาง
สุดท้ายเพื่อมิให้นางถูกลงทัณฑ์ ไท่จื่อ "จำต้อง" เข้าหอกับพระชายารอง จากนั้น เจียงอิงอิงก็ค่อยๆ ช่วงชิงหัวใจของจ้าวซวี่ไปทีละก้าว
นางไม่เพียงใช้เล่ห์กลตื้นๆ ใส่ร้ายนาง ทำให้นางกับไท่จื่อห่างเหิน ยังสร้างข่าวลือว่าตระกูลเยี่ยนทั้งตระกูลคบศัตรูคิดกบฏ
จนกระทั่งตาย นางก็ไม่เชื่อว่าจ้าวซวี่จะสังหารนาง จะล้างตระกูลเยี่ยนทั้งตระกูล!
จนหลังสิ้นลม วิญญาณไม่ดับสิ้น วนเวียนอยู่ในวังหลวงหลายปี จึงได้รู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนร้ายและการวางแผนของเจียงอิงอิง
ที่นางได้รับข่าววันนี้ให้มาที่ห้องหนังสือเพื่อจับผิด กลับยิ่งเป็นเพราะเจียงอิงอิงให้คนมาส่งข่าวแก่นางล่วงหน้า
เจียงอิงอิงทำร้ายนางถึงเพียงนี้ นางไม่มีทางปล่อยให้ผ่านไปแน่!
แล้วยังจ้าวซวี่อีก!
เขาเข้ากรมทหารตั้งแต่เด็ก บิดาของนางเป็นอาจารย์ของเขา พี่ชายนางเป็นสหายสนิทของเขา แต่เขากลับเพราะข้อหาลอยๆ ที่เจียงอิงอิงสร้างขึ้น กลับล้างตระกูลเยี่ยนทั้งตระกูล
แค้นนี้ ต้องชำระ!
เจียงอิงอิงหวังให้นางมา "จับผิด" มิใช่หรือ?
ได้!
นางจะจับผิดให้นางดู
เยี่ยนเจิงสูดลมหายใจเข้าลึก กดความเกลียดชังในใจ กำกระบี่ในมือแน่น เตะประตูห้องเปิดออก
นางเห็นชัดเจนว่า จ้าวซวี่ที่นั่งหลังโต๊ะหนังสือถึงกับสะดุ้งโหยง
เขารวดเร็วปานสายฟ้าฉวยผ้าคลุมมาปิดหว่างขา ริมผ้าคลุมสีดำ เผยให้เห็นมุมกระโปรงสีแดงชาดแวบหนึ่ง
"เจิงเจิง ไฉนเจ้ามาที่นี่" เสียงจ้าวซวี่ดังขึ้น แฝงความลนลาน
กระบี่ในมือเยี่ยนเจิงทอประกายเยือกเย็นวาววับ
นางสาวเท้าเข้าใกล้ เสียงสดใสร่าเริง "หม่อมฉันก็แค่อยากมาดูว่า ใต้เท้าทรงแอบซ่อนหญิงงามไว้หรือไม่เพคะ"
นางหยุดเดินหน้าโต๊ะหนังสือ แอบใช้เท้าเขี่ยผ้าคลุมทีหนึ่ง ปิดมุมกระโปรงสีแดงนั้นไว้
หนูน้อยในท่อน้ำ อยากซ่อนก็ซ่อนให้ดีเถิด
"เยี่ยนเจิง! เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!" องค์ไท่จื่อแสดงสีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงสูงขึ้น แฝงคำตำหนิ "นี่เจ้าไม่ไว้ใจข้าหรือ?!"
เขารู้สึกผิดแล้ว
เยี่ยนเจิงวางกระบี่ลงบนโต๊ะ สองมือยันพื้นโต๊ะโน้มเข้าใกล้จ้าวซวี่ สองคนสบตากัน
จ้าวซวี่เม้มปาก หน้าผากมีเหงื่อซึม หัวใจเต้นระรัว
เยี่ยนเจิงอยู่ใกล้เพียงนี้ เจียงอิงอิงอยู่ใต้โต๊ะ ในสถานการณ์เช่นนี้...เขากลับรู้สึกว่า ตื่นเต้นเร้าใจขึ้นไปอีก
ใต้ผ้าคลุมมีการเคลื่อนไหว จ้าวซวี่ครางอือในลำคอ
เยี่ยนเจิงรู้ดีถึงปฏิกิริยาตอบสนองทางอารมณ์ของจ้าวซวี่ ในใจตอนนี้แล่นวาบด้วยความชัง
นางยังอยู่ตรงนี้ ถึงกับร้อนรนถึงเพียงนี้?
เขาเป็นสัตว์เดรัจฉานหรือ?!
แต่ลองคิดดูก็ได้ ชาติก่อนหลังจากนางตาย จากความสัมพันธ์ของจ้าวซวี่กับเจียงอิงอิงก็ได้รู้ คราที่จ้าวซวี่เปลี่ยนมุมมองต่อเจียงอิงอิงอย่างแท้จริง คือหลังทั้งสองคนเข้ากัน
หลังจากคืนเดียวแห่งวสันต์ จ้าวซวี่ก็หมกมุ่นกับความนุ่มนวลของเจียงอิงอิง
พวกเขาสองคนก็เช่นนี้ รักกันเพราะใกล้ชิด
เยี่ยนเจิงรู้สึกขยะแขยง!
นางยืดตัวตรง หมัดทั้งสองกำแน่น พยายามรักษาสีหน้าให้สงบ "พระองค์ตรัสอะไรเพคะ? ใต้เท้ากับข้าแต่งงานกันมาสามปี หม่อมฉันจะไม่เชื่อใจพระองค์ได้อย่างไร?"
"เป็นเพราะสาวใช้ของเจียงเช่อเฟยบอกว่า เห็นมีสตรีเดินมาทางห้องหนังสือของพระองค์ จึงให้หม่อมฉันมาดู"
เยี่ยนเจิงมีแววตาตรงไปตรงมา ครานี้อ้อมไปด้านหลังจ้าวซวี่หนึ่งรอบ ทำท่าสำรวจ "หม่อมฉันคิดว่า นางคงดูผิดแน่"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวซวี่ค่อยโล่งใจหน่อย
เสียงเยี่ยนเจิงดังต่อเนื่องทันที "ใต้เท้าเป็นผู้รักษาคำมั่น แผ่นฟ้าเบื้องบนเคยสาบานว่าจะครองคู่กันหนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ ก็จะไม่เปลี่ยนแปรเป็นนิรันดร์"
"ใช่หรือไม่?"
นางจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของบุรุษเบื้องหน้า
ตอนจ้าวซวี่สู่ขอนาง นางแม้จะมีใจให้จ้าวซวี่ แต่ก็มิอาจตอบตกลง
พอเข้าวังหลวงก็ลึกล้ำดั่งทะเล แต่นางมิอาจร่วมสวามีกับสตรีอื่น เป็นจ้าวซวี่ที่ให้สัญญาเอง ขอร้องให้นางแต่งงานกับเขา
จ้าวซวี่มีใจอื่น และถึงกับมีบุตรกับเจียงอิงอิง นางก็ยังให้อภัย กล้ำกลืนความขื่นขมทั้งหมดไว้ในใจ
แต่เขาทำได้อย่างไร เพียงฟังความข้างเดียว ก็ลงมือกับตระกูลเยี่ยนที่ภักดีสุดหัวใจ???
คิดถึงตรงนี้ ตาเยี่ยนเจิงแดงก่ำ
"เป็นแน่!" จ้าวซวี่เห็นเยี่ยนเจิงตาแดง ความคิดวาบหวามในใจพลันมลายหายสิ้น เหลือเพียงความปวดใจ
เขาจึงตอบเสียงดังหนักแน่นว่า "เจิงเจิง เจ้าวางใจ ข้าจะไม่มีทางแตะต้องสตรีอื่น ชีวิตนี้มีเพียงเจ้าเท่านั้น!"
เขาแทบอยากลุกขึ้นปลอบนาง โอบเยี่ยนเจิงเข้ากอด แต่เพราะมีคนซ่อนอยู่ใต้ตัว จึงต้องนั่งต่อไป
เยี่ยนเจิงรู้สึกเพียงคลื่นเหียน
ถ้านางไม่รู้ว่าเจียงอิงอิงตอนนี้อยู่ใต้ร่างจ้าวซวี่ นางยังอาจเชื่อได้บ้าง
"หม่อมฉันเชื่อใจใต้เท้าแน่นอน" น้ำเสียงเยี่ยนเจิงกังวานใส หนังตาหย่อนต่ำ ไม่อยากให้แววรังเกียจเผยออกมา
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาฉีกหน้า
เวลานี้จ้าวซวี่ยังไม่หลงรักเจียงอิงอิง ในใจของจ้าวซวี่ นางสำคัญกว่า
"เยื่อใย" นี้ นางย่อมต้องใช้ให้เป็นประโยชน์
ดั่งที่เยี่ยนเจิงคาดไว้ จ้าวซวี่เห็นนางเป็นเช่นนี้ ปวดใจยิ่งนัก อีกทั้งเรื่องที่เขาทำกับเจียงอิงอิงวันนี้ ในใจก็รู้สึกผิดนักหนา
กลิ่นอายชวนคลื่นเหียนตลบอบอวลในห้อง เยี่ยนเจิงรู้สึกเพียงขยะแขยง แต่ก็ไม่อยากให้สองคนนี้ได้เปรียบไปง่ายๆ
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตายังแดงก่ำเล็กน้อย จ้องมองจ้าวซวี่ด้วยแววห่วงใย
"ใต้เท้า" เสียงเยี่ยนเจิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เปี่ยมด้วยความเป็นห่วง "เหตุใดพระองค์จึงคลุมผ้าคลุมไว้? ร่างกายไม่สบายหรือเพคะ?"
พูดพลางยื่นมือจะเปิดผ้าคลุมออก ราวกับต้องการดูอาการของจ้าวซวี่
ตามเสียงของนาง ผ้าคลุมนั้นไหวเล็กน้อย บรรยากาศอบอวลด้วยความตึงเครียด
"ไม่เป็นไร!" จ้าวซวี่ไวกว่า กระชากข้อมือเยี่ยนเจิงไว้แรง "แค่หนาวนิดหน่อย ก็เลยพาดไว้"
"เช่นนี้เองหรือ ถ้าอย่างนั้นพระองค์โปรดดูแลพระวรกายด้วยนะเพคะ มิฉะนั้นหม่อมฉันจะเป็นห่วง" เยี่ยนเจิงมิได้เปิดโปงคำโกหกตื้นๆ ของจ้าวซวี่
นางเพียงดึงมือออกจากฝ่ามือของจ้าวซวี่
ถูกเขาสัมผัส ช่างสะอิดสะเอียนนัก
"ได้" ความผิดในใจของจ้าวซวี่เกือบท่วมท้นเขา เขาจ้องเยี่ยนเจิงด้วยแววตาหวานซึ้ง
ทว่าปากกลับว่า "เจิงเจิง ข้ายังมีราชกิจต้องจัดการ อีกประเดี๋ยวค่อยไปหาเจ้า"
ส่งแขกแล้ว
"เพคะ" เยี่ยนเจิงผงกศีรษะ คว้ากระบี่ยาวบนโต๊ะหนังสือ หมุนกายจากไป
เพียงแค่หันหลัง รอยยิ้มบนหน้าเยี่ยนเจิงก็หุบลงทันตา ดวงตาดำเย็นเต็มไปด้วยความรังเกียจและชิงชัง
คราที่อ้อนวอนขอนางแต่งงาน จ้าวซวี่เคยว่า หากชีวิตนี้ทรยศเจิงเจิง ก็ขอให้ตายไม่ดี ขาดบุตรหลานสืบสกุล!
จ้าวซวี่อาจลืมแล้ว
แต่ไม่เป็นไร นางยังจำได้
เยี่ยนเจิงพ้นประตู ลับสายตาจากจ้าวซวี่แล้ว ก็มิได้จากไปในทันที
นางเดินไปยังมุมอับ สดับฟังความเคลื่อนไหวในห้องหนังสือ
เสียงเยือกเย็นของจ้าวซวี่แปดเปื้อนเจตนาสังหาร "เจียงซื่อ เจ้ากล้าคิดคำนวณข้า!"
เขาเพิ่งฟังแจ่มชัด เจิงเจิงว่า เป็นสาวใช้ของเจียงซื่อมาบอกนางว่า ในห้องหนังสือมีสตรี
เจียงอิงอิงผมเผ้ายุ่งเหยิง แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากแดงบวมเล็กน้อย เอวคอดอ่อนนุ่มคุกเข่าอยู่ที่ตีนของจ้าวซวี่
เงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่นี้เต็มไปด้วยสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อจ้าวซวี่ ท่วงท่าชวนให้คนเห็นแล้วสงสาร ดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา
"หม่อมฉันรู้ว่าไม่ควรโต้แย้ง เพียง...แม้หม่อมฉันจะลุ่มหลงใต้เท้ามานาน แต่ไม่กล้าคิดคำนวณใต้เท้าเด็ดขาด เพียงได้อยู่เคียงข้างพระองค์ หม่อมฉันก็รู้สึกว่าชีวิตนี้เพียงพอแล้วเพคะ"
เจียงอิงอิงขอบตาแดงก่ำ ดวงตางามคลอหยาดน้ำตา "ใต้เท้า เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่ หม่อมฉันยินดีไปอธิบายกับไท่จื่อเฟย"
จ้าวซวี่ยังนั่ง เพียงหลบตาลง ก็มองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันอ่อนช้อยของนาง
ต่อให้เป็นเพียงสัมผัสสั้นๆ สัมผัสนุ่มนวลนั้นยังเหมือนค้างอยู่ที่ฝ่ามือของเขา
ส่วนรอยแดงบนแก้มจนถึงลำคอ ของนางยังเตือนย้ำจ้าวซวี่ว่า ทั้งสองเพิ่งใกล้ชิดกันอย่างที่สุดเมื่อครู่
จ้าวซวี่กำหมัด เบือนหน้าหนี เอ่ยเสียงเย็น "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร!"
"ไสหัวออกไป!"
เยี่ยนเจิงยิ้มเยียบในความเงียบ ดวงตามีแต่เจตนาสังหารอันเยือกเย็น หมุนกายจากไปอย่างไม่มีสุ้มเสียง
นางเพิ่งเอ่ยตรงๆ ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจียงอิงอิง
หากเป็นจ้าวซวี่เมื่อก่อน เจียงอิงอิงแม้ไม่ตายก็ต้องลอกหนังสักชั้น แต่วันนี้จ้าวซวี่เพียงซักถามประโยคเดียว
นี่ชี้ว่า ฐานะของเจียงอิงอิงในใจจ้าวซวี่ สำคัญกว่าที่นางคิดมากนัก
ต่อให้เจียงอิงอิงเพิ่งแต่งเข้าตำหนักตะวันออกได้หนึ่งเดือนก็ตาม
ส่วนนาง ก่อนหน้านี้ยังเขลาเชื่อว่าในใจและสายตาของจ้าวซวี่มีเพียงนางคนเดียว
ดังนั้นชาติก่อนในตอน "จับผิด" กะทันหัน จึงถูกความโกรธครอบงำ ลงไม้ลงมือโดยตรง
แต่ด้วยฝีมือของจ้าวซวี่ การจะทำให้เขาบาดเจ็บก็มิใช่เรื่องง่าย ชาติก่อนก็เป็นเจียงอิงอิงที่คอย "ปกป้อง" ไท่จื่อ ตั้งใจพุ่งใส่กระบี่ของนาง
จ้าวซวี่ก็เพื่อปกป้องเจียงอิงอิง จึงถูกนางทำร้าย
นับแต่ต้นจนจบ ล้วนเป็นแผนร้ายของเจียงอิงอิง
ชาติก่อนตายอย่างอนาถ นางวนเวียนอยู่ข้างสองคนนี้ จึงได้รู้ว่า เจียงอิงอิงอุตส่าห์วางแผนยั่วยวนจ้าวซวี่ ล้วนเพื่อมาแทนที่นาง ขึ้นเป็นไท่จื่อเฟย ฮองเฮา ไทเฮา
ส่วนหลังจากนางตาย เจียงอิงอิงก็ทำได้แล้ว
นางเฝ้ามองศัตรูของนางก้าวขึ้นสูงทีละขั้น มองเจียงอิงอิงคำนวณนาง คำนวณตระกูลเยี่ยน
มองจ้าวซวี่แสร้งตาบอด ทั้งที่รู้ว่าตระกูลเยี่ยนบริสุทธิ์ แต่ก็ยอมให้เจียงอิงอิง สังหารคนตระกูลเยี่ยนทั้งตระกูล
หากมิใช่เพราะหยินหยางขวางกั้น นางคงแทบอยากกลืนกินทั้งสองคนเป็นๆ!!!
สวรรค์เมตตา มอบโอกาสย้อนชีพแก่นางหนึ่งครั้ง ครั้งนี้ นางจะช่วงชิงทุกสิ่งที่เป็นของนางคืนมา!
เจียงอิงอิงอยากได้ตำแหน่งฮองเฮาหรือ?
ฝันไป!
อย่างไรก็ตาม นางมิได้ลืมคำที่เจียงอิงอิงพูดพลางได้ใจตอนเมาครั้งหนึ่งหลังจากนางตายไปแล้ว
[นางกับไท่จื่อแต่งงานสามปีไร้บุตร หาใช่ปัญหาของนางไม่ แต่เป็นเพราะไท่จื่อไร้ผู้สืบสกุล มีเพียงร่างกายตั้งครรภ์ง่ายของเจียงอิงอิงเท่านั้น ที่สามารถตั้งครรภ์บุตรของไท่จื่อได้]