[ฉันทนไม่ไหวแล้ว สวี่ทิงอวี๋เอาฝูฝูของเราไปทำเป็นคนญี่ปุ่น]
[ถึงอย่างนั้นเธอก็เก่งเรื่องสร้างบรรยากาศมาก ตอนแรกทุกคนไม่กล้าพูดเลย]
[เวลารู้สึกว่าอยู่กับใครสักคนแล้วสบายใจ แปลว่าความรู้ของคนคนนั้นเหนือกว่าเรา]
[ ?บ้า]
หวังเสี่ยวเฉินที่มีความอดทนสูง ได้ยินแบบนั้นก็หยิบผลไม้ที่หนอนเจาะมากที่สุดมาล้างน้ำแล้วยื่นให้ฝูชิงจือ “อาจารย์ฝู ผลไม้นี้มีรูเยอะ ไม่เปรี้ยว ลองชิมดูสิ”
มองดูท่าทางที่อยากให้ชมเต็มหน้าของหวังเสี่ยวเฉิน ทุกคนบนกองถ่ายก็เงียบกริบอย่างประหลาด
กลับบ้านเถอะเด็กน้อย
ผู้จัดการส่วนตัวของหวังเสี่ยวเฉินดูถ่ายทอดสดอยู่ เกือบสำลักความโกรธ เธอไม่ควรโลภให้หวังเสี่ยวเฉินมารายการนี้เลย
มีคนรับจ้างเขียนคำแถลงถอนตัวจากวงการไหม? รอออนไลน์อยู่ รีบหน่อย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเครื่องยนต์คำรามดังทะลุเมฆ เฮลิคอปเตอร์สีเทาเงินสามลำบินวนต่ำแล้วลงจอดอย่างมั่นคงบนพื้นที่ราบ
ลมจากใบพัดพัดเศษใบไม้ปลิวว่อน
“ลุง!” เสียงของสวี่ทิงอวี๋ดังขึ้นอย่างดีใจ
กล้องหันไปทางเฮลิคอปเตอร์สามลำที่จอดอยู่บนลานกว้าง
ประตูห้องโดยสารเปิดออกก่อน รองเท้าหนังตัดเย็บมือสีดำเหยียบลงบนเศษใบไม้แห้ง เกิดเสียงก้องชัดเจน
เหยาอวี๋หรานก้มตัวเดินออกมา อายุสามสิบห้าปี แต่กลับมีพลังที่ผสมผสานระหว่างความคมและความอ่อนน้อม เข้ามาปะทะความรู้สึกของผู้พบเห็นอย่างเต็มเปี่ยม