ทุกคน: บ้าไปแล้ว
[ขอบคุณอาจารย์เมิ่งที่สละเวลาอันมีค่า มาทำให้พวกเรารู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนบ้างนะคะ]
[ขำตายเลย]
[คิดว่าทุกคนตั้งใจขนาดนี้แต่ได้คำตอบแบบนี้ ก็อดขำไม่ได้]
กลางวันหมดแรงไปมาก พูดคุยกันได้ไม่นาน ทุกคนก็แยกย้ายกลับเข้าเต็นท์นอน
หลับฝันดีตลอดคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายความสงบของเกาะ
“เกิดอะไรขึ้น?” ฉินซวงหลิวเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมา
สวี่ทิงอวี๋ลืมตาขึ้น สัญชาตญาณบอกว่าเรื่องไม่ดี “รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว!”
ทั้งคู่รีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วรูดซิปเต็นท์ออก ก็พบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลสองคู่
เป็นเมิ่งไป๋โจวและเจิ้งเหวินซวิน
“มานี่” เมิ่งไป๋โจวยื่นมือออกมา ดึงสวี่ทิงอวี๋ออกมา
“เกิดอะไรขึ้น?” สวี่ทิงอวี๋มองดูสภาพรอบข้าง แขกรับเชิญทุกคนงงงวยออกมาจากเต็นท์ ทีมงานกำลังรีบเก็บของ พวกผู้เชี่ยวชาญก็ดูตื่นตระหนก
“พายุฝนในทะเล” สีหน้าเมิ่งไป๋โจวดูไม่ดีนัก
สายตาทั้งสองสบกัน ก็เข้าใจกันทันที
เป็นการลงโทษที่เบี่ยงเบนไปจากบทที่กำหนดไว้
ครั้งแรกคือไป๋จิ้นที่ตกน้ำเกือบจมน้ำ ครั้งที่สองคือฝูชิงจือที่ถูกงูกัด และตอนนี้