กลับมาถึงคฤหาสน์ พอสวี่ทิงอวี๋ผลักประตูเข้ามา ไฟเซนเซอร์บริเวณโถงทางเข้าก็สว่างขึ้นเอง แสงสีเหลืองอบอุ่นทอดยาวพาดผ่านหัวรองเท้า
"คุณหนู กลับมาแล้วหรือคะ? ต้องการให้จัดน้ำอาบให้ไหมคะ?" ผู้จัดการอันเดินเข้ามา พูดถามด้วยความนอบน้อม
"ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง" สวี่ทิงอวี๋ปฏิเสธ แล้วถามต่อ "เพื่อนฉันล่ะ?"
"คุณหลินเพิ่งดื่มน้ำแกงแก้แฮงค์เสร็จ หลับไปแล้วค่ะ" ผู้จัดการอันตอบ
"โอเค" สวี่ทิงอวี๋เปลี่ยนรองเท้าเดินขึ้นบันได "ไม่ต้องยุ่งกับฉัน"
"ได้ค่ะ คุณหนู"
กลับมาถึงห้อง สวี่ทิงอวี๋คว้ามือปิดประตู หลังพิงบานประตู หัวใจยังคงเต้นดังตุ้บ ๆ อยู่ในทรวงอก
เธอไม่เปิดไฟ ตรงเดินไปที่ระเบียง
สายลมยามค่ำพัดพาความเย็นสดชื่นของคืนฤดูใบไม้ร่วงเข้ามา ปลิวผมเส้นเล็กข้างหูของเธอ แต่ก็ไม่อาจทำให้แก้มที่ร้อนผ่าวของเธอเย็นลงได้
รถของเมิ่งไป๋โจวยังจอดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์
ราวกับรู้ว่าเธอจะมองเขาที่ระเบียง เขาเอนตัวครึ่งหนึ่งพิงรถ สายตามองข้ามสวนทั้งผืน สบตากับสวี่ทิงอวี๋
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น
Z: กลับไปเถอะ ข้างนอกหนาว พรุ่งนี้เช้าฉันไปรับเธอ
เสี่ยวอวี๋น้อย: โอเค
Z: ราตรีสวัสดิ์ แฟนคนสวย
สวี่ทิงอวี๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก ดึงผ้าม่านปิดแล้วนอนลงบนเตียง อดไม่ได้ที่จะพลิกตัว เอาผ้าห่มคลุมหัว ส่งเสียงหัวเราะแบบเป็ดที่ทั้งตื่นเต้นและพยายามกลั้นไว้
เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่ทิงอวี๋ตื่นแต่เช้าอาบน้ำเสร็จ ก็เริ่มแต่งหน้า
ตอนที่หลินซวงเสวี่ยเคาะประตูเข้ามา สวี่ทิงอวี๋แต่งหน้าเสร็จพอดี