เมิ่งไป๋โจวกลับไปหลังจบงาน ก็สั่งลูกน้องนำรูปที่ถ่ายกลางวันไปล้างออกมา ส่งไปให้สวี่ทิงอวี๋
"ว้าว ว้าว?" หลินซวงเสวี่ยเปิดดูรูปที่เมิ่งไป๋โจวถ่ายด้วยความตกใจ พลางอุทาน "การจับจังหวะ แสงเงา องค์ประกอบ บอกเลยว่าทุกใบคือภาพกรุบกริบ"
"ข้าประกาศ วิชาถ่ายรูปสวยคือสินสอดที่ดีที่สุดของผู้ชาย!" ยิ่งมองยิ่งทึ่ง "สวยมากเลยที่รัก เอาจริงๆ ทุกใบคือสวยมาก"
สวี่ทิงอวี๋นั่งประคองคางอยู่ข้างๆ มองหลินซวงเสวี่ยแล้วอดยิ้มตาเป็นพระจันทร์เสี้ยวไม่ได้
วันจันทร์มาถึงอย่างรวดเร็ว
เมิ่งไป๋โจวเตรียมทีมสไตลิสต์ไว้ล่วงหน้า มาแต่เช้าเพื่อทำผมทำหน้าให้สวี่ทิงอวี๋และหลินซวงเสวี่ย
เพื่อเป็นการสนับสนุน คืนวันอาทิตย์ ทางทีมงานจัดการแข่งขันและเว่ยป๋อของสวี่ทิงอวี๋และคนอื่นๆ ต่างประกาศตัวอย่างล่วงหน้า
อีกสามชั่วโมงก่อนเปิดงาน ถนนร่มรื่นหน้าสนามเต็มไปด้วยผู้คน ตั้งแต่ทางเข้าจนถึงปากทางรถไฟใต้ดิน ล้วนเป็นผู้ชมที่มาดูพิธีเปิด
ผู้คนนับไม่ถ้วนถือป้ายไฟเชียร์ทีม สวมเสื้อเชียร์ ใบหน้าแปะสติกเกอร์นักแข่ง เสียงพูดคุยตื่นเต้นปนกับเสียงเร่ขายของหน้าร้านจำกัด
เหรียญที่ระลึกจำกัดและแม่เหล็กติดตู้เย็นทรายไหลที่หน้างานถูกซื้อเกลื่อนทันทีที่วางขาย ในแถวยาวหลายร้อยเมตร บ้างยกโพลารอยด์ที่เพิ่งซื้อมาดูวนไปมา บ้างถ่ายรูปกับแผ่นป้ายนักแข่ง อากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความครึกครื้น
"เกมนี้ดังขนาดนี้เลยเหรอ?" สวี่ทิงอวี๋นั่งอยู่ในรถตู้ มองดูความคึกคักด้านนอกด้วยความตกใจ