ครูNPCมองกล้องด้วยสีหน้าไร้ซึ่งความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่
ในห้องควบคุมกล้อง หลินเสี่ยนรู้สึกผิดจนจับจมูกตัวเอง ไม่กล้าสบตากับเจ้าของร้านห้องปริศนา
"นี่คือที่คุณบอกว่า ทุกคนเป็นมิตรมาก จะไม่ทำร้ายNPC?" เจ้าของร้านจ้องหลินเสี่ยน แล้วเสริมว่า "การโจมตีทางจิตก็ถือเป็นการโจมตี ต้องเพิ่มเงิน"
หลินเสี่ยน "ได้"
เห็นครูNPCไม่พูดอะไร สวี่ทิงอวี๋เอียงคออย่างสงสัย "ครูครับ ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ครูพูดเอง มีทั้งพื้นฐานทางทฤษฎีและพื้นฐานข้อเท็จจริงครบถ้วน"
"...ก็ได้" ครูNPCได้ยินเสียงเจ้าของร้านในหูฟังว่าจะขึ้นเงินเดือน สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง ตัดสินใจไม่เห็นแก่เงิน ไม่สิ เห็นแก่เงิน จึงไม่ไปถือสากับสวี่ทิงอวี๋
หันกลับไป ก็เจอสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของฝูชิงจือพอดี ตกใจจนตัวสั่น
"แกจะทำอะไร?"
"ครูครับ ครูยังไม่ได้ถามผมเลย" ฝูชิงจือหัวเราะคิกคัก เธอเรียนรู้แล้ว รอเดี๋ยวต้องทำให้ทุกคนตะลึงแน่นอน
"..." ครูNPCปฏิเสธ "ไม่จำเป็น พวกแกเป็นนักเรียนดีที่ตั้งใจเรียน เดี๋ยวเลิกคาบก็ไปที่ฝ่ายทะเบียนขอใบนักศึกษาใหม่ได้เลย"
เธอไม่โง่พอจะถามซ้ำอีกหรอก!
[ฮ่า ๆ ๆ ครูNPCทำงานเสร็จวันเดียวพรุ่งนี้ลาออกแน่นอน]
[ฉันไม่ไหวแล้ว ขำขนาดนี้ฮ่า ๆ ๆ]
[ฝูฝูตาลุกวาวขำฉันแทบตาย]
ถึงจะมีเรื่องแทรกเล็กน้อย แต่เกมห้องปริศนาก็ต้องเล่นต่อ ครูเดินไปหาเฉินอานหราน แล้วถามเธอ "ทำไมเสื้อผ้าเธอถึงได้ยุ่งขนาดนี้? แล้วผมอีก ทำไมเปียกหมด?"