“นักเรียนทุกคนดูให้ดีนะคะ คลาสเล็ก ๆ ของสวี่ทิงอวี๋เริ่มแล้วค่า” สวี่ทิงอวี๋ยิ้มแบบมืออาชีพ “ผู้กำกับหลิน กล้องจับที่ฉันหน่อย!”
“ข้อแรก ถ้าเจอการกลั่นแกล้งทางวาจา โดยเฉพาะคนที่ค่อนข้างขี้อาย เวลาทะเลาะกับคนอื่น หรือเจอความเกลียดชังจากคนอื่น มักจะสมองกลวงไปเลย แล้วพอจบเรื่องตอนอยู่คนเดียวก็นั่งทบทวนเงียบ ๆ รู้สึกว่าตัวเองสู้ไม่ดีแล้วก็เก็บมาคิด ใครที่เป็นแบบนี้ ขอให้หยิบสมุดโน้ตขึ้นมานะคะ”
[จริงมาก ฉันเวลาทะเลาะทีไรสมองกลวงทุกที]
[พักรายการก่อน ขอเรียนก่อน]
[ทุกคนมากินข้าวกันได้แล้ว สิ่งที่อยากฟังที่สุดมาถึงแล้ว]
[ที่รัก เธอรู้ไหม ฉันรอสิ่งนี้มานานแล้ว]
[ถึงปากจะใส่วิชาไม่ได้ แต่ฉันเตรียมสมุดเล่มเล็กไว้แล้ว]
[วันนี้ฉันจะต้องได้อะไรติดตัวกลับไปให้ได้]
“เมื่ออีกฝ่ายเป็นคนที่ไร้เหตุผล จุดสำคัญของคำพูดคุณไม่ใช่การพูดถึงเหตุผลหรือการทำให้อีกฝ่ายยอมรับด้วยเหตุผล ถ้าอีกฝ่ายไม่พูดถึงเหตุผลแล้ว คุณก็ไม่จำเป็นต้องไปพูดถึงเหตุผลกับเขา” สวี่ทิงอวี๋เคาะโต๊ะ
“ดังนั้น หัวใจสำคัญคือ ใครโมโหตายก่อน ใครทำให้อีกฝ่ายจิตแตกได้ก่อน คนนั้นชนะ”
“พูดง่าย ๆ คือ อย่าไปแก้ตัวกับข้อเท็จจริง ใช้คำถามย้อนกลับโจมตี ยกตัวอย่าง เช่น เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าตบมือข้างเดียวไม่ดัง ก็ตบให้มันดู แล้วถามว่าดังพอหรือยัง” สวี่ทิงอวี๋ยิ้มกว้าง เดินไปหาคุณครูNPC “ช่วยแอ็กหน่อยได้ไหม?”