"แค๊ก แค๊ก แค๊ก" ไป๋จิ้นไอออกมาอย่างยากลำบาก สายตารอบข้างทั้งหมดพุ่งไปจับจ้องที่เขาในทันที
"ขอบคุณอาจารย์สวี่และอาจารย์เมิ่งมากครับ" ไป๋จิ้นกวาดสายตามองหาสวี่ทิงอวี๋และเมิ่งไป๋โจวท่ามกลางฝูงชน ก่อนจะเอ่ยปากขอบคุณด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่ตัวเองกลัวน้ำเป็นอย่างมาก แต่กลับเดินมาที่ริมแม่น้ำโดยไม่รู้ตัว มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
ยังไม่ทันที่ไป๋จิ้นจะคิดอะไรเพิ่มเติม เจ้าหน้าที่ก็รีบพาตัวเขาขึ้นรถอย่างวุ่นวาย
เพราะเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ การถ่ายทอดสดของไป๋จิ้นจึงถูกระงับ และตามคำเรียกร้องของแฟน ๆ เขาจึงถูกส่งตัวไปตรวจร่างกายที่เมืองหลวงทั้งคืน
กว่าทุกคนจะกลับมาถึงวิลล่าตอนเย็นก็เป็นเวลา 2 ทุ่มเศษ ๆ แล้ว และที่น่าประหลาดใจคือแขกรับเชิญทุกคนทำภารกิจสำเร็จครบถ้วน
ผู้กำกับหลิวไม่ได้กลั่นแกล้งทุกคน เขาเตรียมอาหารเย็นมื้อใหญ่ไว้ให้
บนโต๊ะอาหาร เจียงเถียนเถียนและเฉียวลู่อวิ๋นหวานหยดจนคนรอบข้างเขิน แถวข้อความก็ดูปรองดองกันพอสมควร
[หวานมาก ๆ ๆ ๆ ๆ นี่แหละรายการเรียลลิตี้หาคู่ตัวจริง]
[สวยมาก ๆ ๆ ๆ หลิ่วหลิ่วงามสุด ๆ]
[โอ๊ย ๆ เจ้าหญิงฝูฝูของเรากินข้าวก็ยังดูสง่างามขนาดนี้]
ระหว่างที่แฟน ๆ แต่ละฝ่ายกำลังชมศิลปินของตัวเองอยู่นั้น ข้อความหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนได้
[อะไรบนมือถือของสวี่ทิงอวี๋กัน?]
แถวข้อความเงียบกริบไปชั่วขณะหนึ่ง
จากนั้นเครื่องหมายคำถามก็เต็มจอ
[?????]
[ไม่เอาป่ะพี่ การถ่ายทอดสดยังไม่จบนะ]
[พี่ ขอร้องล่ะ ขยายให้หน่อย ผมมองไม่ชัด]
[มีร้านขายฟิล์มกันสอดส่องอยากแทรกโฆษณาไหมครับ...]
[ขอไอดีเจ้าของไลฟ์หน่อย]
เจียงเถียนเถียนที่กำลังอวดรักและดูแถวข้อความไปด้วยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอหันไปมองสวี่ทิงอวี๋ด้วยสายตาที่จับจ้อง