เมื่อคำพูดจบลง รูม่านตาของเจิ้งเหวินซวินหดตัวทันที
คนที่…ชอบ?
เมื่อก้มลงสบตากับดวงตาที่เป็นประกายของฉินซวงหลิว หัวใจของเจิ้งเหวินซวินก็เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที
[หลิ่วหลิ่วเก่งมาก!!]
[เธอไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคนที่ชอบคือใคร!!]
[อ่าาาา แต่งงานกันเลย!]
[แม่ครับ คู่ที่ผมเชียร์เขาหวานกันแล้ว!]
[พวกเขายืนด้วยกันแล้วเข้ากันมากจริง ๆ]
เจิ้งเหวินซวินมองดูคิ้วและดวงตาที่โค้งงอของเธอ รีบเบือนสายตาหนี ชี้ไปที่อาคารเรียนอิฐแดงที่อยู่ไม่ไกล “ข้างหน้าคืออาคารเรียนหลัก เมื่อก่อนวิชาเอกฉันเรียนที่นี่เป็นส่วนใหญ่ พาเธอเข้าไปหลบแดดข้างในดีกว่า ข้างในมีแอร์”
เขาพูดพลางเดินนำไปก่อน สองก้าวแล้วก็หยุด แล้วตั้งใจรอให้ฉินซวงหลิวตามมาทัน ทั้งสองเดินเคียงข้างกันใต้ร่มไม้ แขนบางครั้งก็ชนกันโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็แยกออกอย่างรวดเร็ว
อาคารเรียนหลักเป็นโครงสร้างอิฐแดงย้อนยุค กำแพงมีเถาไม้เลื้อยสีเขียวเข้มเลื้อยปกคลุม เถาไม้เลื้อยพันตามรอยอิฐ เพิ่มความมีชีวิตชีวา
เมื่อเดินเข้าไปในอาคารเรียน ความเย็นก็ปกคลุมรอบกายทันที ความร้อนแรงหายไปเกินครึ่ง ทางเดินเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังเป็นครั้งคราว
เจิ้งเหวินซวินชี้ไปที่ห้องเรียนใกล้หน้าต่างปลายทางเดิน น้ำเสียงแฝงความอาลัย “เมื่อก่อนฉันชอบนั่งตำแหน่งติดหน้าต่างแถวที่สาม มองเห็นต้นไม้จีนข้างนอก ตอนฤดูร้อนลมพัดเข้ามาแล้วสบายมาก บางทีก็ใจลอย มองแมลงจักจั่นบนใบไม้ได้ตั้งนาน”