สายลมปลายเดือนกรกฎาคมอบอ้าวไปด้วยความร้อนระอุ พัดผ่านป้ายชื่อมหาวิทยาลัยแห่งชาติจินหลิงที่ทำด้วยทองคำเปลวจนอากาศดูพลอยอุ่นไปด้วย
ฉินซวงหลิวเดินตามเจิ้งเหวินซวินเข้าไปข้างใน
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนกับกระโปรงพลีตสั้นสีขาว คู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาว ตรงคอเสื้อมีเข็มกลัดมุกเม็ดเล็กๆ ปักอยู่ ผมที่สยายปลายหยิกเล็กน้อย ดูสดใสและเพิ่มความสาวให้สุดๆ
รองเท้าผ้าใบสีขาวเหยียบลงบนพื้นยางมะตอยที่ร้อนจนอ่อนตัว ทุกก้าวมีความอบอุ่นอ่อนๆ ลอยขึ้นมา เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นจากสนามฟังดูสดใสชัดเจน ปนกับเสียงจักจั่นที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
แต่ความวุ่นวายในมหาวิทยาลัยกลับยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองชวนรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบ
เจิ้งเหวินซวินถอดเสื้อสูทออกถือไว้ในมือ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านบนออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นแนวกระดูกไหปลาร้าที่คมชัด อีกมือหนึ่งถือชาเลมอนเย็นสองแก้วที่เพิ่งซื้อมา
เขาเดินไปสองสามก้าวก็ชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว แล้วหันข้างไปมองฉินซวงหลิวที่อยู่ข้างๆ แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มบางๆ เสียงของเขาถูกลมร้อนกลบให้ยิ่งทุ้มต่ำลง "แดดร้อนไปไหม? นึกไว้ก่อนดีกว่าน่าจะพกร่มมาด้วย รีบออกจากบ้านเลยลืมไปเลย"
ฉินซวงหลิวรีบส่ายหน้า ยกมือขึ้นปัดผมหน้าม้าที่ปลิวเข้าตา ปลายนิ้วเผลอแตะโดนแก้มที่ร้อนผ่าว จนรู้สึกเจ็บๆ
แต่เธอยังคงพูดเสียงเบา "ไม่ร้อนหรอก ต้นไม้จีนที่ข้างประตูมหาวิทยาลัยช่วยบังแดดไว้เยอะเลย"
ต้นไม้จีนสองข้างทางเดินขึ้นหนาแน่นเป็นพิเศษ กิ่งก้านสาขาทอแสงเป็นร่มเงาสีเขียวธรรมชาติ แสงแดดส่องผ่านช่องใบไม้ตกลงมา กระทบชายกระโปรงของเธอเป็นจุดแสงพร่าๆ