"ฮ่าฮ่าฮ่า เยี่ยม...ห๊ะ?! อะไรนะ?!!!"
สามคนที่เตรียมรับคำชม คิดว่าตัวเองเป็นสายลับ: !?!!
"ผู้กำกับหลิน พูดผิดหรือเปล่าคะ?" เสียวเฉิงเยว่คิดว่าผู้กำกับหลินพูดผิด จึงพูดเสียงจริงจัง "คำของหนูคือ เพื่อนร่วมชั้น"
"ใช่ ไม่ผิด ประชาชนชนะ" หลินเสี่ยนฟังจบ ก็พยักหน้าอย่างมั่นใจมากขึ้น แต่ไม่มีความตั้งใจจะอธิบายความเข้าใจผิดนี้เลยแม้แต่น้อย
[ฮ่าฮ่าฮ่า ทุกคนหน้างงไปหมด]
[ผู้กำกับหลินแกล้งคนเก่งมาก]
[ฉันไม่ไหวแล้ว ทั้งสนามยกเว้นหวังเสี่ยวเฉินที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ที่เหลือเข้าใจผิดหมดเลยฮ่าฮ่าฮ่า]
"เอ้อ เราชนะเหรอ?" เจียนฉือพูดอย่างไม่อยากเชื่อ มองไปทางเมิ่งไป๋โจวข้างๆ
"บ้าเอ้ย พวกนายสองคนเป็นประชาชนทั้งคู่เลยเหรอ?!?" เสียวเฉิงเยว่หันขวับไปมองฉินซวงหลิวและไป๋จิ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจและเจ็บปวดที่ถูกหลอกหลังทุ่มเทหัวใจจริงๆ
ฉินซวงหลิวงงไปหมด หมายความว่ายังไง? ตัวเองไม่ใช่สายลับนี่นา?
"คำของนายไม่ใช่ไก่เหรอ?" ไป๋จิ้นไม่เข้าใจ จึงถามขึ้น
"คำของใครเป็นไก่? คำของประชาชนไม่ใช่ไก่เหรอ?" เสียวเฉิงเยว่สงสัย หันไปมองฉินซวงหลิวและไป๋จิ้น "คำของหนูคือเพื่อนร่วมชั้นนี่นา"
"ของฉันก็เหมือนกัน" ฉินซวงหลิวและไป๋จิ้นพูดขึ้น
!!!!
[ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันหัวเราะจนบ้านแตกแล้ว]
[ถึงจะเดาได้ว่าสถานการณ์แบบนี้จะเกิด แต่พอเกิดขึ้นจริงๆ ฉันก็ยังว่าตลกมาก]
[คนข้างบน +1008611]
[พวกคุณรีบถามหน่อยสิว่าใครคือคนโกหก]
[ตลกมาก สามประชาชนนั่งระแวงกันเองว่าใครไม่ใช่สายลับ สุดท้ายก็ไม่ใช่สักคน]
[นี่คือรอบที่หวังเสี่ยวเฉินเล่นเข้าใจที่สุด]
"เดี๋ยวก่อน" เจิ้งเหวินซวินรู้สึกได้อีกครั้ง "คำของฉันก็เพื่อนร่วมชั้นเหมือนกัน"