"อะไรนะ?" เมิ่งไป๋โจวยังไม่ทันตั้งตัว
"ไม่น่ารักเหรอ?" สวี่ทิงอวี๋ทำปากยื่น วางเสือน้อยกลับลงบนแผงลอย แล้วก็ยืนขึ้น "เสือน้อยน่ารักขนาดนี้"
"เสือน้อย...น่ารักขนาดนี้เหรอ?" เมิ่งไป๋โจวย่อตัวลง หยิบเสือน้อยที่สวี่ทิงอวี๋เพิ่งวางไว้ขึ้นมา ไปวางไว้ข้างใบหน้าของเธอ
สวี่ทิงอวี๋มองเขาด้วยความงุนงง เมิ่งไป๋โจวหัวเราะ
"อืม น่ารัก"
[อ๊าาาาาาา ใช่เลย ขายคู่นี้เลย ฉันชอบดู]
[เป็นบทหรือเปล่า? บอกฉันทีว่าไม่ใช่]
[ถ่ายแบบนี้ต่อไปเลย ฉันชอบ!]
[มีผู้กำกับคนไหนยื่นบทให้หน่อยไหม]
ไม่เหมือนกับความตื่นเต้นในคอมเมนต์ สวี่ทิงอวี๋รู้สึกได้แค่เสียดายที่ตัวเองพลาดท่า
ค่าครองชีพประจำวันที่หมู่บ้านจู๋ซีไม่สูง สองคนเดินเล่นกันทั้งเช้าก็ไม่ได้ใช้เงินมากมาย แถมยังซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับมาเป็นของขวัญให้แขกคนอื่น ๆ ด้วย
พอคิดว่าสวี่ทิงอวี๋ต้องเช็กคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย พอสิบเอ็ดโมงครึ่งทั้งคู่ก็กลับมาที่วิลล่า
ในห้องนั่งเล่น เจียงเถียนเถียนและอีกสามคนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาเล่นกับแฟน ๆ ในคอมเมนต์
[กลับมาทำไมเร็วขนาดนี้?]
[นังสวี่กลับมาแย่งความสนใจจากราชาภาพยนตร์เฉียวกับเถียนเถียนอีกแล้ว!]
[ถึงจะว่าไป เมิ่งไป๋โจวก็หล่อกว่าเฉียวลู่อวิ๋นอยู่นะ?]
[ไม่ใช่สิ เมื่อวานเถียนเถียนของพวกคุณไม่ได้ชวนสวี่ทิงอวี๋ไปเช็คคะแนนด้วยกันเองเหรอ?]
[ตลกแตก]
เห็นสวี่ทิงอวี๋กลับมา เจียงเถียนเถียนพยายามฝืนยิ้ม "ทิงอวี๋ กลับมาแล้วเหรอ"