เฉินนี้อ้าปากค้างมองหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา ซึ่งเผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
นางเริ่มรู้สึกหวั่นไหว
แต่สายตารอบข้างที่มองมาอย่างเย้ยหยันและอยากรู้อยากเห็น ทำให้นางรู้ดีว่าทำให้ตัวเองต้องอับอายไม่ได้
ถ้าตอนนี้นางถอยหลัง เดี๋ยวเดียวเรื่องนี้ก็จะแพร่สะพัดไปทั่ววงการ
"รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?" เฉินนี้อ้างให้สวี่ทิงอวี๋รู้จักถอยหนีด้วยตัวเอง
สวี่ทิงอวี๋ตอบ "ไม่รู้ และไม่จำเป็นต้องรู้ด้วย"
น้ำเสียงเย่อหยิ่งเช่นนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นใจสั่น
"เธอ!" สายตาเฉินนี้อำมหิต "เบื้องหลังตระกูลเฉินคือตระกูลเมิ่ง ตระกูลเมิ่งแห่งเมืองหลวง รู้หรือเปล่า?"
สวี่ทิงอวี๋หัวเราะ เมิ่งไป๋โจวอยู่ข้างนอกแท้ ๆ ยังจะมาเป็นนายเหนือหัวให้คนอื่นได้อีกหรือ?
"หึ แล้วยังไง? เงินไม่พอหรือไง ต้องเอานายเหนือหัวของบ้านเธอมาข่มฉัน" สวี่ทิงอวี๋เปลี่ยนเป็นไขว่ห้างอีกข้างหนึ่ง คำพูดเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างชัดเจน
"เธอ!" คุณหนูผู้สูงศักดิ์ถูกคนด่าเป็นสุนัขต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งแรก ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันไปทางหลี่เยวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ไป! ผู้หญิงคนนั้นซื้ออะไร ฉันก็จะเอา เก็บให้ฉันทั้งหมด!"
เชอะ
สวี่ทิงอวี๋หัวเราะในใจ บ้านนางร่วมมือกับร้านนี้อยู่ เงินที่เฉินนี้ง่ายไป บ้านนางก็ได้ส่วนแบ่งด้วย
คิดถึงตรงนี้อารมณ์นางก็ดีขึ้นมาไม่น้อย