ท่านผู้อาวุโสจิ่งหยวนเพิ่งจากไป
ผู้หนึ่งก็ตกลงมาจากฟากฟ้าอีกครา
หนนี้เป็นท่านลุงรูปอ้วนพี
มิใช่ พระมิใช่ หากเป็นลุงผู้สวมอาภรณ์จีวร
ศีรษะโล้น แต่ไร้จุดประทับ
จีวรห่มกาย แต่เอวมีน้ำเต้าสุราคล้อง
ในมือยังกำด้ามกวาด
บรรดาศิษย์พี่โผเข้าห้อมล้อมอีกหน
“ท่านผู้อาวุโสสาม!”
ข้านึกในใจ โอ้ เดิมคือผู้กวาดลาน ณ สำนักฉาน ท่านผู้อาวุโสวั่งจี
รูปโฉมเปี่ยมพุทธลักษณะ เมตตาปรานี ดั่งพระอรหันต์ผู้บรรลุธรรม
ท่านผู้อาวุโสสามลงจากกระบี่ — มิใช่ ท่านนั่งกวาดบินลงมา
ท่านกระโจนลงจากด้ามกวาด เห็นข้าแวบเดียว
ผละจากหมู่คน มาตรงหน้าข้า
ยอบกายลง
พินิจ
แววตาค่อยๆ เจือความเร่าร้อน
“ให้ลุงดูเถิด” ท่านจับมือข้า สอดพลังวิญญาณเข้ามาหนึ่งสาย
สามลมหายใจ ดวงตาสุกสกาว
ห้าลมหายใจ ริมฝีปากยืดจรดใบหู
ปล่อยมือลง ตบบั้นพระเพลา “รากวิญญาณอลเวงจริงแท้! สำนักเทียนเจี้ยนของข้าต้องรุ่งเรืองแล้ว!”
ข้า “…”
ผู้อาวุโสสามผู้ ดำเนินตามครรลองเดียว…
นัดแนะไว้ก่อนหน้านี้กระนั้นหรือ?
ท่านผู้อาวุโสวั่งจีล้วงของจากในอก เป็นกำไลข้อมือ สวมลงที่ข้อมือข้า
กำไลเป็นไม้ อบอุ่นลื่นมัน บนนั้นสลักอักขระแน่นขนัด
“ของขวัญพบหน้า ยามภยันตรายจะคุ้มกันเอง ต้านทานการโจมตีของขั้นเทพประสานได้หนึ่งครา! ด้านในยังผนึกคาถาสงบจิตไว้หนึ่งบท ช่วยให้เจ้ามั่นคงในการฝึกฝน!”
แล้วหยิบจีวรที่พับไว้เป็นระเบียบกองหนึ่ง โยนให้ซูหนิง
“ของแจกจากสำนักฉาน ใส่ไม่หมด นำไปดัดแปลง พวกเจ้าผู้ใดก็มีส่วน”
แล้วหยิบถุงผ้าอีกใบหนึ่ง โยนให้เหยียนชวน
“ของดีประจำฝ่ายพุทธ ไม้ตีเกราะ ไม้หอม พระคัมภีร์ ป้ายประทับแสงมงคล นำไปแลกเงิน”
แล้วหยิบไหและกระปุกกองหนึ่ง โยนให้มู่หรงจัว
“น้ำชาวิญญาณ ปลูกจากเขาด้านหลังสำนักพุทธฉาน ดื่มแล้วสงบจิตประคองสมาธิ เป็นคุณแก่การบำเพ็ญ”