แรงกดดันมหาศาลจนแม้แต่เปลวเทียนในโถงยังวูบต่ำลงสามนิ้ว
ศิษย์ที่ฝึกตนอ่อนด้อยหลายคนทรุดเข่าลงกับพื้นทันที
จากนั้นก็มีผู้คนก้าวเข้ามา
ผมขาวโพลน กิริยาดั่งเซียน ลีลาเดินประหนึ่งเหยียบเมฆหมอก…
พวกเขาเหยียบเมฆหมอกมาจริง ๆ เท้าไม่แตะพื้น
บรรดาหัวหน้าตระกูลเร้นลับต่างพากันลุกขึ้นหลีกทางให้ คารวะราวกับปรนนิบัติปฐมบรรพชน
อ้อ นั่นก็คือปฐมบรรพชนของพวกเขาเอง
แต่ละคนล้วนมีอายุหลายพันปี ชนิดที่คลานออกมาจากโลง… ข้าหมายถึง ออกมาจากที่เก็บตัวฝึกตน
เจ้าสำนักและผู้อาวุโสจากสำนักอื่นก็พากันลุกขึ้น โค้งคำนับอย่างเคารพ
มีเพียงเว่ยชางเสวียนที่นั่งนิ่ง
ไม่แม้แต่จะขยับก้น
แถมยังยกขาพาดไขว่ห้าง
“อ้า—ท่านเต่าเฒ่ามาแล้ว” เขาเอ่ย
ทั่วทั้งโถงเงียบงัน
บรรพชนตระกูลมู่หรงที่เดินนำหน้ามาชะงักฝีเท้า สีหน้าเคร่งขรึม
“ไอ้หนูเว่ย ยังมีชีวิตอยู่รึ นิสัยน่าหมั่นไส้ไม่เปลี่ยนเลย”
เว่ยชางเสวียนเอียงคอ น้ำเสียงจริงจัง
“พวกท่านต่างหากที่ไม่เปลี่ยน หลายพันปีแล้วก็ยังมีชีวิตอยู่ สภาพการรักษาในหล้าบำเพ็ญเซียนนี่ดีจริงนะ”
บรรพชนมู่หรงขมวดคิ้ว ไม่ถือสาต่อความ
ก็คนมีชีวิตหลายพันปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แค่ถูกเหน็บแนมไม่ถึงกับเสียฟอร์มหรอก
เขาหมุนตัวพาบรรพชนอีกหลายคนนั่งลง
แต่ละคนนั่งตัวตรงอยู่แถวหน้า ราวกับของเก่าแก่ที่ขุดขึ้นมาจากสุสาน
เสียงพวกเขาชราดุจระฆังจากยุคโบราณ เอื้อนเอ่ยทีละคำ เนิบช้าจนชวนให้เคลิ้มหลับ
บรรพชนโอวหยางเริ่มก่อน: “ครั้งนี้หล้าบำเพ็ญเซียนถูกโจมตีเป็นวงกว้าง ในฐานะสมาชิกแห่งหล้าบำเพ็ญเซียน พวกข้าจึงต้องออกมาควบคุมสถานการณ์”
เว่ยชางเสวียนเลิกคิ้ว: “อ๋อ ก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นสมาชิกหนึ่งของหล้าบำเพ็ญเซียนรึ?”