หนึ่งเดือนต่อมา
ข้าสามารถรักษาระดับขั้นกลางของหลอมปราณได้อย่างมั่นคงแล้ว และเรียนรู้ท่วงท่ากระบี่ที่ง่ายที่สุด
เหล่าศิษย์พี่พากันพึงใจ พึงใจจนเหมือนกับเห็นหมูที่บ้านเลี้ยงไว้ในที่สุดก็รู้จักใช้ปากดุนหาผักกาดขาว
เสินชิงเฉิน: "อืม หวดกระบี่มีกำลังแล้ว!"
ซูหนิง: "ตั้งท่ายืนมั่นคงดี! ประคองตัวได้ครึ่งชั่วยามแล้ว!!"
เหยียนชวน: "เรียนเขียนตัวอักษรก็เร็ว เขียน 'สำนักเทียนเจี้ยน' ได้สามตัวแล้ว!!"
มู่หรงจัว: "ความแข็งแกร่งทางร่างกายพัฒนาเร็วมาก การแช่น้ำยาโอสถขยับระดับได้แล้ว คราวหน้าใส่หางแมงป่องดู"
ข้า: "...ไม่ใส่ได้หรือไม่?"
มู่หรงจัว: "ได้ งั้นเปลี่ยนเป็นขาตะขาบ"
ข้า: "...ใช้หางแมงป่องเถอะ"
อย่างน้อยหางแมงป่องก็ฟังดูมีขาไม่มากนัก
กู้เฉินกวงยังคงจดลงสมุดเล่มเล็ก สรุปผลสิ้นเดือน:
ผลการฝึกฝนของศิษย์น้องเล็ก:
——ขั้นบำเพ็ญ: หลอมปราณขั้นกลาง ✓
——ฝึกกายา: เริ่มต้น ✓
——ท่วงท่ากระบี่: พื้นฐานสิบสองท่า ✓
——รู้หนังสือ: 308 ตัว ✓
——เขียนหนังสือ: 3 ตัว ✓
——จำนวนครั้งแช่น้ำยาโอสถ: 12 ครั้ง
——ค่าใช้จ่ายรวม: -1200 ศิลาวิญญาณขั้นต่ำ
——ยอดคงคลัง: 300 ศิลาวิญญาณขั้นต่ำ
ข้าเข้าไปดูใกล้ๆ
แล้วชี้ไปที่ข้อความบรรทัดหนึ่ง: "ตรงนี้เขียนอะไร?"
กู้เฉินกวงหุบสมุดเล่มเล็ก: "ไม่มีอะไร"
แต่ข้าเห็นแล้ว
——หมายเหตุ: จวนสำนักใกล้ล้มละลายแล้ว
—————————
วันนี้ตอนกินข้าว
ศิษย์พี่ใหญ่เสินชิงเฉินยื่นขวดกระเบื้องกับถุงศิลาวิญญาณมาให้
ในขวดกระเบื้องบรรจุโอสถบ่มปราณหนึ่งเม็ด กลิ่นหอมอ่อนของโอสถลอยอบอวล
ศิลาวิญญาณเป็นศิลาขั้นกลาง 100 ก้อน เทียบเท่าศิลาวิญญาณขั้นต่ำ 10000 ก้อน
สำหรับสำนักยากจนอย่างพวกเราแล้ว ถือเป็นเงินก้อนใหญ่
ข้าประคองศิลาวิญญาณ ดวงตาเป็นประกาย: "ศิษย์พี่ใหญ่ ร่ำรวยมาแล้วหรือ?"