จากนั้น ศิษย์พี่ทั้งหลายก็เริ่มแบ่งแร่กัน
ซูหนิงหยิบก้อนหนึ่งขึ้นมา พินิจดูอย่างละเอียด "ข้ามีรากวิญญาณไม้ ใช้มากไม่ได้ แร่ก้อนเล็กที่ศิษย์น้องเล็กให้มาเมื่อวานก็พออัปเกรดความเหนียวของกระบี่แล้ว ข้าไม่เอาแล้ว"
เขาวางแร่กลับลงไป
เหยียนชวนลูบมือไปมา "ข้ามีรากวิญญาณไฟ ของนี่ใส่ลงในกระบี่ช่วยเพิ่มความแข็งได้ ข้าเอาห้าชั่งดีไหม"
ตัวเขาเองก็รู้สึกว่ามากไปหน่อย มองศิษย์พี่คนอื่นอย่างระมัดระวัง
มู่หรงจัวพยักหน้า "ห้าชั่งพอมั้ย หรือเอาสิบชั่งดี"
เหยียนชวนส่ายหน้า "พอแล้วพอแล้ว ต้องประหยัดไว้"
มู่หรงจัวหยิบให้ตัวเองสามชั่ง "รากวิญญาณดินใส่เจ้านี่ก็ได้ แต่ข้าไม่โลภมาก เอาสามชั่งพอ"
กู้เฉินกวงโบกมือ "ข้าเป็นรากวิญญาณน้ำ ใช้ไม่ได้ ของที่ศิษย์น้องเล็กให้เมื่อวานก็พออัปเกรดกระบี่แล้ว ข้าไม่เอา"
สุดท้าย ศิษย์พี่ทั้งหลายหยิบแร่ไปแค่แปดชั่งเท่านั้น
ที่เหลือเตรียมเอาไปขายทั้งหมด
ข้าถามว่า "พวกท่านไม่เก็บไว้ให้ตัวเองมากกว่านี้หน่อยรึ"
ซูหนิงยิ้ม "กระบี่พวกเราตอนนี้ยังพอก่อน รอถึงเวลาจำเป็นค่อยซื้ออีกที"
เหยียนชวน "ใช่ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการฝึกตนของศิษย์น้องเล็ก"
มู่หรงจัว "เจ้าแข็งแกร่ง สำนักของเราก็แข็งแกร่ง"
กู้เฉินกวง "อืม"
ข้ามองพวกเขา
พวกเขาสวมอาภรณ์ปะชุน อาศัยอยู่ในถ้ำหินทรุดโทรม รองเท้าบู๊ตที่สวมก็ขาดเผยให้นิ้วโผล่
ในมือพวกเขากุมเหล็กทมิฬโยวหมิงราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์
แต่พวกเขากลับลังเลที่จะใช้
เพราะต้องเก็บไว้ให้ศิษย์น้องเล็กฝึกตน
ข้าก้มหน้าลง
ดวงตาร้อนผ่าวเล็กน้อย
"ข-ขอบคุณศิษย์พี่"
ซูหนิงลูบศีรษะข้าเบาๆ "จะขอบคุณไปไย ครอบครัวเดียวกัน"
…………………………