กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลงมา เผยให้เห็นใบหน้าของคุณเสิ่นที่ทั้งหนุ่มและหล่อเหลา แต่แฝงไปด้วยความห่างเหินและเย็นชา
เขาสวมเสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตารูปดอกท้อกวาดมองมาอย่างเกียจคร้าน สายตาเต็มไปด้วยความห่างเหินและไม่ใส่ใจ ไม่มีความจริงใจในแววตาแม้แต่น้อย ท่าทางดูฝืนใจอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มารับด้วยใจจริง
"คุณเสิ่น! ในที่สุดก็รอคุณมาแล้ว!" โจวเจี้ยนกั๋วรีบเดินไปที่ข้างกระจกรถ เอวโค้งงอเหมือนกุ้ง แววตาเป็นมิตรราวกับกำลังเจอพ่อแท้ๆ "คุณมาแล้ว! ขอโทษจริงๆ! รถพังกลางทาง เสียเวลาคุณไป"
คุณเสิ่นกวาดตามองรถที่จอดเสียสภาพเหมือนซากประมาณหนึ่ง ใบหน้าไร้ความรู้สึก
พูดตามตรง เขาไม่อยากพาสองคนนี้ไปจริงๆ
แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อช่วงนี้เขากำลังคบหาลูกสาวตระกูลโจวอย่างดูดดื่ม? เขาคนนี้ไม่มีนิสัยเสียอื่นไกล นอกจากเจ้าชู้ เห็นใครก็รักคนนั้นไปหมด
และเมื่อนึกถึงเสิ่นทิงหลาน ผู้เป็นน้องชายแท้ๆ ของพ่อที่อายุยังน้อยแต่นั่งแท่นสูงสุดของตระกูลและถืออำนาจทั้งหมดไว้ในมือ หัวใจเขาก็พลันรู้สึกแปลกๆ อธิบายไม่ถูก
เกิดในตระกูลเสิ่นเหมือนกัน เสิ่นทิงหลานคือลูกสวรรค์โดยกำเนิด เย็นชาและสูงส่ง แผ่รัศมีเจิดจ้าเป็นพันๆ แสง ผู้คนทำได้เพียงแหงนมอง ส่วนเขา กลับถูกแสงของอีกฝ่ายกลบอยู่เสมอ ต่ำต้อยกว่าไปทุกทาง ทำได้เพียงหมกมุ่นกับการสร้างเครือข่ายผู้คนและเร่ร่อนอยู่ในวงสังคมยามราตรี เพื่อประคองการปรากฏตัวของตัวเองไว้บ้าง
อย่างไรก็ตาม ลูกสาวตระกูลโจวอย่างโจวเฉียนเฉียนนั้นช่างน่ามองจริงๆ เขาแค่คบเล่นๆ หาความสนุกแปลกใหม่ ไม่ได้คิดจะเอาจริงเอาจังสักนิด และไม่อยากผูกพันลึกซึ้งกับครอบครัวของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ