โคมไฟคริสตัลอันเจิดจ้าส่องสว่างทั่วห้องจัดเลี้ยงอันกว้างใหญ่ กลิ่นหอมของน้ำหอมและเงาร่างอันงดงามหลั่งไหล เหล่าคนมีชื่อเสียงมารวมตัวกัน ฟองแชมเปญค่อยๆ ลอยขึ้นในแก้วทรงสูง เสียงดนตรีอันไพเราะก้องกังวานอยู่ใต้เพดานแกะสลักอย่างแผ่วเบา
โจวเยี่ยนพาไป๋ฉือเดินเข้ามาในห้อง คุณชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนใกล้เสาระเบียงกำลังยกแก้วเหล้าพูดหัวเราะกับเพื่อนร่วมโต๊ะ แก้วถูกยกขึ้นมาค้างกลางอากาศ เหล้าในแก้วส่ายไปมาที่ขอบแก้ว เอาแต่ไม่ส่งถึงปากสักที
เพื่อนร่วมโต๊ะข้างๆ หันมองตามสายตาของเขา คำถามที่ว่า“เป็นอะไรไป”เพิ่งจะเปล่งออกมาได้ครึ่งพยางค์ ก็ติดอยู่ที่ลำคอทันที
ชั่วครู่หนึ่ง เสียงซุบซิบรอบข้างก็ดังขึ้นต่อเนื่อง
“เฮ้ย คนนี้หน้าตาโดดเด่นเกินไปแล้ว ลูกชายใครกัน? ไม่เคยเห็นในงานเลี้ยงมาก่อนเลย”
“ดูแล้วไม่คุ้นหน้าเลยนะ มากับหัวหน้าหน่วยโจวได้ สถานะคงไม่ธรรมดาแน่”
“โจวเยี่ยนปกติตาสูงมาก คนรุ่นเล็กธรรมดาๆ ไม่เคยเข้าตาเขาเลย กลับพามาเองแบบนี้ ฐานะคงเป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงสุด”
“ชุดนั้น เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษของคุณสามไป๋หรือเปล่า? ฉันจำกระดุมข้อมือนั้นได้ เป็นชิ้นเดียวในโลกของช่างฝีมือในตำนาน เฮนรี ไบรอัน คุณสามใส่มาเป็นครึ่งปีแล้วไม่เคยเปลี่ยน ไปอยู่ที่เขาได้ยังไง?” ลูกหลานคนหนึ่งที่รู้ของแท้ลดเสียงลง พูดด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า ดูเข็มกลัดที่หน้าอกเขาสิ นั่นเป็นของตกทอดของราชวงศ์ที่ล่มสลายทางตอนใต้ของทวีป เดือนก่อนถูกคนซื้อนิรนามประมูลไปจากตลาดเทียนซวี่”
“คนซื้อนิรนาม? ใครใหญ่โตขนาดนั้น?”
เสียงซุบซิบในหมู่คนเหมือนไส้ชนวนที่ถูกจุดไฟ ลามจากหน้าประตูเข้าไปจนถึงกลางห้อง เหล่าแขกที่เพิ่งถกเถียงเรื่องเหตุการณ์สวีเหยียนเมื่อครู่ ต่างหันความสนใจไปที่ชายหนุ่มคนนั้นทันที สายตาจ้องเขม็ง