บทที่ 59 เข้าประจำที่
ไป๋ฉือเดินตามไป๋เหยี่ยนจือออกจากห้องรับด้านข้าง แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่ตามทางเดินยาว ทางเดินจากห้องรับด้านข้างไปยังห้องโถงใหญ่ไม่ยาวนัก ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงเข้มผืนหนา
โคมไฟติดผนังสองข้างทางเดินปรับแสงให้นุ่มนวลและสลัว วงแสงแผ่คลุมผนัง ยิ่งขับให้แสงไฟระยิบระยับที่สาดออกมาจากทางเข้าห้องโถงใหญ่เบื้องหน้าสว่างจ้ายิ่งขึ้น
เสียงอึกทึกจากภายในห้องโถงลอยมาแผ่วๆ เสียงแก้วกระทบกันกังวานใส เสียงพูดคุยจอแจผสมกับท่วงทำนองสนุกสนานจากเครื่องสายของวงดนตรี ร้อยเรียงกันเป็นบรรยากาศครึกครื้นหรูหรา
ไป๋จี้เหิงเดินอยู่ทางซ้ายของเขา มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง ก้าวเดินอย่างเอื่อยเฉื่อย ส่วนเสิ่นทิงหลานเดินอยู่ทางขวาอย่างไม่รีบร้อน ชายเสื้อโค้ตไหวเบาๆ ไปตามจังหวะก้าว
ไป๋ฉือถูกขนาบอยู่ตรงกลาง รู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างคุ้นตา อ้อ ใช่แล้ว เมื่อครู่อยู่บนทางเดินก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน คนหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกคนอยู่ทางขวา ราวกับองครักษ์ซ้ายขวา
เขาก้มมองตำแหน่งของตัวเอง ถูกขนาบอยู่ตรงกลางพอดี แม้แต่จังหวะก้าวยังถูกคนทั้งสองพาให้เดินสอดคล้องกันโดยไม่รู้ตัว
เขาพูดเสียงเบา “คุณสองคนช่วยเลิกเดินขนาบผมไว้ตรงกลางทุกครั้งได้ไหม”
ไป๋จี้เหิงตอบส่งๆ “งั้นนายก็เดินนำสิ”
“ให้เดินข้างพี่ใหญ่เหรอ ไม่เอา” ไป๋ฉือส่ายหน้าทันที
“งั้นก็เดินตามหลัง”
“เดินรั้งท้ายอยู่คนเดียว ดูแปลกกว่าเดิมอีก”
ไป๋จี้เหิงหันมามองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “งั้นก็จบแล้วนี่ ตรงกลางเหมาะกับนายที่สุด อยู่ตรงนั้นดีๆ ล่ะ”