บทที่ 55 ดีขึ้นมาก
เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากจางอวิ๋นออกไปจนลับตา แขกที่ยืนมุงดูก็ยังไม่ยอมแยกย้ายกันไป ยังคงยืนอยู่ที่เดิมพลางกระซิบกระซาบกัน
เฉินซู่ พ่อบ้าน เดินมายืนอยู่ตรงขอบฝูงชนได้อย่างเหมาะเจาะ ท่าทางสง่างาม หลังตรง ก่อนจะค้อมตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนสุภาพ
“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน เรื่องไม่คาดคิดเล็กน้อยที่ระเบียงเมื่อครู่จัดการเรียบร้อยแล้ว งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มอย่างเป็นทางการ ที่นั่งในห้องโถงใหญ่เตรียมไว้พร้อมแล้ว เชิญทุกท่านตามผู้ติดตามไปยังที่นั่งได้เลยครับ ทางเดินตรงระเบียงจะปิดซ่อมบำรุงชั่วคราว รบกวนทุกท่านเดินอ้อมไปทางระเบียงฝั่งตะวันออกครับ”
พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้หัวหน้าผู้ติดตามเบา ๆ
หัวหน้าผู้ติดตามเข้าใจทันที พาคนอื่น ๆ กระจายตัวออกไป นำแขกที่เหลือมุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่อย่างเป็นระเบียบ
ฝูงชนที่อึกทึกค่อย ๆ สลายไป ในที่สุดระเบียงที่วุ่นวายก็กลับมาเงียบสนิท
เหลือเพียงผู้ติดตามสองสามคนย่อตัวลงกับพื้น เงียบ ๆ เก็บเศษแก้วชิ้นเล็กชิ้นน้อยและคราบไวน์ที่แห้งกรังอยู่เต็มพื้น
ภรรยาเจ้าได้รับการประคองจากเหล่าภรรยาของแขกอีกหลายคนไปยังห้องแต่งตัว ก่อนจากไป เธอหันกลับมามองไป๋ฉือ แววตาซับซ้อน
ที่ระเบียงเหลือเพียงสามคน
ไป๋ฉือยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัวว่าเมื่อไร ปลายนิ้วของเขาก็เผลอกำชายแขนเสื้อของเสิ่นทิงหลานไว้
ไม่ได้ออกแรงมาก เพียงใช้นิ้วบีบชายแขนเสื้อสีเทาเข้มเบา ๆ เป็นกิริยาเล็ก ๆ ที่ทำไปตามสัญชาตญาณเพื่อให้รู้สึกอุ่นใจ
เสิ่นทิงหลานก้มตามองชายแขนเสื้อที่ถูกกำไว้ จากนั้นจึงเงยหน้ามองไป๋ฉือที่ยืนอยู่ข้างกาย