ห้องโถงต้อนรับของหน่วยปราบปรามสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ทำให้ภายในห้องดูโล่งโปร่ง
เมื่อไป๋ฉือก้าวเข้ามาในห้องโถง ป้าลี่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในบริเวณรอ ถือแก้วน้ำอยู่ในมือ พอเธอเห็นไป๋ฉือผลักประตูเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกาย ลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาสองก้าว
“มาแล้วเหรอ? หนิวหนิวส่งถึงบ้านแล้ว เหนื่อยหน่อยนะ”
“ครับ ไม่เป็นไร พี่สาวเธอรออยู่ข้างล่าง ระหว่างทางหนิวหนิวยังคุยกับผมเรื่อยเปื่อย อารมณ์ดีมาก”
ไป๋ฉือเดินไปนั่งข้างๆ ป้าลี่ แล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้เธอ “ป้าลี่ โทรศัพท์คืนนะครับ”
ป้าลี่รับโทรศัพท์มา สอดใส่กระเป๋าผ้ากันเปื้อนอย่างไม่ใส่ใจ แล้วนั่งลงใหม่ “เจ้าหน้าที่หลินบอกว่า อีกเดี๋ยวจะให้ทำบันทึกถ้อยคำ แค่เซ็นชื่อก็เสร็จ”
ไป๋ฉือพยักหน้า กำลังจะถามอะไรบางอย่าง ประตูบานหนึ่งที่ปลายทางเดินก็เปิดออก หลินเยว่เดินถือแฟ้มเอกสารกองหนึ่งออกมา พอเห็นไป๋ฉือก็กวักมือเรียกเขา
“ไป๋ฉือ ทางนี้”
หลังจากทำบันทึกถ้อยคำเสร็จ ไป๋ฉือนั่งกรอกแบบฟอร์มสุดท้ายสองสามแผ่นที่โต๊ะยาว เจ้าหน้าที่ที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองเขาหลายครั้ง
เจ้าหน้าที่หญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านไปแล้วก็เดินกลับมา แสร้งทำเป็นจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะ แต่หางตาก็ยังเหลือบมองเขาอยู่ตลอด
“ติ๊ง” เสี่ยวชีโผล่ขึ้นมาในหัว “ไป๋ไป๋ ตอนนี้อัตราการหันมามองเธอร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนะ แนะนำให้ชินไว้ก่อน ต่อจากนี้จะมีแต่เพิ่มขึ้น”
“อย่าพูดเลย” ไป๋ฉือพึมพำเบาๆ ในใจ ก้มหน้ากรอกแบบฟอร์มต่อ แสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นสายตาเหล่านั้น