เสียงหวูดรถไฟยังคงก้องกังวานอยู่ในชานชาลา โจวมู่หยุนยกมือดันหน้าต่างครึ่งบานขึ้น ลมยามเย็นพัดกลิ่นควันถ่านหินจาง ๆ ปะทะใบหน้า เขาโบกมือลาโจวฉี่เหิงที่ยืนอยู่บนชานชาลา เสียงตะโกนฝ่าสายลมไปว่า “พ่อ กลับเถอะ ไม่ต้องยืนคอยแล้ว”
โจวฉี่เหิงยังคงพร่ำกำชับไม่หยุด เย่ซูถงยิ้มขอไปทีพลางโบกมือ โจวฮ่าวยิ่งเกาะราวจ้องมองเข้าไปในตู้รถไฟด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนกระทั่งรถไฟค่อย ๆ เคลื่อนตัว ร่างของคนในครอบครัวจึงค่อย ๆ หดเล็กลงเป็นจุดเล็ก ๆ เลือนราง และหายลับไปจากสายตาในที่สุด
เขาปิดหน้าต่างลง เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ก็เห็นคนสามคนเดินมาตามทางเดิน มองดูเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบที่ซักจนซีด และกระเป๋าผ้าใบที่ถืออยู่ในมือ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นเหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวที่ไปชนบท ทั้งสามนั่งลงตรงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา ชายหนุ่มร่างผอมนั่งตรงข้ามพอดี อายุราว ๆ ยี่สิบต้น ๆ สีหน้าเผยให้เห็นความซีดเซียวคล้ายป่วยเล็กน้อย หว่างคิ้วแฝงแววอ่อนโยนนุ่มนวล นิ้วมือลูบสายกระเป๋าผ้าใบเบา ๆ
ด้านข้างตัวเขาและที่นั่งริมทางเดิน มีหญิงสาวสองคนนั่งอยู่ อายุราว ๆ ยี่สิบปีเช่นกัน คนหนึ่งคิ้วตาอ่อนหวาน เวลาหุบปากมุมปากมีรอยยิ้มบุ๋มเล็ก ๆ อีกคนหางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ดูมีชีวิตชีวา สองคนนั่งชิดกันพูดคุยเสียงเบา ท่าทางสนิทสนม ดูก็รู้ว่ามาด้วยกัน
ข้าง ๆ โจวมู่หยุนเองก็มีเด็กสาวสองคนมานั่งอย่างรวดเร็วเช่นกัน หน้าตาสะสวยทั้งคู่ บนใบหน้าเป็นสีผิวธรรมชาติที่ไม่ต้องแต่งเติม ไม่มีเครื่องสำอางจากยุคหลังให้เห็น หว่างคิ้วแฝงกลิ่นอายความซื่อใสที่เป็นเอกลักษณ์ของยุคนั้น มองแวบเดียวก็รู้สึกสดชื่น
ภายในตู้รถไฟค่อย ๆ เต็มไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยอึกทึก เสียงกระเป๋ากระแทกดังปะปนกัน ไม่นานนัก เสียงล้อรถไฟบดรางดัง “กึก กึก” ก็ดังขึ้น รถไฟออกเดินทางอย่างเป็นทางการ มุ่งหน้าสู่ทางเหนือ