พายุหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้าครั้งนี้ ตกลงมาติดต่อกันสองวันเต็มกว่าจะซาลง
โลกทั้งใบขาวโพลนไปหมด หมู่บ้านฟู่ซิงถูกห่มคลุมด้วยหิมะหนานุ่มแน่นหนา ทางขึ้นเขาถูกแช่แข็ง อย่าว่าแต่เข้าป่าตัดฟืนเลย แม้แต่จะก้าวออกจากบ้านก็ยังยาก ทั้งหมู่บ้านจึงตกอยู่ในความเงียบสงบที่หาดูได้ยาก
สองวันนี้โจวมู่หยุนเก็บตัวอยู่ในเรือนเล็กอันอบอุ่นของตัวเอง ได้เวลาดูแลตัวเองเสียที
เขาหยิบแป้งขาวละเอียดออกมาจากมิติ นวดทำหมั่นโถวขาวนุ่มนิ่มนึ่งจนฟูได้หม้อหนึ่ง แล้วหั่นเนื้อแดดเดียวมาเคี่ยวตุ๋น กลิ่นหอมกรุ่นฟุ้งไปทั่วลาน เพียงแต่ตอนก่อไฟทำครัวที่เตาหินนอกบ้านนั้น เกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนร่วงหล่นลงบนบ่าและซอกคอไม่หยุดหย่อน ไม่นานเสื้อผ้าก็เปียกชื้น ข้าวปลาก็เย็นชืดเร็ว
โจวมู่หยุนคิดในใจเงียบ ๆ ว่า รอให้หิมะละลายสักหน่อย คงต้องสร้างเพิงสักหลังในลาน จะได้กันลมกันหิมะ ต่อไปทำครัวหรือกองฟืนแห้งก็สะดวก ไม่ต้องทนทุกข์แบบนี้อีก
อาหารเนื้อและแป้งละเอียดที่อุดมสมบูรณ์ เห็นผลได้ทันที อิ่มท้องกว่าวอโถวกับมันเทศมากนัก
โภชนาการที่ครบถ้วนทำให้ร่างกายเขาเต็มไปด้วยพลัง ว่างเว้นจากการพักผ่อนสั้น ๆ ในสองวันนี้ เวลาที่เหลือเขาทุ่มเทให้กับการฝึกฝนทั้งหมด
ในลานมีหิมะขาวโพลน ทุกทิศทางเงียบสงัด มีเพียงเสียงแผ่วเบาจากการร่ายหมัดรำดาบของเขา และเสียงแจ้งเตือนจากระบบในสมองที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย ทับซ้อนกันไปมา กลายเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขา
“ติ๊ง ประสบการณ์มวยปาจี๋ +1!”
“ติ๊ง ประสบการณ์มวยปาจี๋ +1!”
……
“ติ๊ง ประสบการณ์มวยไท่เก๊ก +1!”
“ติ๊ง ประสบการณ์มวยไท่เก๊ก +1!”
……
“ติ๊ง ประสบการณ์วิชาดาบ +1!”
“ติ๊ง ประสบการณ์วิชาดาบ +1!”