ยามค่ำคืน หมู่บ้านฟู่ซิงเงียบสงัดไปนานแล้ว ทุกบ้านดับไฟกันหมด เหลือเพียงแสงสลัวสีเหลืองจากหน้าต่างไม่กี่บานที่ยังส่องลอดออกมา โดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดเป็นพิเศษ โจวมู่หยุนกับหลี่ชิงแบกถุงอาหารที่หนักอึ้ง เดินย่ำไปตามถนนในหมู่บ้านที่แข็งเพราะความหนาว เดี๋ยวลึกเดี๋ยวตื้นอยู่เกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็กลับมาถึงหมู่บ้าน
ทั้งสองไม่ได้แยกย้ายกลับบ้านของตัวเองก่อน โจวมู่หยุนเดินตามหลี่ชิงเลี้ยวเข้าลานเล็ก ๆ บ้านเขา พอยกมือเคาะประตูสองครั้ง ประตูลานก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด สองพี่น้องสวีจิ้งซูกับสวีชิงหรูยืนอยู่หลังประตู ทั้งคู่ยังสวมเสื้อบุนวม เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้นอน คอยพวกเขากลับมาอยู่ตลอด
“ในที่สุดก็กลับมาเสียที!” สวีจิ้งซูมองทั้งสองคน ความกังวลที่ค้างคามาครึ่งค่อนคืนคลายลงในที่สุด รีบเบี่ยงตัวเปิดทางให้เข้ามา “พวกเราสองคนเฝ้ารออยู่ใต้แสงตะเกียงเกือบครึ่งคืน กลัวว่าระหว่างทางจะเกิดเรื่องขึ้น เป็นไปด้วยดีไหม?”
สวีชิงหรูขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกายพลางสำรวจห่อผ้าที่ตุงอยู่บนหลังของทั้งสอง แล้วถามเสียงเบา “พี่มู่หยุน พี่หลี่ชิง ซื้อของมาได้ไหม? ไม่มีใครเห็นใช่ไหม?”
“วางใจเถอะ ทุกอย่างราบรื่นดี ไม่มีปัญหาเลย” โจวมู่หยุนยิ้มพลางโบกมือ ไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน ยืนอยู่ตรงประตูลานแล้วกล่าวว่า “ดึกมากแล้ว ฉันไม่เข้าไปนั่งนะ เดินมาทั้งทางเหนื่อยจะแย่ รีบกลับบ้านไปพักดีกว่า”
สวีจิ้งซูพยักหน้ารัว ๆ แล้วกำชับเสียงอ่อนโยน “ได้สิ แท่นนอนร้อนที่บ้านเธอ ฉันก่อไฟอุ่นไว้ให้ตั้งแต่บ่ายตามที่บอกแล้ว กลับไปก็นอนบนแท่นได้เลย ไม่ต้องจุดไฟให้วุ่นวายอีก”