บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นเต็มไปด้วยความอึมครึมที่บอกไม่ถูก โจวมู่หยุนวางตะเกียบ เช็ดมุมปาก แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พ่อ แม่เลี้ยง วันนี้มีเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตมาบอกว่า อีกอาทิตย์หนึ่งผมจะต้องเดินทางไปเฮยหลงเจียงแล้ว"
"เร็วนัก?" ตะเกียบในมือโจวฉี่เหิงชะงักกึก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างกะทันหัน เขาถอนหายใจหนัก หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ "รู้งี้ ตอนนั้นไม่ว่ายังไงก็น่าจะขอร้องให้คนช่วยยื้อไว้ก่อน ให้เจ้าอยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้านค่อยไปก็ยังดี"
เย่ซูถงรีบวางชาม แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ฉี่เหิง นี่ก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ กฎระเบียบออกมาแล้ว เราจะไปตัดสินใจเองได้ยังไง"
พูดจบ นางก็หันไปทางโจวมู่หยุน ใบหน้ายกยิ้มอย่างอบอุ่นเป็นพิเศษ น้ำเสียงกระตือรือร้นยิ่ง "เสี่ยวหยุน ไม่ต้องกังวลนะ แม่เลี้ยงเตรียมทุกอย่างไว้ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว ตัดเสื้อหนาวเนื้อหนาสามชุดกับผ้านวมใหม่อีกสองผืน ยัดนุ่นให้เต็มๆ เลย ไปอยู่เฮยหลงเจียงที่หนาวขนาดนั้น รับรองว่าเจ้าไม่หนาวหรอก"
โจวฉี่เหิงเงียบไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเย่ซูถง แล้วเอ่ยเสียงเข้ม "ซูถง ในบ้านเรายังมีเงินเก็บอีกเท่าไหร่"
รอยยิ้มบนหน้าเย่ซูถงไม่เปลี่ยนไปเลย น้ำเสียงจริงใจและใจกว้าง "ฉี่เหิง เจ้าพูดอะไรน่ะ เสี่ยวหยุนก็เป็นเด็กที่ฉันเฝ้ามองดูเขาเติบโตขึ้นมา ฉันเลี้ยงดูเขา ก็ต้องเหมือนกับเลี้ยงเสี่ยวฮ่าวแน่นอน จะให้เขาไปตรากตรำที่ชนบทได้ยังไง"